1 Андин Шухалиқ Билдад җававән мундақ деди: —
2 «Сән қачанғичә мошуларни сөзләйсән?
3 Тәңри адаләтни бурмилиғучиму?
4 Сениң балилириң Униң алдида гуна қилған болса,
5 Бирақ әгәр өзүң һазир чин көңлүңдин Тәңрини издисәңла,
6 Әгәр сән сап дил һәм дурус болған болсаң,
7 Сән дәсләптә етиварсиз қаралған болсаңму,
8 Шуңа сәндин өтүнәйки, өткәнки дәвирләрдин сорап баққин,
9 (Чүнки биз болсақ түнүгүнла туғулғанмиз;
10 Саңа көрсәтмә берип үгәтәләйдиған улар әмәсму?
11 Латқа болмиса йекәнләр егиз өсәләмду?
12 Улар йешил пети болуп, техичә орулмиған болсиму,
13 Тәңрини унтуған кишиләрниң һәммисиниң ақивәтлири мана шундақтур;
14 Чүнки униң таянғини чүрүк бир нәрсә, халас;
15 У өз угисиға йөлиниду, бирақ у мәзмут турмайду;
16 У қуяш астида көклигән болсиму,
17 Униң йилтизлири таш догисиға чирмишип кәткән болсиму,
18 Лекин Худа уни орнидин юлувәтсә,
19 Мана униң йолиниң шатлиғи!
20 Қара, Худа дурус адәмни ташлимайду,
21 У йәнә сениң ағзиңни күлкә билән,
22 Саңа нәпрәтләнгәнләргә шәрмәндилик чаплиниду,