Jó 30
Veren's Contemporary Bible (BULVEREN) vs ARC
1 Но сега ми се подсмиват по-младите на дни от мен, чиито бащи аз бих отхвърлил на стадото си с кучетата да поставя.
1 Mas agora se riem de mim os de menos idade do que eu, e cujos pais eu teria desdenhado de pôr com os cães do meu rebanho.
2 Наистина, за какво ми е силата на ръцете им, в които зрелостта загива?
2 De que também me serviria a força das suas mãos, força de homens cuja velhice esgotou-lhes o vigor?
3 Те са измършавели от недоимък и глад и гризат корените на безводната земя, отпреди във пустош и опустошение,
3 De míngua e fome se debilitaram; e recolhiam-se para os lugares secos, tenebrosos, assolados e desertos.
4 между храстите те късат слез и корени на хвойна им е хлябът.
4 Apanhavam malvas junto aos arbustos, e o seu mantimento eram raízes dos zimbros.
5 Те бяха изгонени от обществото и викаха по тях като крадец.
5 Do meio dos homens eram expulsos (gritava-se contra eles como contra um ladrão),
6 Живееха в ужасни долини, в дупки на земята и скалите.
6 para habitarem nos barrancos dos vales e nas cavernas da terra e das rochas.
7 Ревяха между храстите и се събираха под тръни.
7 Bramavam entre os arbustos e ajuntavam-se debaixo das urtigas.
8 Синове на безумни и синове на безименни, те бяха изгонени с бич от земята.
8 Eram filhos de doidos e filhos de gente sem nome e da terra eram expulsos.
9 А сега аз им станах подигравателна песен, да, станах им за приказка.
9 Mas agora sou a sua canção e lhes sirvo de provérbio.
10 Те се отвращават от мен, държат се далеч от мен, не се свенят да плюят на лицето ми.
10 Abominam-me, e fogem para longe de mim, e no meu rosto não se privam de cuspir.
11 Понеже Бог развързал е въжетата на шатрата и ме е унижил, и те са се разюздали пред мен.
11 Porque Deus desatou a sua corda e me oprimiu; pelo que sacudiram de si o freio perante o meu rosto.
12 Отдясно ми надигат се изчадия, краката ми изблъскват и гибелните си пътеки против мен прокарват.
12 À direita se levantam os moços; empurram os meus pés e preparam contra mim os seus caminhos de destruição.
13 Разбиват пътя ми, злощастието ми увеличават без помощник.
13 Desbaratam-me o meu caminho; promovem a minha miséria; uma gente que não tem nenhum ajudador.
14 Идват като през широк пролом, опустошително връхлитат.
14 Vêm contra mim como por uma grande brecha e revolvem-se entre a assolação.
15 Ужаси насочват се към мен, достойнството ми гонят като вятър и благополучието ми премина като облак.
15 Sobrevieram-me pavores; como vento perseguem a minha honra, e como nuvem passou a minha felicidade.
16 И сега душата ми излива се във мен, постигнаха ме скръбни дни.
16 E agora derrama-se em mim a minha alma; os dias da aflição se apoderaram de mim.
17 Нощта пронизва костите ми в мен и болки ме разяждат, не престават.
17 De noite, se me traspassam os meus ossos, e o mal que me corrói não descansa.
18 С голяма сила дрехата ми се изменя, стяга ме като яката на хитона ми.
18 Pela grande força do meu mal se demudou a minha veste, que, como a gola da minha túnica, me cinge.
19 В калта ме е захвърлил и аз съм станал като прах и пепел.
19 Lançou-me na lama, e fiquei semelhante ao pó e à cinza.
20 Викам към Теб, но не ми отговаряш, стоя, и ме забелязваш.
20 Clamo a ti, mas tu não me respondes; estou em pé, mas para mim não atentas.
21 Превърнал си се във жесток към мен, със силната Си ръка ме преследваш.
21 Tornaste-te cruel contra mim; com a força da tua mão resistes violentamente.
22 Издигаш ме да яздя вятъра, в гърма на бурята ме разпиляваш —
22 Levantas-me sobre o vento, fazes-me cavalgar sobre ele e derretes-me o ser.
23 защото зная, че ще ме докараш до смъртта и до дома, определен за всички живи.
23 Porque eu sei que me levarás à morte e à casa do ajuntamento destinada a todos os viventes.
24 Но в падането си човек не простира ли ръка и в бедствието си не вика ли?
24 Mas não estenderás a mão para um montão de terra, se houver clamor nele na sua desventura?
25 Аз не плаках ли за онзи, който беше в тежки дни, и душата ми не се ли наскърби за сиромаха?
25 Porventura, não chorei sobre aquele que estava aflito, ou não se angustiou a minha alma pelo necessitado?
26 Добро очаквах — зло дойде; и чаках светлина, но дойде мрак.
26 Todavia, aguardando eu o bem, eis que me veio o mal; e, esperando eu a luz, veio a escuridão.
27 Врят вътрешностите ми, не почиват; постигнаха ме скръбни дни.
27 O meu íntimo ferve e não está quieto; os dias da aflição me surpreenderam.
28 Вървя скърбящ, без слънце; в събранието ставам, викам.
28 Denegrido ando, mas não do sol; levantando-me na congregação, clamo por socorro.
29 На чакалите аз станах брат и на камилоптиците — другар.
29 Irmão me fiz dos dragões, e companheiro dos avestruzes.
30 Кожата ми почерня на мен и костите ми изгарят от огън.
30 Enegreceu-se a minha pele sobre mim, e os meus ossos estão queimados do calor.
31 Арфата ми стана на ридание и флейтата ми — глас на оплаквачи.
31 Pelo que se tornou a minha harpa em lamentação, e a minha flauta, em voz dos que choram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jó 30, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.