Jó 29
Luther 1545 (Letzte Hand) (LUT-1545-LH) vs NVI
NVI Nova Versão Internacional
1 VND Hiob hub abermal an seine Sprüche / vnd sprach /
1 Jó prosseguiu sua fala:
2 O das ich were wie in den vorigen monden / in den tagen da mich Gott behütet.
2 "Como tenho saudade dos meses que se passaram, dos dias em que Deus cuidava de mim,
3 Da seine Leuchte vber meinem heubt schein / vnd ich bey seinem Liecht im finsternis gieng.
3 quando a sua lâmpada brilhava sobre a minha cabeça e por sua luz eu caminhava em meio às trevas!
4 Wie ich war zur zeit meiner Jugent / da Gottes geheimnis vber meiner Hütten war.
4 Como tenho saudade dos dias do meu vigor, quando a amizade de Deus abençoava a minha casa,
5 Da der Allmechtige noch mit mir war / vnd meine Kinder vmb mich her.
5 quando o Todo-poderoso ainda estava comigo e meus filhos estavam ao meu redor,
6 Da ich meine trit wusch in butterDas ist / Da ich alles vbrig genug hatte / alles fett vnd vol auff. / vnd die fels mir ölebeche gossen.
6 quando as minhas veredas se embebiam em nata e a rocha me despejava torrentes de azeite.
7 Da ich ausgieng zum thor in der Stad / vnd mir lies meinen Stuel auff der gassen bereiten.
7 "Quando eu ia à porta da cidade e tomava assento na praça pública;
8 Da mich die Jungen sahen / vnd sich versteckten / Vnd die Alten fur mir auffstunden.
8 quando, ao me verem, os jovens saíam do caminho, e os idosos ficavam de pé;
9 Da die Obersten auffhöreten zu reden / vnd legeten jre hand auff jren mund.
9 os líderes se abstinham de falar e com a mão cobriam a boca.
10 Da die stimme der Fürsten sich verkroch / vnd jre zunge an jrem gumen klebte.
10 As vozes dos nobres silenciavam, e suas línguas colavam-se ao céu da boca.
11 Denn welchs ohre mich hörete / der preiset mich selig / vnd welchs auge mich sahe / der rhümet mich.
11 Todos os que me ouviam falavam bem de mim, e quem me via me elogiava,
12 DEnn ich errettet den Armen der da schrey / vnd den Waisen der keinen Helffer hatte.
12 pois eu socorria o pobre que clamava por ajuda, e o órfão que não tinha quem o ajudasse.
13 Der segen des der verderben solte / kam vber mich / Vnd ich erfrewet das hertz der Widwen.
13 O que estava à beira da morte me abençoava, e eu fazia regozijar-se o coração da viúva.
14 Gerechtigkeit war mein Kleid / das ich anzog wie einen rock / vnd mein Recht war mein fürstlicher Hut.
14 A retidão era a minha roupa; a justiça era o meu manto e o meu turbante.
15 Jch war des Blinden auge / vnd des Lamen füsse.
15 Eu era os olhos do cego e os pés do aleijado.
16 Jch war ein Vater der armen / vnd welche sache ich nicht wuste / die erforschet ich.
16 Eu era o pai dos necessitados, e me interessava pela defesa de desconhecidos.
17 Jch zubrach die backenzeen des Vngerechten / vnd reis den Raub aus seinen zeenen.
17 Eu quebrava as presas dos ímpios e dos seus dentes arrancava as suas vítimas.
18 Jch gedacht / Jch wil in meinem nest ersterben / vnd meiner tage viel machen / wie sand.
18 "Eu pensava: ‘Morrerei em casa, e os meus dias serão numerosos como os grãos de areia.
19 Meine Saat gieng auff am wasser / vnd der taw bleib vber meiner Erndte.
19 Minhas raízes chegarão até as águas, e o orvalho passará a noite nos meus ramos.
20 Meine herrligkeit ernewete sich jmer an mir / vnd mein BogenDas ist / Meine macht nam jmer zu. besserte sich in meiner hand.
20 Minha glória se renovará em mim, e novo será o meu arco em minha mão’.
21 MAN höret mir zu / vnd schwiegen vnd warteten auff meinen rat.
21 "Os homens me escutavam em ansiosa expectativa, aguardando em silêncio o meu conselho.
22 Nach meinen worten redet niemand mehr / vnd meine Rede trouff sie.
22 Depois que eu falava, eles nada diziam; minhas palavras caíam suavemente em seus ouvidos.
23 Sie warteten auff mich / wie auff den Regen / Vnd sperreten jren mund auff / als nach dem Abendregen.
23 Esperavam por mim como quem espera por uma chuvarada, e bebiam minhas palavras como quem bebe a chuva da primavera.
24 Wenn ich mit jnen lacheteFreundlich / frölich mit jnen war / würden sie darumb nicht küne mich zu verachten Id est, Familia ritas mea non peperit apud eo mei contemptum / wurden sie nicht zu küne darauff / vnd das liecht meins angesichts machte mich nicht geringer.
24 Quando eu lhes sorria, mal acreditavam; a luz do meu rosto lhes era preciosa.
25 Wenn ich zu jrem Geschefft wolt komen / so must ich oben ansitzen / Vnd wonet wie ein König vnter Kriegsknechten / da ich tröstet die leide trugen.
25 Era eu que escolhia o caminho para eles, e me assentava como seu líder; instalava-me como um rei no meio das suas tropas; eu era como um consolador dos que choram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jó 29, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.