2 Coríntios 7
Xtidxcoob Dios ni biädnä dad Jesucrist (ZAWNT) vs NAA
1 Ni'cni, la'tu ni sanälazä, sa'csi abia'n Dios diidxre loonu, do'o guisia xcäriejnnu, lastoonu näjza tiejxhnu, do'o cuäcaj guiraa rexhigabguijdx, guiraa redojḻ, te gac sanu lo rexnezyudxan Dios con xcäḻrdxejb Dios.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 ¡Coḻchanälajz nuunu neṉ lastootu! Xhet latsiajdi biennu lojtu. Rut baxhiṉdinu. Rutza basgueedinu.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 Dina guiniä rediidxre te cue'cä xquejtu; ni aguniä lojtu galooli, la'tu yu'tu neṉ lastoonu palga tejsi guetnu, o palga tejsi guibajṉrunu.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 La'tu nadip lazä, rniduxhä didxsa'c xcuenttu lo bejṉ, rbedxi lastoä, rbalazduxhä loj guiraa retrabajw ni cadeednu.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 Ni'cni che guyu'nu reguedx Macedonia, di niajcdi nusilajznu sa'csi guiralajt cadejdnu trabajw, xcuent yäḻrdijḻ ni guyu' guideb gabinu, xcuentza yäḻrdxejb ni guyu' lastoonu.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Niluxh Dios ni racnäj rebejṉ ni rac-huin lajzreni, gucnäj nuure, sa'csi che bidzujṉ Tito guredxi lastoä.
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 Luxh xhet sa'csi bidzujṉtis Tito, näjza sa'csi gulecdxitu lastoo Tito, näjza sa'csi biädnäni diidx xho yu'tu, xho rlajztu fiitu narä, xho yu' xliajs lastootu xcuent xtojḻtu, xho rlazduxhtu guntu si'cni guniä lojtu, ni'cni bibalasduxhäru.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Acananä guc-huin lajztu che biḻtu guijtz ni bacuaä lojtu, niluxh di lazä niac-huin mase che baxhaḻäni guc-huin lazä, sa'csi ṉaj nanä mase bejn guijtzga guc-huin lajztu, xhet xchejdi guc-huin lajztu.
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 Niluxh ṉaj rbalazä, et sa'csi guc-huindi lajztu, alga sa'csi guc-huin lajztu te basiejch lajztu xcuent xtojḻtu, sa'csi guc-huin lajztu si'cni rlajz Dios, te di yu' xhi gunijttu xcuent nuunu.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 Sa'csi yäḻrac-huin ni ruxhaḻ Dios loonu rujn rusiejch lajznu, te rusḻaa Dios nuurnu lo dojḻ ni'cni rbaalazä che bejnni si'c. Niluxh yäḻrac-huin xten guedxliuj dini gun gusiejch lajz rebejṉ rextojḻreni, alga rujnni nitloj bejṉ tejpas.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 La'tu bejntu huant xliajs ni baxhaḻ Dios si'cni rchaglajz Dios gac. N̲aj ¡coḻhuii gaṉ! ¡Lacti xhi cossa'c bejnni par la'tu! Bejnni bahuisa'cpactu xhini'c gujc, te gac gusulegajctu xcuentni; dxejc bejnni bidxe'chtu, näjza bejnni bidxejbtu, ni'cni basaantu dojḻga, dxejcti bejnni rlajzpactu nuhuiitu loä, bejnzani guyu'tu yärsia' xcuentä, bejnzani rlajztu guntu yäḻguxhtis bejṉ nani bejn dojḻga. Guiraa redee baluiloj et la'ditu bejn dojḻ.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 Ni'cni, che bacuaä guijtzga, dina nucuaäni loj bejṉ ni bejn dojḻga, niluxh bacuaä guijtzga lojtu te guiluiloj xcäḻrsia'tu ni rajptu xcuent narä nez loj Dios.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Ni'cni aguredxi xcäriejnnu.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Sa'csi palga yu' xhi didxsa'c ni räpä lojni xcuenttu, ditu nusanxtujy narä nez lojni. Niluxh sigajcni guniinu ganax didxgulii, sigajcza najc guiraa redidxsa'c xcuenttu ni guniä loj Tito, guliipacni.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 Ni'cni maazru sanälajzni la'tu, che rnaj lajzni xho basoobtu diidx, xho bejntu cua'tuni che bidzujṉnu, racsejslitu cadxejbtu.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 N̲aj rbaalazä sa'csi loj guira'ti la'tu nadip lazä.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.