Jó 29
Pyhä Raamattu (PR) vs NAA
1 Job jatkoi vielä puhettaan ja sanoi:
1 Jó continuou em sua fala, dizendo:
2 -- Kunpa kaikki taas olisi niin kuin ennen, kun Jumala vielä piti minusta huolen!
2 “Ah! Quem me dera ser como fui nos meses passados, como nos dias em que Deus cuidava de mim!
3 Silloin hän antoi lamppunsa loistaa minulle ja minä sain kulkea pimeyden lävitse hänen valossaan.
3 Quando Deus fazia resplandecer a sua lâmpada sobre a minha cabeça, quando eu, guiado por sua luz, caminhava na escuridão.
4 Kunpa palaisi kukoistukseni aika, jolloin Jumala suojeli majaani
4 Quem me dera ser como fui nos dias do meu vigor, quando a amizade de Deus estava sobre a minha tenda,
5 ja Kaikkivaltias viipyi minun luonani, aika, jolloin oma väkeni vielä oli ympärilläni!
5 quando o Todo-Poderoso ainda estava comigo, e os meus filhos estavam ao meu redor,
6 Noina päivinä minä kahlasin kermassa ja kallio tihkui minulle noroina oliivien öljyä.
6 quando eu lavava os meus pés em leite, e da rocha me corriam rios de azeite.
7 Kun menin kaupunginportille kokoukseen ja asetuin paikalleni aukion äärelle,
7 Quando eu me dirigia até o portão da cidade e mandava preparar o meu assento na praça,
8 nuoret miehet väistyivät syrjään ja vanhukset nousivat seisomaan.
8 os moços me viam e se retiravam, e os idosos se levantavam e ficavam em pé.
9 Kaupungin johtomiehet vaikenivat kesken puheen ja panivat käden suunsa eteen.
9 Os príncipes reprimiam as suas palavras e punham a mão sobre a boca.
10 Ruhtinaatkin hiljenivät, kuin kieli olisi jäänyt kitalakeen kiinni.
10 A voz dos nobres emudecia, e a língua deles se apegava ao céu da boca.”
11 Ken sanani kuuli, ylisti onneani, ken minut näki, vahvisti todeksi kaiken tämän:
11 “O ouvido que me ouvia dizia que eu era feliz; o olho que me via dava testemunho de mim,
12 Minä pelastin köyhän, joka pyysi apua, ja orvon, jota kukaan ei auttanut.
12 porque eu livrava os pobres que pediam ajuda e também o órfão que não tinha quem o socorresse.
13 Epätoivoon vaipuneet siunasivat minua, lesken sydämessä minä herätin ilon.
13 A bênção do que estava prestes a perecer vinha sobre mim, e eu fazia o coração da viúva cantar de alegria.
14 Minä pukeuduin vanhurskauteen, oikeudentunto oli viittani ja päähineeni.
14 Eu me cobria de retidão, e ela me servia de roupa; a minha justiça era como um manto e um turbante.
15 Olin sokealle silmä, rammalle sauva.
15 Eu era os olhos do cego e os pés do aleijado.
16 Köyhille minä olin isä ja tuntematonta autoin saamaan oikeutta.
16 Era pai dos necessitados e até as causas dos desconhecidos eu examinava.
17 Minä murskasin pahantekijän leuan ja tempasin saaliin hänen hampaistaan.
17 Eu quebrava os queixos dos iníquos e arrancava as vítimas dos dentes deles.”
18 — ausente —
18 “Eu dizia: ‘Vou morrer no meu ninho, e multiplicarei os meus dias como a areia.
19 Minun juureni ovat vedelle avoimet, yön kaste viipyy minun oksillani.
19 As minhas raízes se estenderão até as águas, e o orvalho ficará durante a noite sobre os meus ramos.
20 — ausente —
20 A minha honra se renovará em mim, e o meu arco se reforçará na minha mão.’”
21 Minun sanaani odotettiin, sitä kuunneltiin. Kun annoin neuvoja, muut olivat hiljaa.
21 “Os que me ouviam esperavam o meu conselho e guardavam silêncio para ouvi-lo.
22 Kun minä olin puhunut, kukaan ei enää sanonut mitään, minun sanani pisaroivat heidän ylleen.
22 Depois que eu falava, não diziam nada; as minhas palavras caíam sobre eles como orvalho.
23 He odottivat niitä kuin sadetta, ahmivat niitä kuin kevätsateen vihmaa.
23 Esperavam-me como se espera a chuva, abriam a boca como para absorver a chuva fora de época.
24 Kun he menettivät toivonsa, minä hymyilin heille, ja minun valoisat kasvoni rohkaisivat heitä.
24 Quando eu sorria para eles, nem acreditavam; e a luz do meu rosto eles não desprezavam.
25 Minä valitsin heille tien, olin heidän johtajansa, minä olin heidän keskellään kuin kuningas sotajoukkonsa keskellä. Niin kuin hän lohduttaa surevia, niin minä lohdutin heitä.
25 Eu escolhia o caminho para eles, assentava-me como chefe e vivia como rei entre as suas tropas; eu era como quem consola os que pranteiam.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jó 29, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.