Jó 30
1933/1953 Afrikaans Bybel (AFR3353) vs VC
1 En nou lag hulle wat jonger is as ek, my uit -- mense wie se vaders ek te min geag het om by my herdershonde te sit.
1 Agora zombam de mim os mais jovens do que eu, aqueles cujos pais eu desdenharia de colocar com os cães de meu rebanho.
2 Wat sou die krag van hulle hande my ook baat? Die frisse lewenskrag het by hulle verlore gegaan.
2 Que faria eu com o vigor de seus braços? Não atingirão a idade madura.
3 Hulle is uitgeput deur gebrek en honger, hulle wat die dor land afknaag in die donkerheid van woestheid en verwoesting;
3 Reduzidos a nada pela miséria e a fome, roem um solo árido e desolado.
4 hulle wat die soutkruid afpluk by die bossies, en die besemboswortel is hulle brood.
4 Colhem ervas e cascas dos arbustos, por pão têm somente a raiz das giestas.
5 Uit die samelewing word hulle weggejaag; die mense skreeu oor hulle soos oor 'n dief.
5 São postos para fora do povo, gritam com eles como se fossem ladrões,
6 In die afgryslike klowe moet hulle woon, in gate in die grond en in rotse.
6 moram em barrancos medonhos, em buracos de terra e de rochedos.
7 Tussen die bossies skreeu hulle, onder brandnekels kruip hulle bymekaar --
7 Ouvem-se seus gritos entre os arbustos, amontoam-se debaixo das urtigas,
8 dwase, ja, eerlose mense wat met 'n sweep uit die land geslaan word.
8 filhos de infames e de gente sem nome que são expulsos da terra!
9 En nou het ek hulle spotlied geword en die onderwerp van hulle gepraat.
9 Agora sou o assunto de suas canções, o tema de seus escárnios;
10 Hulle het 'n afsku van my, staan op 'n afstand van my af en ontsien nie om my in die gesig te spuug nie.
10 afastam-se de mim com horror, não receiam cuspir-me no rosto.
11 Want Hy het my boogsnaar losgemaak en my verneder; so het hulle dan teenoor my die teuel laat skiet.
11 Desamarraram a corda para humilhar-me, sacudiram de si todo o freio diante de mim.
12 Aan die regterhand staan die gespuis op; hulle stoot my voete weg en gooi hul onheilspaaie teen my op.
12 À minha direita levanta-se a raça deles, tentam atrapalhar meus pés, abrem diante de mim o caminho da sua desgraça.
13 My pad verniel hulle, hulle help om my te laat val sonder dat hulle self 'n helper het.
13 Cortam minha vereda para me perder, trabalham para minha ruína.
14 Soos deur 'n wye bres kom hulle; te midde van die puinhope kom hulle aanrol.
14 Penetram como por uma grande brecha, irrompem entre escombros.
15 Verskrikkinge is teen my gerig; hulle vervolg my hoogheid soos die wind, en soos 'n wolk het my geluk verbygegaan.
15 O pavor me invade. Minha esperança é varrida como se fosse pelo vento, minha felicidade passa como uma nuvem.
16 Daarom stort my siel hom nou uit in my; dae van ellende hou my vas.
16 Agora minha alma se dissolve, os dias de aflição me dominaram.
17 Die nag deurboor my gebeente, en dit val van my af; en my knaende pyne rus nooit nie.
17 A noite traspassa meus ossos, consome-os; os males que me roem não dormem.
18 Deur goddelike oormag is my kleed ontredder; soos die kraag van my lyfrok omspan dit my.
18 Com violência segura a minha veste, aperta-me como o colarinho de minha túnica.
19 Hy het my in die modder gewerp, en ek het soos stof en as geword.
19 Deus jogou-me no lodo, tenho o aspecto da poeira e da cinza.
20 Ek roep U aan om hulp, maar U antwoord my nie; ek staan daar, en U staar my aan.
20 Clamo a ti, e não me respondes; ponho-me diante de ti, e não olhas para mim.
21 U is jeens my verander in 'n onbarmhartige; deur die sterkte van u hand behandel U my as vyand.
21 Tornaste-te cruel para comigo, atacas-me com toda a força de tua mão.
22 U hef my op die wind, laat my daarop ry; en U laat my vergaan in stormgedruis.
22 Arrebatas-me, fazes-me cavalgar o tufão, aniquilas-me na tempestade.
23 Want ek weet: U wil my na die dood toe bring en na die huis waar al wat lewe, saamkom.
23 Eu bem sei, levas-me à morte, ao lugar onde se encontram todos os viventes.
24 Maar sal iemand by die ineenstorting nie nog die hand uitsteek of by sy ondergang om die rede om hulp roep nie?
24 Mas poderá aquele que cai não estender a mão, poderá não pedir socorro aquele que perece?
25 Of het ek nie geween oor hom wat harde dae het nie? Was my siel nie bekommerd oor die behoeftige nie?
25 Não chorei com os oprimidos? Não teve minha alma piedade dos pobres?
26 Want ek het op die goeie gehoop, en onheil het gekom; en ek het gewag op lig, en donkerheid het gekom.
26 Esperava a felicidade e veio a desgraça, esperava a luz e vieram as trevas.
27 My ingewande kook sonder ophou; dae van ellende het my teëgekom.
27 Minhas entranhas abrasam-se sem nenhum descanso, assaltaram-me os dias de aflição.
28 Ek gaan daarheen in die rou, sonder son; ek staan op in die vergadering, ek roep om hulp.
28 Caminho no luto, sem sol; levanto-me numa multidão de gritos,
29 Ek het 'n broer geword vir die jakkalse en 'n vriend vir die volstruise.
29 tornei-me irmão dos chacais e companheiro dos avestruzes.
30 My vel het swart geword en val van my af, en my gebeente gloei van hitte.
30 Minha pele enegrece-se e cai, e meus ossos são consumidos pela febre.
31 So het dan my siter 'n rouklag geword en my fluit 'n stem van die wat ween.
31 Minha cítara só dá acordes lúgubres, e minha flauta sons queixosos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jó 30, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.