2 Samuel 12
Newar (NEW) vs VC
1 परमप्रभुं नातान अगमवक्तायात दाऊदयाथाय् छ्वयादिल, अले व दाऊदया न्ह्यःने वनाः थथे धाल, “छगू शहरय् निम्ह मनूत दु, छम्ह तःमिम्ह मेम्ह चीमिम्ह।
1 O Senhor mandou a Davi o profeta Natã; este entrou em sua casa e disse-lhe: Dois homens moravam na mesma cidade, um rico e outro pobre.
2 तःमिम्ह मनूया यक्व फैच्वलय्या बथां व सा द्वहंया बथां दु।
2 O rico possuía ovelhas e bois em grande quantidade;
3 तर चीमिम्ह मनूया चिधिंकःम्ह फैचा बाहेक छुं नं मदु। वं थःम्हं हे वयात नकेत्वंके यानाः थःगु हे छेँ थः काय्म्ह्याय्पिं नापं तुं ब्वलंकल। वं वयागु हे भुइ नइगु अले वयागु हे ख्वल्चाय् त्वनीगु अले वयागु हे मुलय् द्यनिगु। वं वयात थःम्ह्याय्यात थें याइगु खः।
3 o pobre, porém, só tinha uma ovelha, pequenina, que ele comprara. Ele a criava e ela crescia junto dele, com os seus filhos, comendo do seu pão, bebendo do seu copo e dormindo no seu seio; era para ele como uma filha.
4 छन्हु छम्ह परदेशी व तःमिम्ह मनूया छेँय् वल, अले व तःमिम्ह मनूयात पाहांयात थें थःगु सा द्वहं व फैच्वलय्या बथांनं छुं बीगु मतिइ मतल। तर व चीमिम्ह मनूया चिधिंकःम्ह फैचा कयाः पाहांया निंतिं भ्वय् ज्वरय् यात।”
4 Certo dia, chegou à casa do homem rico a visita de um estranho, e ele, não querendo tomar de suas ovelhas nem de seus bois para aprontá-los e dar de comer ao hóspede que lhe tinha chegado, foi e apoderou-se da ovelhinha do pobre, preparando-a para o seu hóspede.
5 दाऊद व मनू खनाः तसकं तंम्वल, अले वं नातानयात धाल, “धात्थें परमप्रभु म्वाःम्ह खः थें, थुकथं ज्या याःम्ह मनू मृत्युया योग्य जू!
5 Davi, indignado contra tal homem, disse a Natã: Pela vida de Deus! O homem que fez isso merece a morte.
6 वं दयामाया मयासें थज्याःगु ज्या याःगु व चिधिंकःम्ह फैचाया पलेसा प्यदुगं पुलेमाः।”
6 Ele restituirá sete vezes o valor da ovelha, por ter feito isso e não ter tido compaixão.
7 अनंलि नातानं दाऊदयात धाल, “व मनू ला छि हे खः! परमप्रभु इस्राएलया परमेश्वरं धयादी, ‘जिं छन्त इस्राएलीतय् जुजु अभिषेक याना। जिं छन्त शाऊलया ल्हातं बचय् याना।
7 Natã disse então a Davi: Tu és esse homem. Eis o que diz o Senhor Deus de Israel: ungi-te rei de Israel, salvei-te das mãos de Saul,
8 जिं छिमि मालिकया छेँ व वया कलाःत छंगु हे निंतिं बिया। जिं छन्त इस्राएलया घराना व यहूदाया घराना बिया। उलिं नं मगाःगु जूसा जिं छन्त मेगु यक्व हे बीगु खः।
8 dei-te a casa do teu senhor e pus as suas mulheres nos teus braços. Entreguei-te a casa de Israel e de Judá e, se isso fosse ainda pouco, eu teria ajuntado outros favores.
9 तर छं परमप्रभुया मिखाय् छु मभिं व हे यात। छाय् परमप्रभुया वचनयात क्वह्यंकूगु? छं हित्ती उरियाहयात तरवारं स्याकल। अले छं वया कलाःयात थःम्ह कलाः यायेत यंकल। छं उम्ह मनूयात अम्मोनीतय्गु तरवारं स्याकेबिल।
9 Por que desprezaste o Senhor, fazendo o que é mau aos seus olhos? Feriste com a espada Urias, o hiteu, para fazer de sua mulher a tua esposa, e o fizeste perecer pela espada dos amonitas.
10 छं जितः क्वह्यंकूगुलिं व हित्ती उरियाहया कलाःयात छं थः कलाः यायेत यंकूगुलिं छिमि परिवारं गुबलय् नं तरवारपाखें आराम कायेखनि मखु।’”
10 Por isso, jamais se afastará a espada de tua casa, porque me desprezaste, tomando a mulher de Urias, o hiteu, para fazer dela a tua esposa.
11 “परमप्रभुं धयादी, ‘जिं छंगु थःगु हे परिवारया दथुं छन्थाय् विपत्ति हये। जिं छिमि कलाःतय्त यंकाः छंगु हे मिखां खंक छं लिक्क लाःम्ह मनूयात बी अले न्हिनय् हे व उपिं नापं द्यनी।
11 Eis o que diz o Senhor: vou fazer com que se levantem contra ti males vindos de tua própria casa. Sob os teus olhos, tomarei as tuas mulheres e dá-las-ei a um outro que dormirá com elas à luz do sol!
12 छं छु यात व सुं मदुगु थासय् यात तर जिं थ्व फुक्क इस्राएलं खंक न्हिनय् जःलय् हे याये।’”
12 Porque agiste em segredo, mas eu o farei diante de todo o Israel e diante do sol.
13 अनंलि दाऊदं नातानयात धाल, “जिं परमप्रभुया विरोधय् पाप यानागु दु।”
13 Davi disse a Natã: Pequei contra o Senhor. Natã respondeu-lhe: O Senhor perdoa o teu pecado; não morrerás.
14 तर थ्व ज्या यानाः छिं परमप्रभुया शत्रुतय्त हेस्यायेगु मौका ब्यूगु दु, अथे जुयाः छिपाखें दुम्ह काय् सी।”
14 Todavia, como desprezaste o Senhor com essa ação, morrerá o filho que te nasceu.
15 नातान थःगु छेँ लिहां वने धुंकाः उरियाहया कलाःपाखें दुम्ह दाऊदया काय्यात परमप्रभुं कय्कल अले व म्हं मफुत।
15 E Natã voltou para sua casa. O Senhor feriu o menino que a mulher de Urias tinha dado a Davi, e ele adoeceu gravemente.
16 दाऊदं व मचाया निंतिं परमप्रभुयाके बिन्ति यात। व अपसं च्वन। अले थःगु छेँय् दुहां वनाः बँय् भ्वसुलाः चा छ्यात।
16 Davi suplicou ao Senhor pelo menino; jejuou e passou a noite em sua casa prostrado por terra, vestido com um saco.
17 छेँय् दुपिं हाकिमतय्सं वयात थनेगु कुतः यात तर वं म्हाः धाल, अले इपिं नापं छुं नयेगु मन नं मयात।
17 Os anciãos de sua casa, de pé junto dele, insistiam em que ele se levantasse do chão, mas ele não o quis, nem tomou com eles alimento algum.
18 न्हय्न्हु दुखुन्हु मचा सित। दाऊदया च्यःतय्सं वयात मचा सीगु खँ कने ग्यात। इमिसं धाल, “मचा मसीनिबलय् जिमिसं वयात धयाः अय्नं वं जिमिगु खँ हे मन्यं। आः झीसं वय्कःयात गुकथं मचा सीगु खँ धायेगु? वय्कलं थःत छुं हानि यानादी ला?”
18 Ao sétimo dia, morreu o menino, e os servos do rei não ousavam dar-lhe a notícia, pensando: Quando o menino ainda vivia, nós lhe falávamos e ele não queria ouvir-nos; quanto mais se afligirá agora, se lhe anunciarmos que o menino morreu? Seria uma desgraça.
19 तर दाऊदं थः च्यःत सल्लाह यानाच्वंगु खन अले मचा सी धुंकल धकाः सिल। अथे जुयाः वं न्यन, “मचा सित ला की छु?”
19 Davi notou que seus servos cochichavam entre si, e compreendeu que o menino morrera. Perguntou-lhes: Morreu o menino? Sim, responderam-lhe.
20 अनंलि दाऊदं दनावनाः म्वःल्हुयाः म्हय् चिकं बुयाः लं फित। अले वं परमप्रभुया नापलायेगु पालय् वनाः आराधना यात। अनंलि व थःगु छेँ वन, अले वं नयेगु नसा हयेत आज्ञा बिल, नसा तयार जुइ धुंकाः वं नल।
20 Então Davi levantou-se do chão, lavou-se, perfumou-se, mudou de roupa e entrou na casa do Senhor para se prostrar. De volta à sua casa, mandou que lhe servissem a refeição, e comeu.
21 वया च्यःतय्सं वयात न्यन, “थ्व छु खः? मचा म्वानाच्वंबलय् छि अपसं व दुखं च्वनादिल। तर आः व सित अले छि दनावनाः नसा नयेत झाल।”
21 Seus servos disseram-lhe: Que fazes? Quando a criança ainda vivia, jejuavas e choravas; agora, que morreu, tu te levantas e comes.
22 वं लिसः बिल, “मचा म्वानाच्वंतले परमप्रभुं जितः दया यानादी अले मचा म्वाइ धकाः जिं मतिइ तयाः ख्वयाः अपसं च्वना।
22 Eu jejuava e orava pelo menino enquanto vivia, respondeu ele, porque dizia comigo: Quem sabe, talvez o Senhor terá pena de mim e o menino ficará bom?
23 तर आः व सी धुंकल धाःसा जि छाय् अपसं च्वनेगु? छु जिं वयागु प्राण हाकनं लिफ्यानाहये फइ ला? व गन दु जि वयाथाय् वनीगु जुइ तर व जिथाय् वये फइ मखु।”
23 Mas agora, que morreu, para que jejuar ainda? Posso por acaso fazê-lo voltar à vida? Eu é que irei para junto dele; ele, porém, não voltará mais a mim!
24 अनंलि दाऊदं थः कलाः बतशेबायात सान्त्वना बिल। दाऊद वयाथाय् वन, अले वनापं द्यन, अले वं छम्ह काय् बुइकल। वयागु नां सोलोमन तल। परमप्रभुं वयात माया यानादिल।
24 Davi consolou Betsabé, sua mulher. Foi procurá-la e dormiu com ela. Ela concebeu e deu à luz um filho, ao qual chamou Salomão. O Senhor o amou,
25 परमप्रभुं वयात माया यानादीगुलिं वयागु नां यददीयाह ति धकाः नातान अगमवक्तापाखें वय्कलं दाऊदयाथाय् खबर छ्वल।
25 e revelou isto a Davi por intermédio do profeta Natã, que deu ao menino o sobrenome de Amado-de-Javé, segundo a ordem do Senhor.
26 थुबलय् हे योआबं अम्मोनीतय्गु शहर रब्बायात हमला यानाः जुजुया किल्ला त्याका काल।
26 Joab, que sitiava Raba dos amonitas, apoderou-se da cidade das Águas.
27 योआबं थथे खबर बियाः दूतत दाऊदयाथाय् छ्वल, “जिं रब्बायात हमला यानाः अनयागु लः बुयावइगु थाय् त्याकाकाये धुन।
27 E enviou a Davi mensageiros com esta notícia: Assaltei Raba e ocupei a cidade das Águas.
28 छिगु ल्यंदुपिं सिपाइँत छथाय् मुंकाः थःम्हं हे शहरयात घेरय् यानाः त्याका का। मखुसा जिं हे व शहरयात त्याकाकाये अले अन जिगु नां न्ह्याबलें दयाच्वनी।”
28 Ajunta o resto do exército, vem acampar perto da cidade e tomá-la, para não acontecer que, tomando-a eu, seja-lhe dado o meu nome.
29 अथे जुयाः दाऊदं फुक्क सिपाइँत छथाय् मुंकल अले रब्बा शहरय् वनाः उकियात हमला यानाः त्याका काल।
29 Reuniu Davi todo o exército e foi contra Raba, assaltando-a e tomando-a.
30 दाऊदं इमि जुजुया छेनं लुँयागु श्रीपेच काल। उकियागु तौल स्विन्यागू किलोग्राम दु, उकी रत्नत थुनातःगु दु। दाऊदं उपिं रत्नत कयाः थःगु श्रीपेचय् तल। हानं वं शहरं यक्व हे सामान त्याकाहल।
30 Tirou a coroa da cabeça de Milcom. Esta pesava um talento de ouro, e era ornada de uma pedra preciosa, que foi colocada sobre a cabeça de Davi. O rei levou da cidade grande quantidade de despojos.
31 वं शहरयापिं मनूतय्त पिने पितहल अले इमित कःति, नया कू व पा ज्वंकाः ज्या याकल। अले अप्पा दय्कीगु ज्या याकल। दाऊदं अम्मोनीतय् फुक्क शहरय् थथे हे यात। अनंलि दाऊद व वया सकल मनूत यरूशलेमय् लिहां वल।
31 Quanto à sua população, fê-la sair para empregá-la em serrar, em trabalhar com a picareta e o machado e em fazer tijolos. Assim fez com todas as cidades dos amonitas. E Davi voltou com todas as suas tropas para Jerusalém.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.