1 मग अलीफज तेमानीने उत्तर दिले व तो म्हणाला,
2 “देवासाठी मनुष्य उपयुक्त होऊ शकेल काय?
3 तुमच्या धार्मिक जगण्याने सर्वसमर्थाला काही आनंद होतो काय?
4 तो तुझा भक्तीभाव पाहून तुझा निषेध करतो
5 तुझे पाप मोठे नाही काय?
6 तू विनाकारण आपल्या भावाचे गहाण अडकवून ठेवले,
7 तू थकलेल्यास पाणी दिले नाही
8 जरी तू, शक्तीमान मनुष्य असशील, सर्व भूमी तुझी असेल,
9 तू विधवांना काहीही न देता घालवून दिले असशील,
10 म्हणूनच तुझ्या भोवती सापळे आहेत
11 म्हणूनच सर्वत्र इतका अंधार आहे की तुला काही दिसत नाही
12 देव उंच स्वर्गात नाही काय?
13 आणि तू म्हणतो देवाला काय माहीती आहे?
14 दाट ढग त्यास झाकत आहेत,
15 तू जूनाच मार्ग धरणार आहेस काय,
16 त्यांची वेळ येण्यापूर्वीच त्यांचा नाश करण्यात आला,
17 जे देवाला म्हटले, ‘आमच्या पासून निघून जा
18 आणि त्यानेच त्यांची घरे चांगल्या वस्तूंनी भरली होती.
19 धार्मिक त्यांचा नाश पाहून संतोष पावतील.
20 आणि म्हणतात खरोखरच आमच्या विरूद्ध जे उठले त्यांचा नाश झाला आहे.
21 तू आता देवाला शरण जा. त्याच्याशी सलोखा कर.
22 मी तुला विनंती करतो त्याच्या तोंडच्या सूचनांचा स्विकार कर.
23 तू सर्वशक्तिमान देवाकडे परत येशील, तर तुझी बांधणी होईल.
24 तुझ्याजवळ असलेल्या संपत्तीला मातीमोल मानशील,
25 म्हणजे सर्वशक्तिमान देवच तुझे धन असा होईल
26 तेव्हा तू सर्वशक्तिमानच्या ठायी आनंद पावशील,
27 तू त्याची प्रार्थना करशील आणि तो तुझे ऐकेल
28 जी गोष्ट तू मनात आणशील तेव्हा ती सिध्दीस जाईल. प्रकाश तुझ्या मार्गात चमकेल.
29 देव गर्वीष्ठांना नम्र करील,
30 जो निर्दोष नाही त्यालाही तो वाचवतो, तुझ्या हाताच्या निर्मळतेमुळे ते बचावले जातील.”