Jó 29
Dutch (DUTCH) vs BKJ
1 En Job ging voort zijn spreuk op te heffen, en zeide:
1 Então Jó continuou sua parábola, e disse:
2 Och, of ik ware, gelijk in de vorige maanden, gelijk in de dagen, toen God mij bewaarde!
2 Ah! Se eu estivesse como em meses passados, como nos dias quando Deus me preservava;
3 Toen Hij Zijn lamp deed schijnen over mijn hoofd, en ik bij Zijn licht de duisternis doorwandelde;
3 quando sua candeia brilhava sobre minha cabeça, e quando pela sua luz eu andava através das trevas.
4 Gelijk als ik was in de dagen mijner jonkheid, toen Gods verborgenheid over mijn tent was;
4 Como eu fui nos dias da minha juventude, quando o segredo de Deus estava sobre o meu tabernáculo;
5 Toen de Almachtige nog met mij was, en mijn jongens rondom mij;
5 quando o Todo-Poderoso ainda estava comigo; quando os meus filhos estavam ao meu redor;
6 Toen ik mijn gangen wies in boter, en de rots bij mij oliebeken uitgoot;
6 quando eu lavava os meus passos com manteiga, e a rocha me derramava rios de óleo;
7 Toen ik uitging naar de poort door de stad, toen ik mijn stoel op de straat liet bereiden.
7 quando eu saía através da cidade até o portão; quando eu preparava meu assento na rua!
8 De jongens zagen mij, en verstaken zich, en de stokouden rezen op en stonden.
8 Os homens jovens me viam, e se escondiam, e os idosos se levantavam e punham-se em pé;
9 De oversten hielden de woorden in, en leiden de hand op hun mond.
9 os príncipes continham o falar, e punham sua mão sobre a boca;
10 De stem der vorsten verstak zich, en hun tong kleefde aan hun gehemelte.
10 os nobres ficavam quietos, e sua língua se prendia ao céu de sua boca.
11 Als een oor mij hoorde, zo hield het mij gelukzalig; als mij een oog zag, zo getuigde het van mij.
11 Quando o ouvido me ouvia, então me abençoava; e quando o olho me via, dava-me testemunho.
12 Want ik bevrijdde den ellendige, die riep, en den wees, die geen helper had.
12 Porque eu livrava o pobre que clamava, e o órfão, e aquele que não tinha ninguém para ajudá-lo.
13 De zegen desgenen, die verloren ging, kwam op mij; en het hart der weduwe deed ik vrolijk zingen.
13 A bênção daquele que estava pronto para perecer vinha sobre mim, e eu fazia com que o coração da viúva cantasse de alegria.
14 Ik bekleedde mij met gerechtigheid, en zij bekleedde mij; mijn oordeel was als een mantel en vorstelijke hoed.
14 Eu punha a justiça sobre mim e ela me vestia; meu julgamento era como um manto e um diadema.
15 Den blinden was ik tot ogen, en den kreupelen was ik tot voeten.
15 Eu era os olhos do cego, e pés eu era para o coxo.
16 Ik was den nooddruftigen een vader; en het geschil, dat ik niet wist, dat onderzocht ik.
16 Eu era um pai para os pobres; e a causa que eu não conhecia, eu examinava.
17 En ik verbrak de baktanden des verkeerden, en wierp den roof uit zijn tanden.
17 E eu quebrava as mandíbulas do perverso, e arrancava a presa de seus dentes.
18 En ik zeide: Ik zal in mijn nest den geest geven, en ik zal de dagen vermenigvuldigen als het zand.
18 Então eu dizia: Morrerei no meu ninho, e multiplicarei os meus dias como a areia.
19 Mijn wortel was uitgebreid aan het water, en dauw vernachtte op mijn tak.
19 A minha raiz estava espalhada pelas águas, e o orvalho permanecia toda a noite sobre meu galho.
20 Mijn heerlijkheid was nieuw bij mij, en mijn boog veranderde zich in mijn hand.
20 Minha glória estava fresca em mim, e o meu arco se renovava na minha mão.
21 Zij hoorden mij aan, en wachtten, en zwegen op mijn raad.
21 A mim os homens davam ouvidos, e esperavam, e faziam silêncio pelo meu conselho.
22 Na mijn woord spraken zij niet weder, en mijn rede drupte op hen.
22 Depois de minhas palavras eles não falavam novamente, e meu discurso caía sobre eles.
23 Want zij wachtten naar mij, gelijk naar den regen, en sperden hun mond open, als naar den spaden regen.
23 E esperavam por mim como que pela chuva; e abriam a sua boca amplamente, como para a chuva serôdia.
24 Lachte ik hun toe, zij geloofden het niet; en het licht mijns aangezichts deden zij niet nedervallen.
24 Se eu risse para eles, não o criam, e a luz do meu semblante eles não diminuíam.
25 Verkoos ik hun weg, zo zat ik bovenaan, en woonde als een koning onder de benden, als een, die treurigen vertroost.
25 Eu escolhia o seu caminho, assentava-me como chefe, e habitava como um rei no exército; como aquele que consola os que pranteiam.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jó 29, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.