1 हे देवा, तू आम्हास सर्वकाळ का सोडून दिले आहेस?
2 तू प्राचीनकाळी जी मंडळी विकत घेतली,
3 पूर्णपणे विध्वंस झालेल्याकडे या,
4 तुझ्या सभास्थानात तुझे शत्रू गर्जना करीत आहेत;
5 जसे दाट झाडीवर कुऱ्हाडीने छिन्नविछीन्न करणाऱ्या
6 त्यांनी कुऱ्हाडीने आणि हातोडीने
7 त्यांनी तुझ्या पवित्रस्थानाला आग लावली;
8 ते आपल्या अंतःकरणात म्हणाले, आपण ह्यांचा नायनाट करून टाकू.
9 आम्हास देवाकडून कोणतेही चिन्ह मिळाले नाही, कोणी संदेष्टा उरला नाही;
10 हे देवा, शत्रू किती वेळ माझा अपमान करील?
11 तू आपला हात, आपला उजवा हात का मागे आवरून धरतोस?
12 तरी देव, प्राचीन काळापासून माझा राजा आहे,
13 तू आपल्या सामर्थ्याने समुद्र दुभागला;
14 तू लिव्याथानाचे मस्तक ठेचले;
15 तू झरे आणि प्रवाह फोडून उघडले;
16 दिवस तुझा आहे आणि रात्रही तुझीच आहे;
17 तू पृथ्वीच्या सर्व सीमा ठरविल्या आहेत;
18 हे परमेश्वरा, वैऱ्याने तुझ्याकडे अपमान भिरकावला आहे;
19 तू आपल्या कबुतराचा जीव वन्यपशूच्या स्वाधीन करू नकोस.
20 तू आपल्या कराराची आठवण कर,
21 दडपलेल्यास लज्जित होऊन मागे फिरू देऊ नको;
22 हे देवा, ऊठ, आपल्या सन्मानाचे समर्थन स्वतःच कर;
23 तुझ्या शत्रूंचा आवाज विसरू नको,