1 Tessalonicenses 2
Didzaʼ cub rucáʼn tsahuiʼ (ZSRNT) vs NVI
1 Böchiꞌ lzaꞌtuꞌ, nö́ziczliꞌ cutu guc daduz dxin queëꞌ Dios bentuꞌ catiꞌ niꞌ bdxintuꞌ ga zoaliꞌ.
1 Irmãos, vocês mesmos sabem que a visita que lhes fizemos não foi inútil.
2 Nö́ziliꞌ ca guc queëtuꞌ lu yödz Filipos, ca naꞌ gzxacaꞌ gdiꞌtuꞌ, atiꞌ gluaꞌ döꞌ queëtuꞌ bunách niꞌ. Niꞌr catiꞌ bdxintuꞌ ga zoaliꞌ guctuꞌ rugu ladxiꞌ le gzóalenëꞌ netuꞌ Dios queëruꞌ, atiꞌ bentuꞌ lban lauliꞌ qui didzaꞌ dxiꞌa le budödëꞌ lu naꞌtuꞌ Dios. Cni bentuꞌ zal‑laꞌ szxöni guladáꞌbagaꞌ netuꞌ bunách ladzliꞌ.
2 Apesar de termos sido maltratados e insultados em Filipos, como vocês sabem, com a ajuda de nosso Deus tivemos coragem de anunciar-lhes o evangelho de Deus, em meio a muita luta.
3 Catiꞌ niꞌ buchiztuꞌ icj nagliꞌ xtidzëꞌë Dios, bëꞌtuꞌ didzaꞌ, clëg le nazíꞌ yeꞌi netuꞌ, len clëg bi gzë ládxiꞌtuꞌ le dë queëliꞌ, len cutu gzxiꞌ yéꞌituꞌ lbiꞌiliꞌ.
3 Pois nossa exortação não tem origem no erro nem em motivos impuros, nem temos intenção de enganá-los;
4 Le nuzxöni ladxëꞌë netuꞌ Dios, budödëꞌ lu naꞌtuꞌ guntuꞌ lban qui didzaꞌ dxiꞌa queëꞌ, atiꞌ cniz ruiꞌtuꞌ didzaꞌ.
4 pelo contrário, como homens aprovados por Deus, a ponto de nos ter sido confiado por ele o evangelho, não falamos para agradar a pessoas, mas a Deus, que prova os nossos corações.
5 Nö́ziczliꞌ gatga bë́ꞌlentuꞌ lbiꞌiliꞌ didzaꞌ le gun zxön lbiꞌiliꞌ, len cutu bubíj tsahuiꞌ cuintuꞌ ca run nu bi rzë ladxiꞌ le dë queëliꞌ. Nözcznëꞌ Dios nac cni.
5 Vocês bem sabem a nossa linguagem nunca foi de bajulação nem de pretexto para ganância; Deus é testemunha.
6 Cutu gdiljtuꞌ yöl‑laꞌ ba le nac qui yödzlyú ni, lë naꞌ cuꞌliꞌ netuꞌ lbiꞌiliꞌ, len clëg le laꞌgúꞌu netuꞌ bunách. Zal‑laꞌ dë lu naꞌtuꞌ gna béꞌituꞌ lbiꞌiliꞌ le nactuꞌ gbaz nasölëꞌë Cristo
6 Nem buscamos reconhecimento humano, quer de vocês quer de outros.
7 gzóalentuꞌ lbiꞌiliꞌ dxiꞌi ládxiꞌdauꞌ, bentuꞌ ca runnu xnaꞌcbiꞌ biꞌi huëꞌndauꞌ, run chiꞌinu lecbiꞌ dxiꞌi ládxiꞌdauꞌ.
7 Embora, como apóstolos de Cristo, pudéssemos ter sido um peso, tornamo-nos bondosos entre vocês, como uma mãe que cuida dos próprios filhos.
8 Cni guc, bdxíꞌitsquituꞌ lbiꞌiliꞌ, ga bdxintë gúꞌnituꞌ udödtuꞌ lu naꞌliꞌ, clëgz didzaꞌ dxiꞌa queëꞌ Dios, san yelatiꞌz cugúc udödcztuꞌ yöl‑laꞌ naꞌbán queëtuꞌ, le nadxíꞌitsquituꞌ lbiꞌiliꞌ.
8 Sentindo, assim, tanta afeição por vocês, decidimos dar-lhes não somente o evangelho de Deus, mas também a nossa própria vida, porque vocês se tornaram muito amados por nós.
9 Rajneyliꞌ, böchiꞌ lzaꞌtuꞌ, ca naꞌ guc catiꞌ niꞌ bentuꞌ lban lauliꞌ qui didzaꞌ dxiꞌa queëꞌ Dios, ca béntecztuꞌ dxin baníg, atiꞌ rël len të dza bentuꞌ dxin cui usacaꞌ ziꞌtuꞌ nituliꞌ lbiꞌiliꞌ.
9 Irmãos, certamente vocês se lembram do nosso trabalho esgotante e da nossa fadiga; trabalhamos noite e dia para não sermos pesados a ninguém, enquanto lhes pregávamos o evangelho de Deus.
10 Lbiꞌiliꞌ naꞌ réjlëꞌliꞌ Cristo, huac gunliꞌ lnaꞌ lau, atiꞌ nözcznëꞌ Dios ca naꞌ gdálentuꞌ lbiꞌiliꞌ gdu ca rdzag ladxëꞌë Dios len gdu dxíꞌadauꞌ, len ca naꞌ nutu nu gac bi gnë qui.
10 Tanto vocês como Deus são testemunhas de como nos portamos de maneira santa, justa e irrepreensível entre vocês, os que crêem.
11 Lëzcaꞌ cni nö́ziliꞌ ca bentuꞌ ca runëꞌ bönniꞌ quecbiꞌ zxiꞌnëꞌ, buchiztuꞌ icj nagliꞌ len butiptuꞌ ládxiꞌliꞌ tu tuliꞌ.
11 Pois vocês sabem que tratamos cada um como um pai trata seus filhos,
12 Busaꞌtuꞌ ládxiꞌliꞌ gunliꞌ ca ral‑laꞌ gun nu naqui queëꞌ Dios. Lëczëꞌ bulidzëꞌ lbiꞌiliꞌ quië gac tsazliꞌ ga naꞌ rna bëꞌë Lëꞌ lu yeníꞌ queëꞌ.
12 exortando, consolando e dando testemunho, para que vocês vivam de maneira digna de Deus, que os chamou para o seu Reino e glória.
13 Qui lë ni naꞌ caꞌ, rë́tecztuꞌ‑nëꞌ Dios: Xclenuꞌ. Cni runtuꞌ le gzxiꞌ lu naꞌliꞌ xtidzëꞌë Dios le byö́niliꞌ bëꞌtuꞌ didzaꞌ, clëg ca xtidzaꞌ bunáchz, san ca le nactë nac, xtidzëꞌë Dios nac. Xtidzëꞌë naꞌ run dxin lu icj ládxiꞌdauꞌliꞌ lbiꞌiliꞌ, réjlëꞌliꞌ Cristo.
13 Também agradecemos a Deus sem cessar, pois, ao receberem de nossa parte a palavra de Deus, vocês a aceitaram não como palavra de homens, mas segundo verdadeiramente é, como palavra de Deus, que atua com eficácia em vocês, os que crêem.
14 Böchiꞌ lzaꞌtuꞌ, rac queëliꞌ ca rac quegac bunách queëꞌ Dios, nup náquigac queëꞌ Jesucristo, nacuꞌë luyú Judea. Cni nac le chgzxacaꞌ gdiꞌliꞌ szxöni lu naꞌgac bunách uládz queëliꞌ, laꞌ tuz ca naꞌ gulazacaꞌ gulaguiꞌë lequëꞌ lu naꞌgac bunách uládz quequëꞌ, nup niꞌ nacgac bönniꞌ judío.
14 Porque vocês, irmãos, tornaram-se imitadores das igrejas de Deus em Cristo Jesus que estão na Judéia. Vocês sofreram da parte dos seus próprios conterrâneos as mesmas coisas que aquelas igrejas sofreram da parte dos judeus,
15 Yuguꞌ bönniꞌ judío naꞌ guludöddëꞌ Xanruꞌ Jesús len guludödcdëꞌ caꞌ bönniꞌ gluꞌë didzaꞌ uláz queëꞌ Dios. Gulabía ládxiꞌquëꞌ len gululaguëꞌ caꞌ netuꞌ. Cutu tunëꞌ le rdzag ladxëꞌë Dios, le cutaꞌléꞌinëꞌ dxiꞌa yúguꞌtë bunách gzaꞌa.
15 que mataram o Senhor Jesus e os profetas, e também nos perseguiram. Eles desagradam a Deus e são hostis a todos,
16 Tuꞌzaguëꞌë caꞌ netuꞌ, cui guntuꞌ lban laugac bunách gzaꞌa naꞌ cunababgac lequëꞌ, le ruíꞌlentuꞌ leygac didzaꞌ quië lulá. Cni rac, tuꞌzánteczëꞌ dul‑laꞌ nabágaꞌquëꞌ, len chnabágaꞌquëꞌ zxguiaꞌ le run ga gchuguëꞌ quequëꞌ Dios.
16 esforçando-se para nos impedir que falemos aos gentios, e estes sejam salvos. Dessa forma, vão sempre completando a medida dos seus pecados. Sobre eles, finalmente, veio a ira.
17 Naꞌa, böchiꞌ lzaꞌtuꞌ, ruhuíꞌnituꞌ ca runëꞌ bönniꞌ uzë́b le nuláꞌalentuꞌ lbiꞌiliꞌ tu chiꞌidauꞌ, san zal‑laꞌ cutu rléꞌituꞌ lbiꞌiliꞌ, cutu nal ládxiꞌtuꞌ lbiꞌiliꞌ. Qui lë ni naꞌ, ruiꞌ ládxiꞌrtuꞌ uléꞌituꞌ lauliꞌ, le rzëtsca ládxiꞌtuꞌ cni guntuꞌ.
17 Nós, porém, irmãos, privados da companhia de vocês por breve tempo, em pessoa, mas não no coração, esforçamo-nos ainda mais para vê-los pessoalmente, pela saudade que temos de vocês.
18 Qui lë ni naꞌ caꞌ gúꞌnituꞌ guidtuꞌ ga zoaliꞌ, atiꞌ nedaꞌ, Pablo, le nactë bëꞌ ladxaꞌa guidaꞌ chop tsonn lzu, san buzagaꞌ xnöztuꞌ Satanás tuꞌ xöhuiꞌ.
18 Quisemos visitá-los. Eu mesmo, Paulo o quis, e não apenas uma vez, mas duas; Satanás, porém, nos impediu.
19 ¿Bizxa caz nac le run ga runtuꞌ löz, o le run ga rudzíjituꞌ, o le ral‑laꞌ gdél‑liꞌtuꞌ, le uziꞌtuꞌ xbey lahuëꞌ Xanruꞌ Jesucristo catiꞌ huödëꞌ? ¿Naruꞌ clëg lbiꞌiczliꞌ naꞌ?
19 Pois quem é a nossa esperança, alegria ou coroa em que nos gloriamos perante o Senhor Jesus na sua vinda? Não são vocês?
20 Lbiꞌiczliꞌ nacliꞌ le run ga nactuꞌ bicaꞌ ba, len le run ga rudzíjituꞌ.
20 De fato, vocês são a nossa glória e a nossa alegria.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Tessalonicenses 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.