Jó 30
Esperanto (ESPERANTO) vs NTLH
1 Sed nun ridas pri mi homoj pli junaj ol mi, Kies patrojn mi ne volus starigi kun la hundoj de miaj ŝafaroj;
1 “Mas agora homens mais moços do que eu zombam de mim. Os pais deles não valem nada; eu não poria essa gente nem com os cachorros que cuidam do meu rebanho.
2 Kies forto de la manoj estis senbezona por mi, Kaj kiuj ne povis atingi maljunecon;
2 De que me serviria a força dos seus braços? São homens magros,
3 Kiuj pro malriĉeco kaj malsato solece kuris En la dezerton mizeran kaj senvivan;
3 enfraquecidos de tanto passar fome e miséria. À noite, na solidão de lugares desertos, eles têm de roer raízes secas.
4 Kiuj elŝiras atriplon apud la arbetaĵoj, Kaj kies pano estas la radiko de genisto.
4 Pegam ervas e cascas de árvores e se alimentam de raízes que não servem para comer.
5 El meze de la homoj oni elpelas ilin; Oni krias sur ilin, kiel sur ŝteliston;
5 São expulsos do meio das pessoas, que os espantam, aos gritos, como se eles fossem ladrões.
6 En terfendoj ĉe la valoj ili loĝas, En truoj de la tero kaj de rokoj;
6 Têm de morar em barrancos medonhos, em cavernas ou nas rochas.
7 Inter la arbetaĵoj ili krias, Sub la kardoj ili kolektiĝas;
7 Uivam no meio das moitas e se ajuntam debaixo dos espinheiros.
8 Kiel infanoj de sentaŭguloj kaj sennomuloj, Ili estas elpelitaj el la lando.
8 Raça inútil, gente sem nome, são enxotados do país.
9 Kaj nun mi fariĝis objekto de ilia mokokanto, Mi fariĝis por ili objekto de babilado.
9 “Mas agora essa gente vem e zomba de mim; para eles eu não passo de uma piada.
10 Ili abomenas min, malproksimiĝas de mi, Ne timas kraĉi sur mian vizaĝon.
10 Sentem nojo de mim e se afastam e chegam até a me cuspir na cara.
11 Li malligis mian ŝnuron kaj turmentas min, Kaj ili forĵetis antaŭ mi la bridon.
11 Deus me enfraqueceu e me humilhou, e por isso, furiosos, eles se viram contra mim.
12 Dekstre buboj stariĝis, kaj puŝas miajn piedojn; Ili ebenigis kontraŭ mi siajn pereigajn vojojn;
12 Essa raça de gente ruim me ataca, me faz correr e procura acabar comigo.
13 Ili disfosis mian vojon, facile pereigas min, Ne bezonante helpanton;
13 Eles não deixam que eu fuja, procuram me destruir, e ninguém os faz parar.
14 Ili venas kiel tra larĝa breĉo, Ĵetas sin tumulte.
14 Entram por uma brecha da muralha e no meio das ruínas se jogam contra mim.
15 Teruroj turnis sin kontraŭ min, Forpelis mian majeston kiel vento; Kiel nubo foriris mia feliĉo.
15 Eu fico apavorado. A minha honra foi como que varrida para longe pelo vento; a minha prosperidade passou como se fosse uma nuvem.
16 Kaj nun elverŝiĝas mia animo; Kaptis min tagoj de mizero.
16 “Agora já não tenho vontade de viver; o desespero tomou conta de mim.
17 En la nokto miaj ostoj traboriĝas en mi, Kaj miaj mordetantoj ne dormas.
17 De noite os ossos me doem muito; a dor que me atormenta não para.
18 Kun granda malfacileco demetiĝas mia vesto; Premas min la rando de mia ĉemizo.
18 Deus me agarrou pela garganta com tanta violência, que desarrumou a minha roupa.
19 Oni komparas min kun koto; Mi similiĝis al polvo kaj cindro.
19 Ele me atirou na lama; eu não valho mais do que o pó ou a cinza.
20 Mi krias al Vi, sed Vi ne respondas al mi; Mi staras, ke Vi atentu min.
20 “Ó Deus, eu clamo pedindo a tua ajuda, e não me respondes; eu oro a ti, e não te importas comigo.
21 Vi fariĝis kruelulo por mi; Per la forto de Via mano Vi montras al mi Vian malamon.
21 Tu me tratas com crueldade e me persegues com todo o teu poder.
22 Vi levis min en la venton, Lasis min kaj neniigis min en la ventego.
22 Fazes com que o vento me carregue e numa tempestade violenta me jogas de um lado para outro.
23 Mi scias, ke Vi transdonos min al la morto, En la kunvenejon de ĉio vivanta.
23 Bem sei que me levarás à Terra da Morte, o lugar de encontro marcado para todos os vivos.
24 Sed ĉu oni povas ne deziri eltiri manon, Kaj krii en sia malfeliĉo?
24 Por que atacas um homem arruinado, que não pode fazer nada, a não ser pedir piedade?
25 Ĉu mi ne ploris pri tiu, kiu havis malfeliĉan tempon? Ĉu mia animo ne afliktiĝis pri malriĉulo?
25 Por acaso, não chorei com as pessoas aflitas? Será que não tive pena dos pobres?
26 Mi atendis bonon, sed venis malbono; Mi esperis lumon, sed venis mallumo.
26 Eu esperava a felicidade, e veio a desgraça; eu aguardava a luz, e chegou a escuridão.
27 Miaj internaĵoj bolas kaj ne ĉesas; Atakis min tempo de mizero.
27 “O meu coração está agitado e não descansa; só tenho vivido dias de aflição.
28 Mi estas nigra, sed ne de la suno; Mi leviĝas en la komunumo kaj krias.
28 Levo uma vida triste, como um dia sem sol; eu me levanto diante de todos e peço ajuda.
29 Mi fariĝis frato al la ŝakaloj Kaj kamarado al la strutoj.
29 A minha voz é um gemido triste, como os uivos do lobo ou os gritos do avestruz.
30 Mia haŭto nigriĝis sur mi, Kaj miaj ostoj sekiĝis de varmego.
30 A minha pele está ficando preta, e o meu corpo queima de febre.
31 Mia harpo fariĝis plendilo, Kaj mia fluto fariĝis voĉo de plorantoj.
31 Eu costumava ouvir a música alegre de liras e flautas, mas agora só escuto gente chorando e soluçando.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jó 30, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.