Jó 30
Esperanto (ESPERANTO) vs VC
1 Sed nun ridas pri mi homoj pli junaj ol mi, Kies patrojn mi ne volus starigi kun la hundoj de miaj ŝafaroj;
1 Agora zombam de mim os mais jovens do que eu, aqueles cujos pais eu desdenharia de colocar com os cães de meu rebanho.
2 Kies forto de la manoj estis senbezona por mi, Kaj kiuj ne povis atingi maljunecon;
2 Que faria eu com o vigor de seus braços? Não atingirão a idade madura.
3 Kiuj pro malriĉeco kaj malsato solece kuris En la dezerton mizeran kaj senvivan;
3 Reduzidos a nada pela miséria e a fome, roem um solo árido e desolado.
4 Kiuj elŝiras atriplon apud la arbetaĵoj, Kaj kies pano estas la radiko de genisto.
4 Colhem ervas e cascas dos arbustos, por pão têm somente a raiz das giestas.
5 El meze de la homoj oni elpelas ilin; Oni krias sur ilin, kiel sur ŝteliston;
5 São postos para fora do povo, gritam com eles como se fossem ladrões,
6 En terfendoj ĉe la valoj ili loĝas, En truoj de la tero kaj de rokoj;
6 moram em barrancos medonhos, em buracos de terra e de rochedos.
7 Inter la arbetaĵoj ili krias, Sub la kardoj ili kolektiĝas;
7 Ouvem-se seus gritos entre os arbustos, amontoam-se debaixo das urtigas,
8 Kiel infanoj de sentaŭguloj kaj sennomuloj, Ili estas elpelitaj el la lando.
8 filhos de infames e de gente sem nome que são expulsos da terra!
9 Kaj nun mi fariĝis objekto de ilia mokokanto, Mi fariĝis por ili objekto de babilado.
9 Agora sou o assunto de suas canções, o tema de seus escárnios;
10 Ili abomenas min, malproksimiĝas de mi, Ne timas kraĉi sur mian vizaĝon.
10 afastam-se de mim com horror, não receiam cuspir-me no rosto.
11 Li malligis mian ŝnuron kaj turmentas min, Kaj ili forĵetis antaŭ mi la bridon.
11 Desamarraram a corda para humilhar-me, sacudiram de si todo o freio diante de mim.
12 Dekstre buboj stariĝis, kaj puŝas miajn piedojn; Ili ebenigis kontraŭ mi siajn pereigajn vojojn;
12 À minha direita levanta-se a raça deles, tentam atrapalhar meus pés, abrem diante de mim o caminho da sua desgraça.
13 Ili disfosis mian vojon, facile pereigas min, Ne bezonante helpanton;
13 Cortam minha vereda para me perder, trabalham para minha ruína.
14 Ili venas kiel tra larĝa breĉo, Ĵetas sin tumulte.
14 Penetram como por uma grande brecha, irrompem entre escombros.
15 Teruroj turnis sin kontraŭ min, Forpelis mian majeston kiel vento; Kiel nubo foriris mia feliĉo.
15 O pavor me invade. Minha esperança é varrida como se fosse pelo vento, minha felicidade passa como uma nuvem.
16 Kaj nun elverŝiĝas mia animo; Kaptis min tagoj de mizero.
16 Agora minha alma se dissolve, os dias de aflição me dominaram.
17 En la nokto miaj ostoj traboriĝas en mi, Kaj miaj mordetantoj ne dormas.
17 A noite traspassa meus ossos, consome-os; os males que me roem não dormem.
18 Kun granda malfacileco demetiĝas mia vesto; Premas min la rando de mia ĉemizo.
18 Com violência segura a minha veste, aperta-me como o colarinho de minha túnica.
19 Oni komparas min kun koto; Mi similiĝis al polvo kaj cindro.
19 Deus jogou-me no lodo, tenho o aspecto da poeira e da cinza.
20 Mi krias al Vi, sed Vi ne respondas al mi; Mi staras, ke Vi atentu min.
20 Clamo a ti, e não me respondes; ponho-me diante de ti, e não olhas para mim.
21 Vi fariĝis kruelulo por mi; Per la forto de Via mano Vi montras al mi Vian malamon.
21 Tornaste-te cruel para comigo, atacas-me com toda a força de tua mão.
22 Vi levis min en la venton, Lasis min kaj neniigis min en la ventego.
22 Arrebatas-me, fazes-me cavalgar o tufão, aniquilas-me na tempestade.
23 Mi scias, ke Vi transdonos min al la morto, En la kunvenejon de ĉio vivanta.
23 Eu bem sei, levas-me à morte, ao lugar onde se encontram todos os viventes.
24 Sed ĉu oni povas ne deziri eltiri manon, Kaj krii en sia malfeliĉo?
24 Mas poderá aquele que cai não estender a mão, poderá não pedir socorro aquele que perece?
25 Ĉu mi ne ploris pri tiu, kiu havis malfeliĉan tempon? Ĉu mia animo ne afliktiĝis pri malriĉulo?
25 Não chorei com os oprimidos? Não teve minha alma piedade dos pobres?
26 Mi atendis bonon, sed venis malbono; Mi esperis lumon, sed venis mallumo.
26 Esperava a felicidade e veio a desgraça, esperava a luz e vieram as trevas.
27 Miaj internaĵoj bolas kaj ne ĉesas; Atakis min tempo de mizero.
27 Minhas entranhas abrasam-se sem nenhum descanso, assaltaram-me os dias de aflição.
28 Mi estas nigra, sed ne de la suno; Mi leviĝas en la komunumo kaj krias.
28 Caminho no luto, sem sol; levanto-me numa multidão de gritos,
29 Mi fariĝis frato al la ŝakaloj Kaj kamarado al la strutoj.
29 tornei-me irmão dos chacais e companheiro dos avestruzes.
30 Mia haŭto nigriĝis sur mi, Kaj miaj ostoj sekiĝis de varmego.
30 Minha pele enegrece-se e cai, e meus ossos são consumidos pela febre.
31 Mia harpo fariĝis plendilo, Kaj mia fluto fariĝis voĉo de plorantoj.
31 Minha cítara só dá acordes lúgubres, e minha flauta sons queixosos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jó 30, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.