Jó 29
Dutch (DUTCH) vs NVI
1 En Job ging voort zijn spreuk op te heffen, en zeide:
1 Jó prosseguiu sua fala:
2 Och, of ik ware, gelijk in de vorige maanden, gelijk in de dagen, toen God mij bewaarde!
2 "Como tenho saudade dos meses que se passaram, dos dias em que Deus cuidava de mim,
3 Toen Hij Zijn lamp deed schijnen over mijn hoofd, en ik bij Zijn licht de duisternis doorwandelde;
3 quando a sua lâmpada brilhava sobre a minha cabeça e por sua luz eu caminhava em meio às trevas!
4 Gelijk als ik was in de dagen mijner jonkheid, toen Gods verborgenheid over mijn tent was;
4 Como tenho saudade dos dias do meu vigor, quando a amizade de Deus abençoava a minha casa,
5 Toen de Almachtige nog met mij was, en mijn jongens rondom mij;
5 quando o Todo-poderoso ainda estava comigo e meus filhos estavam ao meu redor,
6 Toen ik mijn gangen wies in boter, en de rots bij mij oliebeken uitgoot;
6 quando as minhas veredas se embebiam em nata e a rocha me despejava torrentes de azeite.
7 Toen ik uitging naar de poort door de stad, toen ik mijn stoel op de straat liet bereiden.
7 "Quando eu ia à porta da cidade e tomava assento na praça pública;
8 De jongens zagen mij, en verstaken zich, en de stokouden rezen op en stonden.
8 quando, ao me verem, os jovens saíam do caminho, e os idosos ficavam de pé;
9 De oversten hielden de woorden in, en leiden de hand op hun mond.
9 os líderes se abstinham de falar e com a mão cobriam a boca.
10 De stem der vorsten verstak zich, en hun tong kleefde aan hun gehemelte.
10 As vozes dos nobres silenciavam, e suas línguas colavam-se ao céu da boca.
11 Als een oor mij hoorde, zo hield het mij gelukzalig; als mij een oog zag, zo getuigde het van mij.
11 Todos os que me ouviam falavam bem de mim, e quem me via me elogiava,
12 Want ik bevrijdde den ellendige, die riep, en den wees, die geen helper had.
12 pois eu socorria o pobre que clamava por ajuda, e o órfão que não tinha quem o ajudasse.
13 De zegen desgenen, die verloren ging, kwam op mij; en het hart der weduwe deed ik vrolijk zingen.
13 O que estava à beira da morte me abençoava, e eu fazia regozijar-se o coração da viúva.
14 Ik bekleedde mij met gerechtigheid, en zij bekleedde mij; mijn oordeel was als een mantel en vorstelijke hoed.
14 A retidão era a minha roupa; a justiça era o meu manto e o meu turbante.
15 Den blinden was ik tot ogen, en den kreupelen was ik tot voeten.
15 Eu era os olhos do cego e os pés do aleijado.
16 Ik was den nooddruftigen een vader; en het geschil, dat ik niet wist, dat onderzocht ik.
16 Eu era o pai dos necessitados, e me interessava pela defesa de desconhecidos.
17 En ik verbrak de baktanden des verkeerden, en wierp den roof uit zijn tanden.
17 Eu quebrava as presas dos ímpios e dos seus dentes arrancava as suas vítimas.
18 En ik zeide: Ik zal in mijn nest den geest geven, en ik zal de dagen vermenigvuldigen als het zand.
18 "Eu pensava: ‘Morrerei em casa, e os meus dias serão numerosos como os grãos de areia.
19 Mijn wortel was uitgebreid aan het water, en dauw vernachtte op mijn tak.
19 Minhas raízes chegarão até as águas, e o orvalho passará a noite nos meus ramos.
20 Mijn heerlijkheid was nieuw bij mij, en mijn boog veranderde zich in mijn hand.
20 Minha glória se renovará em mim, e novo será o meu arco em minha mão’.
21 Zij hoorden mij aan, en wachtten, en zwegen op mijn raad.
21 "Os homens me escutavam em ansiosa expectativa, aguardando em silêncio o meu conselho.
22 Na mijn woord spraken zij niet weder, en mijn rede drupte op hen.
22 Depois que eu falava, eles nada diziam; minhas palavras caíam suavemente em seus ouvidos.
23 Want zij wachtten naar mij, gelijk naar den regen, en sperden hun mond open, als naar den spaden regen.
23 Esperavam por mim como quem espera por uma chuvarada, e bebiam minhas palavras como quem bebe a chuva da primavera.
24 Lachte ik hun toe, zij geloofden het niet; en het licht mijns aangezichts deden zij niet nedervallen.
24 Quando eu lhes sorria, mal acreditavam; a luz do meu rosto lhes era preciosa.
25 Verkoos ik hun weg, zo zat ik bovenaan, en woonde als een koning onder de benden, als een, die treurigen vertroost.
25 Era eu que escolhia o caminho para eles, e me assentava como seu líder; instalava-me como um rei no meio das suas tropas; eu era como um consolador dos que choram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jó 29, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.