2 Coríntios 7
ztp (ZTP) vs NAA
1 Jwanꞌ nasa, wes na, ptan na, lo ngenonꞌ re jwanꞌ ta mkeyek Dios lonꞌ. Tombi lazonꞌ lo reta jwanꞌ narax ta ndli bew bel' na', nde tombi xbin naꞌ, sa chal naꞌ thibka nayon ban naꞌ lo ta nzeb lazonꞌ Dios.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 ¡Bli lazo' go' ná'! Naꞌmtotid náꞌ nek thib men, naꞌmkibta náꞌ nek thib chanꞌ men, naꞌmkwinꞌnod náꞌ nek thib men.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 Naꞌnit na jwanꞌ reꞌ sa keꞌn yalke yek goꞌ, ta xa niga na lo goꞌ neraꞌ, thiblaꞌ nzo goꞌ lazo' náꞌ, sa thita ban naꞌ nde thita gaj naꞌ.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Dib la's na ndo kon goꞌ, nde nale toz ngo go' lazo'n. Nabe'z toz nzo lazo'n, mbridnda'b nale nzo lazo'n tenyega xij yalti ndori'd ná'.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 Tak liga, xata mzin náꞌ yez Macedon, nek lud tera ryoꞌxkwen náꞌ, tak reta tenꞌ mkete náꞌ thibka mbriꞌd náꞌ yalti: ne toz mxak náꞌ kon re men nayiꞌ lo náꞌ nde taja nazeb naxte náꞌ.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Leꞌ Dios, Xaꞌ ta ndliben re men nabil nzo lazonꞌ, mbliben Xaꞌ náꞌ lo senꞌ mzin Tit,
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 nde naꞌnakte benꞌta náꞌ ngoben lo mzin Tito, noga lazoꞌ Tit ngoben lo mbwiꞌ Tito goꞌ. Nde mdej Tito lo náꞌ, plopa ndyen goꞌ wiꞌ goꞌ náꞌ, xa nabil nzo lazoꞌ goꞌ, nde xa ndli goꞌ xgab na, senꞌ mbin na jwanꞌ reꞌ nale toz ngo lazoꞌn.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Tak teꞌnyega mblo nabil na lazoꞌ goꞌ kon yeꞌs ta mkeꞌn lo goꞌ, naꞌndaꞌde xgab yek na naya, neraꞌ sa liga mdaꞌy xgab yek na lo senꞌ mbin na ke mblo nabila lazoꞌ goꞌ pla wiz.
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 Leꞌ naya nale nzo lazoꞌn, per naꞌnakte tak ngo nabil lazoꞌ goꞌ, cheꞌla nale nzo lazoꞌn tak yalnabil ya mbli sa mzyeꞌ xgab goꞌ mblaꞌ goꞌ re jwanꞌ narax. Mbri'd go' yalnabil ya tak tamod ncholaꞌs Dios rid go'y, tamod sa reta jwan' ta mbri'd go' ba na'nada mbliy.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 Tak senꞌ ncho nabil lazoꞌ men xa ncholaꞌs Dios, jwanꞌna ndli sa nzyeꞌ xgab men, ndlaꞌ men re jwanꞌ narax sa lyaꞌ men nde naꞌndaꞌde xgab yek men. Per yalnabil lo izyo ndenoy yalguj.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Tak lo mxek goꞌ lo yalnabil jwanꞌ xa ncholaꞌs Dios nde naya bwiꞌ goꞌ jwanꞌ mbloꞌxoꞌba goꞌ; mbliy sa ne mtob xgab goꞌ nde mbla goꞌ na, mbliy ngok nayiꞌ goꞌ por jwan' narax ngo xij go', nde noga mzyeb go' Dios, mbliy sa ncholaꞌs toz goꞌ wiꞌ goꞌ na, mbliy sa mkeꞌ lazoꞌ goꞌ na, nde mtoti goꞌ xaꞌ jwanꞌ mbli narax. Lo reta jwanꞌ reꞌ mbroꞌxoꞌb ngen cho yalke nchap goꞌ.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 Jwanꞌ nasa, senꞌ mkeꞌn yeꞌs ya lo goꞌ, naꞌmket nay tak nzo yek na xaꞌ ta mbli yalke, nekla nzo yek na xaꞌ jwanꞌ mxak yalti. Cheꞌla mkeꞌ ney nde Dios ndowiꞌ sa ncholas na le'ga go' nye plopa ndli ná' xgab go'.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Jwanꞌna ndli ngo naben lazoꞌ náꞌ.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Nde naꞌmblit na narax lo mdej na lo Tit plopa mblo nale go' lazoꞌn, cheꞌla, ta xa reta jwanꞌ mdej náꞌ lo goꞌ naka jwanꞌ li, tagaꞌ li reta jwanꞌ mdej náꞌ lo Tit, ke nale toz nzo lazoꞌ náꞌ ngwiꞌ náꞌ goꞌ.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 Nde mas naro nkeꞌ lazoꞌ Tit goꞌ senꞌ ntelaꞌs xaꞌ, xa nawe nchon goꞌ diꞌs ro xaꞌ, xa nawe mkayaꞌ goꞌ xaꞌ nde xa nzeb lazoꞌ goꞌ nxoꞌbyek goꞌ xaꞌ.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 Nale toz ndon, tak toyal tob xgab na kon goꞌ lo reta jwanꞌ.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.