Jó 29
Dutch (DUTCH) vs NAA
1 En Job ging voort zijn spreuk op te heffen, en zeide:
1 Jó continuou em sua fala, dizendo:
2 Och, of ik ware, gelijk in de vorige maanden, gelijk in de dagen, toen God mij bewaarde!
2 “Ah! Quem me dera ser como fui nos meses passados, como nos dias em que Deus cuidava de mim!
3 Toen Hij Zijn lamp deed schijnen over mijn hoofd, en ik bij Zijn licht de duisternis doorwandelde;
3 Quando Deus fazia resplandecer a sua lâmpada sobre a minha cabeça, quando eu, guiado por sua luz, caminhava na escuridão.
4 Gelijk als ik was in de dagen mijner jonkheid, toen Gods verborgenheid over mijn tent was;
4 Quem me dera ser como fui nos dias do meu vigor, quando a amizade de Deus estava sobre a minha tenda,
5 Toen de Almachtige nog met mij was, en mijn jongens rondom mij;
5 quando o Todo-Poderoso ainda estava comigo, e os meus filhos estavam ao meu redor,
6 Toen ik mijn gangen wies in boter, en de rots bij mij oliebeken uitgoot;
6 quando eu lavava os meus pés em leite, e da rocha me corriam rios de azeite.
7 Toen ik uitging naar de poort door de stad, toen ik mijn stoel op de straat liet bereiden.
7 Quando eu me dirigia até o portão da cidade e mandava preparar o meu assento na praça,
8 De jongens zagen mij, en verstaken zich, en de stokouden rezen op en stonden.
8 os moços me viam e se retiravam, e os idosos se levantavam e ficavam em pé.
9 De oversten hielden de woorden in, en leiden de hand op hun mond.
9 Os príncipes reprimiam as suas palavras e punham a mão sobre a boca.
10 De stem der vorsten verstak zich, en hun tong kleefde aan hun gehemelte.
10 A voz dos nobres emudecia, e a língua deles se apegava ao céu da boca.”
11 Als een oor mij hoorde, zo hield het mij gelukzalig; als mij een oog zag, zo getuigde het van mij.
11 “O ouvido que me ouvia dizia que eu era feliz; o olho que me via dava testemunho de mim,
12 Want ik bevrijdde den ellendige, die riep, en den wees, die geen helper had.
12 porque eu livrava os pobres que pediam ajuda e também o órfão que não tinha quem o socorresse.
13 De zegen desgenen, die verloren ging, kwam op mij; en het hart der weduwe deed ik vrolijk zingen.
13 A bênção do que estava prestes a perecer vinha sobre mim, e eu fazia o coração da viúva cantar de alegria.
14 Ik bekleedde mij met gerechtigheid, en zij bekleedde mij; mijn oordeel was als een mantel en vorstelijke hoed.
14 Eu me cobria de retidão, e ela me servia de roupa; a minha justiça era como um manto e um turbante.
15 Den blinden was ik tot ogen, en den kreupelen was ik tot voeten.
15 Eu era os olhos do cego e os pés do aleijado.
16 Ik was den nooddruftigen een vader; en het geschil, dat ik niet wist, dat onderzocht ik.
16 Era pai dos necessitados e até as causas dos desconhecidos eu examinava.
17 En ik verbrak de baktanden des verkeerden, en wierp den roof uit zijn tanden.
17 Eu quebrava os queixos dos iníquos e arrancava as vítimas dos dentes deles.”
18 En ik zeide: Ik zal in mijn nest den geest geven, en ik zal de dagen vermenigvuldigen als het zand.
18 “Eu dizia: ‘Vou morrer no meu ninho, e multiplicarei os meus dias como a areia.
19 Mijn wortel was uitgebreid aan het water, en dauw vernachtte op mijn tak.
19 As minhas raízes se estenderão até as águas, e o orvalho ficará durante a noite sobre os meus ramos.
20 Mijn heerlijkheid was nieuw bij mij, en mijn boog veranderde zich in mijn hand.
20 A minha honra se renovará em mim, e o meu arco se reforçará na minha mão.’”
21 Zij hoorden mij aan, en wachtten, en zwegen op mijn raad.
21 “Os que me ouviam esperavam o meu conselho e guardavam silêncio para ouvi-lo.
22 Na mijn woord spraken zij niet weder, en mijn rede drupte op hen.
22 Depois que eu falava, não diziam nada; as minhas palavras caíam sobre eles como orvalho.
23 Want zij wachtten naar mij, gelijk naar den regen, en sperden hun mond open, als naar den spaden regen.
23 Esperavam-me como se espera a chuva, abriam a boca como para absorver a chuva fora de época.
24 Lachte ik hun toe, zij geloofden het niet; en het licht mijns aangezichts deden zij niet nedervallen.
24 Quando eu sorria para eles, nem acreditavam; e a luz do meu rosto eles não desprezavam.
25 Verkoos ik hun weg, zo zat ik bovenaan, en woonde als een koning onder de benden, als een, die treurigen vertroost.
25 Eu escolhia o caminho para eles, assentava-me como chefe e vivia como rei entre as suas tropas; eu era como quem consola os que pranteiam.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jó 29, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.