1 Андин Аюп җававән мундақ деди: —
2 Мән мошундақ гәпләрни көп аңлиғанмән;
3 Мундақ ватилдап қилған гәплириңларниң чеки барму?
4 Халисамла өзүм силәргә охшаш сөз қилалайттим;
5 Һалбуки, мән әксичә ағзим билән силәрни риғбәтләндүрәттим,
6 Лекин мениң сөзлишим билән азавим азаймайду;
7 Бирақ У мени һалсизландурувәтти;
8 Сән мени қамаллидиң!
9 Униң ғәзиви мени титма қилип,
10 Адәмләр маңа қарап мазақ қилишип ағзини ачиду;
11 Худа мени әскиләргә тапшурған;
12 Әслидә мән теч-аманлиқта тураттим, бирақ у мени пачақлиди;
13 Униң оқячилири мени қапсивалди;
14 У у йәр-бу йеримгә үсти-үстиләп зәхим қилип бөсүп кириду;
15 Терәмниң үстигә бөз рәхт тикип қойдум;
18 Аһ, йәр-зимин, қенимни япмиғин!
19 Бирақ мана, асманларда һазирму маңа шаһит Болғучи бар!
20 Өз достлирим мени мазақ қилғини билән,
21 Аһ, инсан балиси дости үчүн келиштүргүчи болғандәк,
22 Чүнки йәнә бир нәччә жил өтүши биләнла,