Jó 30
Veren's Contemporary Bible (BULVEREN) vs NAA
1 Но сега ми се подсмиват по-младите на дни от мен, чиито бащи аз бих отхвърлил на стадото си с кучетата да поставя.
1 “Mas agora zombam de mim os que têm menos idade do que eu, cujos pais eu não teria aceito nem para colocar ao lado dos cães do meu rebanho.
2 Наистина, за какво ми е силата на ръцете им, в които зрелостта загива?
2 De que também me serviria a força de suas mãos, se eles são homens cujo vigor já desapareceu?
3 Те са измършавели от недоимък и глад и гризат корените на безводната земя, отпреди във пустош и опустошение,
3 Enfraqueceram de tanto passar fome e necessidade; roem a terra seca, desde muito em ruínas e desolada.
4 между храстите те късат слез и корени на хвойна им е хлябът.
4 Apanham malvas e folhas de arbustos e se alimentam de raízes de zimbro.
5 Те бяха изгонени от обществото и викаха по тях като крадец.
5 São expulsos do meio das pessoas; grita-se contra eles, como se grita atrás de um ladrão.
6 Живееха в ужасни долини, в дупки на земята и скалите.
6 Têm de morar nos desfiladeiros sombrios, nas cavernas da terra e das rochas.
7 Ревяха между храстите и се събираха под тръни.
7 Uivam entre os arbustos e se ajuntam debaixo dos espinheiros.
8 Синове на безумни и синове на безименни, те бяха изгонени с бич от земята.
8 São filhos de doidos, gente sem nome, e são escorraçados da terra.”
9 А сега аз им станах подигравателна песен, да, станах им за приказка.
9 “Mas agora sou a canção de deboche dessa gente; sirvo de provérbio no meio deles.
10 Те се отвращават от мен, държат се далеч от мен, не се свенят да плюят на лицето ми.
10 Eles me detestam, fogem para longe de mim e não têm receio de me cuspir no rosto.
11 Понеже Бог развързал е въжетата на шатрата и ме е унижил, и те са се разюздали пред мен.
11 Deus afrouxou a corda do meu arco e me oprimiu; por isso, sacudiram de si o freio diante de mim.
12 Отдясно ми надигат се изчадия, краката ми изблъскват и гибелните си пътеки против мен прокарват.
12 À minha direita se levanta um bando e me empurra, e contra mim prepara o seu caminho de destruição.
13 Разбиват пътя ми, злощастието ми увеличават без помощник.
13 Arruínam o meu caminho; promovem a minha destruição sem a ajuda de ninguém.
14 Идват като през широк пролом, опустошително връхлитат.
14 Vêm contra mim como por uma grande brecha e se revolvem avante no meio das ruínas.
15 Ужаси насочват се към мен, достойнството ми гонят като вятър и благополучието ми премина като облак.
15 Sobrevieram-me pavores; a minha honra é como que varrida pelo vento; como nuvem passou a minha felicidade.”
16 И сега душата ми излива се във мен, постигнаха ме скръбни дни.
16 “Agora a minha alma se derrama dentro de mim; os dias da aflição se apoderam de mim.
17 Нощта пронизва костите ми в мен и болки ме разяждат, не престават.
17 A noite perfura os meus ossos, e o mal que me corrói não descansa.
18 С голяма сила дрехата ми се изменя, стяга ме като яката на хитона ми.
18 Pela grande violência do meu mal está desfigurada a minha roupa; este mal me envolve como a gola da minha túnica.
19 В калта ме е захвърлил и аз съм станал като прах и пепел.
19 Deus me lançou na lama, e me tornei semelhante ao pó e à cinza.”
20 Викам към Теб, но не ми отговаряш, стоя, и ме забелязваш.
20 “Clamo a ti, ó Deus, e não me respondes; estou em pé, mas apenas olhas para mim.
21 Превърнал си се във жесток към мен, със силната Си ръка ме преследваш.
21 Tu foste cruel comigo; e, com a força da tua mão, me atacas.
22 Издигаш ме да яздя вятъра, в гърма на бурята ме разпиляваш —
22 Tu me levantas sobre o vento e me fazes cavalgá-lo; no estrondo da tempestade me jogas de um lado para outro.
23 защото зная, че ще ме докараш до смъртта и до дома, определен за всички живи.
23 Pois eu sei que me levarás à morte e à casa destinada a todos os vivos.”
24 Но в падането си човек не простира ли ръка и в бедствието си не вика ли?
24 “Não é fato que de um montão de ruínas um homem estenderá a sua mão? E, na sua desventura, não levantará um grito por socorro?
25 Аз не плаках ли за онзи, който беше в тежки дни, и душата ми не се ли наскърби за сиромаха?
25 Por acaso, não chorei por aquele que atravessava dias difíceis? Não se angustiou a minha alma pelo necessitado?
26 Добро очаквах — зло дойде; и чаках светлина, но дойде мрак.
26 Quando eu esperava o bem, eis que me veio o mal; esperava a luz, e veio a escuridão.”
27 Врят вътрешностите ми, не почиват; постигнаха ме скръбни дни.
27 “O meu íntimo se agita sem cessar; e dias de aflição me sobrevêm.
28 Вървя скърбящ, без слънце; в събранието ставам, викам.
28 Tenho a pele queimada, mas não pelo sol; levanto-me na congregação e clamo por socorro.
29 На чакалите аз станах брат и на камилоптиците — другар.
29 Sou irmão dos chacais e companheiro de avestruzes.
30 Кожата ми почерня на мен и костите ми изгарят от огън.
30 A minha pele escurece e cai; os meus ossos queimam de febre.
31 Арфата ми стана на ридание и флейтата ми — глас на оплаквачи.
31 Por isso, a minha harpa é usada para fazer lamentações, e a minha flauta, para acompanhar os que choram.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jó 30, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.