2 Coríntios 7
Xtidxcoob Dios ni biädnä dad Jesucrist (ZAWNT) vs ACF
1 Ni'cni, la'tu ni sanälazä, sa'csi abia'n Dios diidxre loonu, do'o guisia xcäriejnnu, lastoonu näjza tiejxhnu, do'o cuäcaj guiraa rexhigabguijdx, guiraa redojḻ, te gac sanu lo rexnezyudxan Dios con xcäḻrdxejb Dios.
1 Ora, amados, pois que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santificação no temor de Deus.
2 ¡Coḻchanälajz nuunu neṉ lastootu! Xhet latsiajdi biennu lojtu. Rut baxhiṉdinu. Rutza basgueedinu.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém agravamos, a ninguém corrompemos, de ninguém buscamos o nosso proveito.
3 Dina guiniä rediidxre te cue'cä xquejtu; ni aguniä lojtu galooli, la'tu yu'tu neṉ lastoonu palga tejsi guetnu, o palga tejsi guibajṉrunu.
3 Não digo isto para vossa condenação; pois já antes tinha dito que estais em nossos corações para juntamente morrer e viver.
4 La'tu nadip lazä, rniduxhä didxsa'c xcuenttu lo bejṉ, rbedxi lastoä, rbalazduxhä loj guiraa retrabajw ni cadeednu.
4 Grande é a ousadia da minha fala para convosco, e grande a minha jactância a respeito de vós; estou cheio de consolação; transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Ni'cni che guyu'nu reguedx Macedonia, di niajcdi nusilajznu sa'csi guiralajt cadejdnu trabajw, xcuent yäḻrdijḻ ni guyu' guideb gabinu, xcuentza yäḻrdxejb ni guyu' lastoonu.
5 Porque, mesmo quando chegamos à macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Niluxh Dios ni racnäj rebejṉ ni rac-huin lajzreni, gucnäj nuure, sa'csi che bidzujṉ Tito guredxi lastoä.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito.
7 Luxh xhet sa'csi bidzujṉtis Tito, näjza sa'csi gulecdxitu lastoo Tito, näjza sa'csi biädnäni diidx xho yu'tu, xho rlajztu fiitu narä, xho yu' xliajs lastootu xcuent xtojḻtu, xho rlazduxhtu guntu si'cni guniä lojtu, ni'cni bibalasduxhäru.
7 E não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado por vós, contando-nos as vossas saudades, o vosso choro, o vosso zelo por mim, de maneira que muito me regozijei.
8 Acananä guc-huin lajztu che biḻtu guijtz ni bacuaä lojtu, niluxh di lazä niac-huin mase che baxhaḻäni guc-huin lazä, sa'csi ṉaj nanä mase bejn guijtzga guc-huin lajztu, xhet xchejdi guc-huin lajztu.
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo, embora já me tivesse arrependido por ver que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo.
9 Niluxh ṉaj rbalazä, et sa'csi guc-huindi lajztu, alga sa'csi guc-huin lajztu te basiejch lajztu xcuent xtojḻtu, sa'csi guc-huin lajztu si'cni rlajz Dios, te di yu' xhi gunijttu xcuent nuunu.
9 Agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus; de maneira que por nós não padecestes dano em coisa alguma.
10 Sa'csi yäḻrac-huin ni ruxhaḻ Dios loonu rujn rusiejch lajznu, te rusḻaa Dios nuurnu lo dojḻ ni'cni rbaalazä che bejnni si'c. Niluxh yäḻrac-huin xten guedxliuj dini gun gusiejch lajz rebejṉ rextojḻreni, alga rujnni nitloj bejṉ tejpas.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 La'tu bejntu huant xliajs ni baxhaḻ Dios si'cni rchaglajz Dios gac. N̲aj ¡coḻhuii gaṉ! ¡Lacti xhi cossa'c bejnni par la'tu! Bejnni bahuisa'cpactu xhini'c gujc, te gac gusulegajctu xcuentni; dxejc bejnni bidxe'chtu, näjza bejnni bidxejbtu, ni'cni basaantu dojḻga, dxejcti bejnni rlajzpactu nuhuiitu loä, bejnzani guyu'tu yärsia' xcuentä, bejnzani rlajztu guntu yäḻguxhtis bejṉ nani bejn dojḻga. Guiraa redee baluiloj et la'ditu bejn dojḻ.
11 Porque, quanto cuidado não produziu isto mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! que apologia, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo mostrastes estar puros neste negócio.
12 Ni'cni, che bacuaä guijtzga, dina nucuaäni loj bejṉ ni bejn dojḻga, niluxh bacuaä guijtzga lojtu te guiluiloj xcäḻrsia'tu ni rajptu xcuent narä nez loj Dios.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o agravo, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que o vosso grande cuidado por nós fosse manifesto diante de Deus.
13 Ni'cni aguredxi xcäriejnnu.
13 Por isso fomos consolados pela vossa consolação, e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi recreado por vós todos.
14 Sa'csi palga yu' xhi didxsa'c ni räpä lojni xcuenttu, ditu nusanxtujy narä nez lojni. Niluxh sigajcni guniinu ganax didxgulii, sigajcza najc guiraa redidxsa'c xcuenttu ni guniä loj Tito, guliipacni.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas, como vos dissemos tudo com verdade, também a nossa glória para com Tito se achou verdadeira.
15 Ni'cni maazru sanälajzni la'tu, che rnaj lajzni xho basoobtu diidx, xho bejntu cua'tuni che bidzujṉnu, racsejslitu cadxejbtu.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 N̲aj rbaalazä sa'csi loj guira'ti la'tu nadip lazä.
16 Regozijo-me de em tudo poder confiar em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.