2 Coríntios 7
ztp (ZTP) vs VC
1 Jwanꞌ nasa, wes na, ptan na, lo ngenonꞌ re jwanꞌ ta mkeyek Dios lonꞌ. Tombi lazonꞌ lo reta jwanꞌ narax ta ndli bew bel' na', nde tombi xbin naꞌ, sa chal naꞌ thibka nayon ban naꞌ lo ta nzeb lazonꞌ Dios.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 ¡Bli lazo' go' ná'! Naꞌmtotid náꞌ nek thib men, naꞌmkibta náꞌ nek thib chanꞌ men, naꞌmkwinꞌnod náꞌ nek thib men.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Naꞌnit na jwanꞌ reꞌ sa keꞌn yalke yek goꞌ, ta xa niga na lo goꞌ neraꞌ, thiblaꞌ nzo goꞌ lazo' náꞌ, sa thita ban naꞌ nde thita gaj naꞌ.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Dib la's na ndo kon goꞌ, nde nale toz ngo go' lazo'n. Nabe'z toz nzo lazo'n, mbridnda'b nale nzo lazo'n tenyega xij yalti ndori'd ná'.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Tak liga, xata mzin náꞌ yez Macedon, nek lud tera ryoꞌxkwen náꞌ, tak reta tenꞌ mkete náꞌ thibka mbriꞌd náꞌ yalti: ne toz mxak náꞌ kon re men nayiꞌ lo náꞌ nde taja nazeb naxte náꞌ.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Leꞌ Dios, Xaꞌ ta ndliben re men nabil nzo lazonꞌ, mbliben Xaꞌ náꞌ lo senꞌ mzin Tit,
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 nde naꞌnakte benꞌta náꞌ ngoben lo mzin Tito, noga lazoꞌ Tit ngoben lo mbwiꞌ Tito goꞌ. Nde mdej Tito lo náꞌ, plopa ndyen goꞌ wiꞌ goꞌ náꞌ, xa nabil nzo lazoꞌ goꞌ, nde xa ndli goꞌ xgab na, senꞌ mbin na jwanꞌ reꞌ nale toz ngo lazoꞌn.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Tak teꞌnyega mblo nabil na lazoꞌ goꞌ kon yeꞌs ta mkeꞌn lo goꞌ, naꞌndaꞌde xgab yek na naya, neraꞌ sa liga mdaꞌy xgab yek na lo senꞌ mbin na ke mblo nabila lazoꞌ goꞌ pla wiz.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Leꞌ naya nale nzo lazoꞌn, per naꞌnakte tak ngo nabil lazoꞌ goꞌ, cheꞌla nale nzo lazoꞌn tak yalnabil ya mbli sa mzyeꞌ xgab goꞌ mblaꞌ goꞌ re jwanꞌ narax. Mbri'd go' yalnabil ya tak tamod ncholaꞌs Dios rid go'y, tamod sa reta jwan' ta mbri'd go' ba na'nada mbliy.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Tak senꞌ ncho nabil lazoꞌ men xa ncholaꞌs Dios, jwanꞌna ndli sa nzyeꞌ xgab men, ndlaꞌ men re jwanꞌ narax sa lyaꞌ men nde naꞌndaꞌde xgab yek men. Per yalnabil lo izyo ndenoy yalguj.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Tak lo mxek goꞌ lo yalnabil jwanꞌ xa ncholaꞌs Dios nde naya bwiꞌ goꞌ jwanꞌ mbloꞌxoꞌba goꞌ; mbliy sa ne mtob xgab goꞌ nde mbla goꞌ na, mbliy ngok nayiꞌ goꞌ por jwan' narax ngo xij go', nde noga mzyeb go' Dios, mbliy sa ncholaꞌs toz goꞌ wiꞌ goꞌ na, mbliy sa mkeꞌ lazoꞌ goꞌ na, nde mtoti goꞌ xaꞌ jwanꞌ mbli narax. Lo reta jwanꞌ reꞌ mbroꞌxoꞌb ngen cho yalke nchap goꞌ.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Jwanꞌ nasa, senꞌ mkeꞌn yeꞌs ya lo goꞌ, naꞌmket nay tak nzo yek na xaꞌ ta mbli yalke, nekla nzo yek na xaꞌ jwanꞌ mxak yalti. Cheꞌla mkeꞌ ney nde Dios ndowiꞌ sa ncholas na le'ga go' nye plopa ndli ná' xgab go'.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Jwanꞌna ndli ngo naben lazoꞌ náꞌ.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Nde naꞌmblit na narax lo mdej na lo Tit plopa mblo nale go' lazoꞌn, cheꞌla, ta xa reta jwanꞌ mdej náꞌ lo goꞌ naka jwanꞌ li, tagaꞌ li reta jwanꞌ mdej náꞌ lo Tit, ke nale toz nzo lazoꞌ náꞌ ngwiꞌ náꞌ goꞌ.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Nde mas naro nkeꞌ lazoꞌ Tit goꞌ senꞌ ntelaꞌs xaꞌ, xa nawe nchon goꞌ diꞌs ro xaꞌ, xa nawe mkayaꞌ goꞌ xaꞌ nde xa nzeb lazoꞌ goꞌ nxoꞌbyek goꞌ xaꞌ.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Nale toz ndon, tak toyal tob xgab na kon goꞌ lo reta jwanꞌ.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.