1 Аюп җававән мундақ деди: —
2 «Бүгүнму шикайитим аччиқтур;
3 Аһ, Уни нәдин тапалайдиғанлиғимни билгән болсам еди,
4 Шунда мән Униң алдида дәвайимни баян қилаттим,
5 Мән Униң маңа бәрмәкчи болған җававини биләләйттим,
6 У маңа қарши туруп зор күчи билән мениң билән талишамти?
7 Униң һозурида һәққаний бир адәм униң билән дәвалишалайтти;
8 Әпсус, мән алға қарап маңсамму, лекин У у йәрдә йоқ;
9 У сол тәрәптә иш қиливатқанда, мән Уни байқалмаймән;
10 Бирақ У мениң маңидиған йолумни билип туриду;
11 Мениң путлирим униң қәдәмлиригә чиң әгәшкән;
12 Мән йәнә Униң ләвлириниң буйруғидин баш тартмидим;
13 Бирақ Униң болса бирла муддиаси бардур, кимму Уни йолидин буруялисун?
14 Чүнки У маңа немини ирадә қилған болса, шуни бәрһәқ вуҗудқа чиқириду;
15 Шуңа мән Униң алдида дәккә-дүккигә чүшимән;
16 Чүнки Тәңри көңлүмни аҗиз қилған,
17 Һалбуки, мән қараңғулуқ ичидә уҗуқтурулмидим,