Jó 31
Pyhä Raamattu (PR-1938) vs NTLH
1 — ausente —
1 “Eu jurei que os meus olhos nunca haveriam de cobiçar uma virgem.
2 Minkä osan antaisi silloin Jumala ylhäältä, minkä perintöosan Kaikkivaltias korkeudesta?
2 Se eu tivesse quebrado o juramento, que recompensa Deus me daria, e como é que lá dos céus o Todo-Poderoso me abençoaria?
3 Tuleehan väärälle turmio ja onnettomuus väärintekijöille.
3 Pois Deus manda a infelicidade e a desgraça para aqueles que só fazem o mal.
4 Eikö hän näkisi minun teitäni ja laskisi kaikkia minun askeleitani?
4 Deus sabe tudo o que eu faço; ele vê cada passo que dou.
5 Jos minä ikinä valheessa vaelsin, jos jalkani kiiruhti petokseen,
5 “Juro que não tenho sido falso e que nunca procurei enganar os outros.
6 punnitkoon minut Jumala oikealla vaa'alla, ja hän on huomaava minun nuhteettomuuteni.
6 Que Deus me pese numa balança justa e ele ficará convencido de que sou inocente!
7 Jos minun askeleeni poikkesivat tieltä ja minun sydämeni seurasi silmiäni tahi tahra tarttui minun käsiini,
7 “Se por acaso me desviei do caminho certo, se o meu coração foi levado pela cobiça dos olhos, se pequei, ficando com qualquer coisa que pertence a outra pessoa,
8 niin syököön toinen, mitä minä kylvän, ja minun vesani revittäköön juurinensa.
8 então que outros comam o que eu semeei, ou que as minhas plantações sejam destruídas.
9 Jos minun sydämeni hullaantui toisen vaimoon ja minä väijyin lähimmäiseni ovella,
9 Se o meu coração alguma vez foi seduzido pela mulher do meu vizinho, e se fiquei escondido, espiando a porta da casa dela,
10 niin jauhakoon oma vaimoni vieraalle, ja halailkoot häntä muut;
10 então que a minha mulher se torne escrava de outro, e que outros durmam com ela.
11 sillä se olisi ollut ilkityö ja raskaasti rangaistava rikos,
11 Se eu tivesse cometido esse crime horrível, o tribunal deveria me condenar.
12 tuli, joka kuluttaisi manalaan saakka ja hävittäisi kaiken saatuni.
12 Esse pecado seria como um incêndio terrível, infernal, que destruiria tudo o que tenho.
13 Jos minä pidin halpana palvelijani ja palvelijattareni oikeuden, kun heillä oli riita minun kanssani,
13 “Quando um empregado ou empregada reclamava contra mim, eu resolvia o assunto com justiça.
14 niin mitä minä tekisin, jos Jumala nousisi, ja mitä vastaisin hänelle, jos hän kävisi tutkimaan?
14 Se eu não tivesse agido assim, que faria quando Deus me julgasse? Que responderia, quando ele pedisse conta dos meus atos?
15 Eikö sama, joka äidin kohdussa loi minut, luonut häntäkin, eikö sama meitä äidin sydämen alla valmistanut?
15 Pois o mesmo Deus que me criou, criou também os meus empregados; ele deu a vida tanto a mim como a eles.
16 Olenko minä kieltänyt vaivaisilta heidän toivomuksensa ja saattanut lesken silmät sammumaan?
16 “Nunca deixei de ajudar os pobres, nem permiti que as viúvas chorassem de desespero.
17 Olenko syönyt leipäpalani yksinäni, orvonkin saamatta syödä siitä?
17 Nunca tomei sozinho as minhas refeições, mas sempre reparti a minha comida com os órfãos.
18 En, vaan nuoruudestani saakka minä kasvatin häntä niinkuin oma isä ja äitini kohdusta asti minä holhosin häntä.
18 Eu os tratava como se fosse pai deles e sempre protegi as viúvas.
19 Jos minä näin menehtyväisen vaatteetonna ja köyhän verhoa vailla,
19 Quando via alguém morrendo de frio por falta de roupa ou notava algum pobre que não tinha com que se cobrir,
20 jos hänen lanteensa eivät minua siunanneet eikä hän saanut lämmitellä minun karitsaini villoilla,
20 eu lhe dava roupas quentes, feitas com a lã das minhas próprias ovelhas, e ele me agradecia do fundo do coração.
21 jos minä puin nyrkkiä orvolle, kun näin puoltani pidettävän portissa,
21 Se alguma vez fui violento com um órfão, sabendo que eu tinha o apoio dos juízes,
22 niin irtautukoon olkapääni hartiastani, ja murtukoon käsivarteni sijoiltansa.
22 então que os meus braços sejam quebrados, que sejam arrancados dos meus ombros.
23 Sillä silloin olisi minun peljättävä turmiota Jumalalta, enkä kestäisi hänen valtasuuruutensa edessä.
23 Eu nunca faria nenhuma dessas coisas, pois tenho pavor do castigo de Deus e não poderia enfrentar a sua presença
24 Jos minä panin uskallukseni kultaan ja sanoin hienolle kullalle: 'Sinä olet minun turvani',
24 “Jamais confiei no ouro; ele nunca foi a base da minha segurança.
25 jos iloitsin siitä, että rikkauteni oli suuri ja että käteni oli saanut paljon hankituksi,
25 Nunca me orgulhei de ter muitas riquezas, nem de ganhar muito dinheiro.
26 jos katsellessani aurinkoa, kuinka se loisti, ja kuuta, joka ylhänä vaelsi,
26 Tenho visto o sol brilhar e a lua caminhar em toda a sua beleza,
27 sydämeni antautui salaa vieteltäväksi ja käteni niille suudelmia heitti,
27 porém nunca os adorei, nem em segredo, e não lhes atirei beijos com a mão.
28 niin olisi sekin raskaasti rangaistava rikos, sillä minä olisin kieltänyt korkeuden Jumalan.
28 Se tivesse cometido esse terrível pecado, eu teria sido infiel a Deus, que está lá em cima, e o tribunal deveria me condenar.
29 Olenko iloinnut vihamieheni vahingosta, riemusta hykähtänyt, kun häntä onnettomuus kohtasi?
29 “Jamais me alegrei com o sofrimento dos meus inimigos, nem fiquei contente se lhes acontecia alguma desgraça.
30 En ole sallinut suuni syntiä tehdä, kiroten vaatia hänen henkeänsä.
30 E nunca fiz uma oração pedindo a Deus que matasse algum deles.
31 Eikö täydy minun talonväkeni myöntää, että kukin on saanut lihaa yllin kyllin?
31 “Os empregados que trabalham para mim sabem que os meus convidados comem à vontade, do bom e do melhor.
32 Muukalaisen ei tarvinnut yötä ulkona viettää; minä pidin oveni auki tielle päin.
32 Nunca deixei um estrangeiro dormir na rua; os viajantes sempre se hospedaram na minha casa.
33 Olenko ihmisten tavoin peitellyt rikkomuksiani, kätkenyt poveeni pahat tekoni,
33 Jamais procurei encobrir as minhas faltas, como fazem algumas pessoas, nem escondi no coração os meus pecados.
34 säikkyen suurta joukkoa ja kaiken heimon ylenkatsetta peljäten, niin että pysyin hiljaa, ovestani ulkonematta?
34 Nunca tive medo daquilo que os outros poderiam dizer; não fiquei dentro de casa, calado, com receio de que zombassem de mim.
35 Oi, jospa joku kuuntelisi minua! Katso, tuossa on puumerkkini! Kaikkivaltias vastatkoon minulle! Jospa saisin riitapuoleni kirjoittamaan syytekirjan!
35 “Como gostaria que alguém me ouvisse! Aqui eu termino e assino a minha defesa; que o Todo-Poderoso me responda! Que o meu Adversário escreva a acusação,
36 Totisesti, olkapäälläni sitä kantaisin, sitoisin sen päähäni seppeleeksi.
36 e, com orgulho, eu a carregarei no ombro e a porei na cabeça como se fosse uma coroa!
37 Tekisin hänelle tilin kaikista askeleistani ja astuisin hänen eteensä niinkuin ruhtinas.
37 Darei conta a Deus de todos os meus atos e na presença dele ficarei de cabeça erguida.
38 Jos peltoni huusi minua vastaan ja sen vaot kaikki itkivät,
38 “As minhas terras nunca choraram, nem gritaram ao céu contra mim.
39 jos kulutin sen voiman maksamatta ja saatoin sen haltijat huokaamaan,
39 Pois, se comi os seus frutos, sempre paguei os trabalhadores como devia e jamais deixei que morressem de fome.
40 — ausente —
40 Se não estou dizendo a verdade, então que nas minhas terras cresçam espinhos em vez de trigo e mato em vez de Aqui terminam as palavras de Jó.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jó 31, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.