Jó 41
Studentmållagsbibelen frå 1921 (NORSMB) vs ACF
1 Ingen torer eggja honom; kven kann då mot meg reisa?
1 Poderás tirar com anzol o leviatã, ou ligarás a sua língua com uma corda?
2 Kven gav meg, so eg gjev att? Under himmeln alt eg eig.
2 Podes pôr um anzol no seu nariz, ou com um gancho furar a sua queixada?
3 Ei eg tegjer um hans lemer, um hans sterke, væne bygnad.
3 Porventura multiplicará as súplicas para contigo, ou brandamente falará?
4 Kven hev drege brynja av han, Gjenge inn i duble tanngard?
4 Fará ele aliança contigo, ou o tomarás tu por servo para sempre?
5 Kven hev opna kjakeporten? Rædsla kring hans tenner ligg.
5 Brincarás com ele, como se fora um passarinho, ou o prenderás para tuas meninas?
6 Sterke er hans skjolde-rader, feste med ei fast forsigling.
6 Os teus companheiros farão dele um banquete, ou o repartirão entre os negociantes?
7 Tett dei ligg innåt kvarandre, ingi luft slepp millom deim.
7 Encherás a sua pele de ganchos, ou a sua cabeça com arpões de pescadores?
8 Eine skjolden i den andre heng i hop, skilst ikkje åt.
8 Põe a tua mão sobre ele, lembra-te da peleja, e nunca mais tal intentarás.
9 Ljos ifrå hans njosing strålar, augo skin som morgonroden.
9 Eis que é vã a esperança de apanhá-lo; pois não será o homem derrubado só ao vê-lo?
10 Or hans gap skyt brandar fram, gneistar sprutar derifrå.
10 Ninguém há tão atrevido, que a despertá-lo se atreva; quem, pois, é aquele que ousa erguer-se diante de mim?
11 Or hans nasar stig det røyk, liksom eim or kjel som kokar.
11 Quem primeiro me deu, para que eu haja de retribuir-lhe? Pois o que está debaixo de todos os céus é meu.
12 Anden hans set eld på kol, logen ut or gapet stend.
12 Não me calarei a respeito dos seus membros, nem da sua grande força, nem a graça da sua compostura.
13 I hans nakke styrken bur, rædsla spring framfor hans åsyn.
13 Quem descobrirá a face da sua roupa? Quem entrará na sua couraça dobrada?
14 Tette sit kjøtvalkarne, støypte fast urikkelg.
14 Quem abrirá as portas do seu rosto? Pois ao redor dos seus dentes está o terror.
15 Hjarta hans er hardt som stein, fast som understein i kverni.
15 As suas fortes escamas são o seu orgulho, cada uma fechada como com selo apertado.
16 Kjempor ræddast når han ris, misser både mod og hugs;
16 Uma à outra se chega tão perto, que nem o ar passa por entre elas.
17 Sverd vil ikkje bita på, ikkje skot med spjot og pil.
17 Umas às outras se ligam; tanto aderem entre si, que não se podem separar.
18 Jarn agtar han liksom strå, kopar nett som fauskeved.
18 Cada um dos seus espirros faz resplandecer a luz, e os seus olhos são como as pálpebras da alva.
19 Ei han vik for bogesonen; stein frå slyngja vert som halm,
19 Da sua boca saem tochas; faíscas de fogo saltam dela.
20 og stridsklubba vert som strå, og han lær åt spjot som susar.
20 Das suas narinas procede fumaça, como de uma panela fervente, ou de uma grande caldeira.
21 Under han er kvasse broddar, spor dei set som treskjeslede.
21 O seu hálito faz incender os carvões; e da sua boca sai chama.
22 Djupet kokar som ei gryta, sjøen som ein salvekjel.
22 No seu pescoço reside a força; diante dele até a tristeza salta de prazer.
23 Vegen lyser etter honom, djupet skin som sylverhår.
23 Os músculos da sua carne estão pegados entre si; cada um está firme nele, e nenhum se move.
24 Liken hans på jord ei finst, denne skapning utan ræddhug.
24 O seu coração é firme como uma pedra e firme como a mó de baixo.
25 Han ser ned på alt som høgt er, konge yver alle kaute.»
25 Levantando-se ele, tremem os valentes; em razão dos seus abalos se purificam.
26 — ausente —
26 Se alguém lhe tocar com a espada, essa não poderá penetrar, nem lança, dardo ou flecha.
27 — ausente —
27 Ele considera o ferro como palha, e o cobre como pau podre.
28 — ausente —
28 A seta o não fará fugir; as pedras das fundas se lhe tornam em restolho.
29 — ausente —
29 As pedras atiradas são para ele como arestas, e ri-se do brandir da lança;
30 — ausente —
30 Debaixo de si tem conchas pontiagudas; estende-se sobre coisas pontiagudas como na lama.
31 — ausente —
31 As profundezas faz ferver, como uma panela; torna o mar como uma vasilha de ungüento.
32 — ausente —
32 Após si deixa uma vereda luminosa; parece o abismo tornado em brancura de cãs.
33 — ausente —
33 Na terra não há coisa que se lhe possa comparar, pois foi feito para estar sem pavor.
34 — ausente —
34 Ele vê tudo que é alto; é rei sobre todos os filhos da soberba.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jó 41, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.