1 Аюп баянини давамлаштуруп мундақ деди: —
2 «Аһ, әһвалим илгәрки айлардикидәк болсиди,
3 У чағда Униң чириғи бешимға нур чачқан,
4 Бу ишлар мән қиран вақтимда,
5 Һәммигә Қадир мән билән биллә болған,
6 Мениң басқан қәдәмлирим сериқ майға чөмүлгән;
7 Шәһәр дәрвазисиға чиққан вақтимда,
8 Яшлар мени көрүпла әйминип өзлирини чәткә алатти,
9 Шаһзадиләрму гәптин тохтап,
10 Ақсүйәкләрму тиничлинип,
11 Қулақ сөзүмни аңлисила, маңа бәхит тиләйтти,
12 Чүнки мән маңа һимайә бол дәп йелинған езилгүчиләрни,
13 Һалак болай дегән киши маңа бәхит тиләйтти;
14 Мән һәққанийлиқни тон қилип кийивалдим,
15 Мән корға көз болаттим,
16 Йоқсулларға ата болаттим,
17 Мән адаләтсизниң һиңгайған чишлирини чеқип ташлайттим,
18 Һәм: «Мениң күнлирим қумдәк көп болуп,
19 Һәм: «Йилтизим суларғичә тартилип бариду,
20 Шөһритим һәрдайим мәндә йеңилинип туриду,
21 Адәмләр маңа қулақ салатти, күтүп туратти;
22 Мән гәп қилғандин кейин улар қайта гәп қилмайтти,
23 Улар ямғурларни күткәндәк мени күтәтти,
24 Үмүтсизләнгинидә мән уларға қарап күлүмсирәйттим,
25 Мән уларға йолини таллап көрситип берәттим,