Atos 27
Ka Tisa ge Tata Jesucristuha (ZAE) vs VC
1 Tti chi beda'a ro'okani deki idhelhakana ri'itu daka Italia, nianna betekana Pabluha lhe adíru ka nu tee lisiyyaha lasi ná ttu soldadu nu baninna ttu gayua (100) ka soldadu. Nu baninna ka nuha tee láni Julio. Ka soldaduha babakana César nu rinnabia xeniha.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Nianna tti ugwapitu lo ttu barcu nu dana lhe'esi Adramitio. Nuha chi duna iriana tsiana lhe'e ka yiesi se'e daka ro'o indatoo ge Asia. Dágaba Aristarco‑ni len ri'itu. Lana ankana benne lhe'esi Tesalónica. Tesalónica‑ni rena daka lo yu ge Macedonia.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Beyeki sáha nna bisintu lhe'esi Sidón. Nuha rena ro'o indatooha. Julio‑ni nna gwa ukabana benne tse len Pabluha. Laxkala gwa begwelhabane gwalannie ka benne ankabianie se'e lhe'esiha kini ka benneha nna begweke bie nu riyasanie.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Bederiabatu lhe'esiha dedheyatu. Ttaka kumu daka arlo barcu diatuha‑la ruse'ena beha, aníha uka nna saro'o yu ge Chipre‑niba diatu kumu niha‑ruba nuha gwa re be.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Diabatu lo indatooha nna utetu gaxxaba daka ro'o yu ge Cilicia lhe ge Panfilia lhe. Nianna bisintu Mira. Mira ankana ttu yiesi rena daka lo yu ge Licia.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Lhe'esi Licia gwaxxaka soldadu nu dia lentuha attu barcu. Nuha dana daka lhe'esi Alejandría nna diana daka Italia. Nianna bedelhapi soldadu nu dia lentuha ri'itu lo barcuha nna diatu.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Ixe ubisa uyu'utu neda dia besibatu lo indatooha. Chibuka utetu ro'o yiesi nu tee láni Gnido. Kumu de abí galá rugwelha beha, laxkala ulu'ula lotu diatu daka ata ree Creta. Nuha rena lagwi indatooha. Saro'o nuha‑ba diatu kumu niha‑ruba nuha gwa re be. Nianna utetu arlo Salmona.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Saro'o indatoo ge Creta‑niba diatu. Chibuka bisintu ata risin ka barcuha. Ta risin ka barcuha tee láni Ka Puertu Tse. Gaxxaba niha re yiesi nu tee láni Lasea.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Kumu yalhá bisá xxattatu yu'utu neda, de nuha nna ttu niha‑ruba rekitu chi ute sá tti rutte ubina lhe'e ka benne Israel‑ni abittu roke yetta, lhe la'ania chigaba isia ka beo tti reta'a iyya beha. Laxkala yalhá chi ruxunnina getu ganna tsiarutu len barcuha lo indatooha. Nianna tti ra Pabluha adí ka benne daa lhe'e barcuha:
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 ―Tata xisi to, neti rakati yalhá sateri'i ganna ttu aníba la diari'i. Anágaba nna laa suna barcu‑niga lhe laa suna ka yua chena‑niga ruxunnina gekani tse'e lookana. Anágaba ri'i ruxunnigabana geri'i gattiri'i.
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Ttaka soldadu nu baninna ttu gayua ka soldaduha bedorula nagani ge nu rudhá barcuha lhe ge xxana barcuha lhe attichula ge Pabluha.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Lhe anágaba kumu ata se'etu len barcuha labí tte tse anka niha kini eya'an nuha axtaliba ganna chi tte iyya beha, aníha uka nna ixebakana beda'a ro'okani, rákana:
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Atti chi ugwadi gaatti be daa daka rreha, nianna rakin ka nu rudhá barcuha gwakaba tsiatu. Aníha uka nna biriatu diatu, saro'o indatoo ge Creta‑niba diatu.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Ttaka labí isá chi yu'utu neda, ttiruba chi biria ttu be raka xxatta idí dana daka ata riria ubisa‑na nna uyu'una lo barcu diatuha,
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 nianna benneru loni nuha. Ttaka kumu de abí galá udaa barcuha tsiana daka ata daa beha, aníha uka nna begwelhachilatu che beha barcuha.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Aníha‑ba che beha barcuha, ute lenna ri'itu ro'o ttu yu xka'a to tee láni Clauda. Nuha rena lagwi indatooha. Niha‑ruba nuha gwa re latti be. De nuha nna chibuka udaa ka nu ribenkana lhe'e barcuha belhapikana chalupa nu na'aya barcuha.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Tti chi belhapikana chalupaha lo barcuha, nianna tti boxxiga tsitsikana lhe'e barcuha len tuu, kumu rasikinna ni kinaruba tsaga nuha lo ka belhuku yuxi ka nu tee lákani Sirte sia lhe'e indatooha. Aníha uka nna belhidakana ka lari daa iki barcuha nna begwelhabakana che beha barcuha.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Ttaka kumu de adíla idí chi rukubi iyya beha barcuha, laxkala beyeki sáha nna udulokana bedelhakana ka yua che barcuha lhe'e indatooha.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Beyonna ubisaha nna kwinaba ka nu ribenkana lhe'e barcuha bedaxxukana ka lo irsina barcuha nna uru'unagabakana ka nuha.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Ixe ubisa labíru bilentu tatubisa‑na, nigaba ka beli‑na. Gwea iyya beha nna yalhá idí raka nuha. Laxkala la'ania labíru ruxxen letu deki gwalátu.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Kumu de ixe ubisa chi ute labíru chi utotu yetta, de nuha nna udú lii Pabluha lagwi ge iyábatu nna rana:
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Nnanna nna rulisaa le, tsitsi gwalikweki lele abittu gasinle, kumu ni ttúle labí gattile. Suna barcu‑niba tse'e loona.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Kumu neti naseha bela'ati ttu anjeli udhelha Tata Do Yebáha, delába Tata Do Yebaa benne ankaa gebie lhe rixúnie neti lhe.
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 Benneha rabie neti: “Pablo, bittu gasinlu, kumu teeki iso dulu arlo César nu rinnabia xeniha. Kumu de lu nna edá le Tata Do Yebáha odilábie iyába ka benne daa lenlu lhe'e barcu‑ni.”
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 De nuha nna tsitsi gwalebeki lele xa tata. Bittu udúna le, kumu neti ruxxen lasia ge Tata Do Yebáha deki gwakaba atti tteba chi ra anjeli geeha neti.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Ttaka nna teeki satságari'i len barcu‑ni ro'o ttu yu re lagwi indatoo‑ni.
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Loolha tti chi uka sitá (14) ubisa rekitu lo indatoo nu tee láni Adriático, naa lhe niiba rekitu che iyya beha barcu diatuha. Tti chi anka ttiba retin tsi'inu (12) relaha, ka nu riben sina lhe'e barcuha, chi ute dákinna deki chi tteba isintu yu bisi.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Nianna tti berixxibiakana a ttixa lhi'u re indatooha. Debá a galhia (20) edha re indaha lhi'u. Attu lattitoruba bededátu len barcuha, nianna tti bodorixxibiakana attu libe. La'ania nna a tsinu (15) edhaba re indaha lhi'u.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Ttaka kumu de rasikinna kini ka sannipa barcuha idí iki ka íyya sia lhe'e indatooha, de nuha nna ulhida ttebakana ttapa ka iyya idi'i ka nu tee lákani ancla, ulhidakana ka nuha daka xan barcuha kini ka nuha ukwedakana barcuha lo indaha lhe anágaba lhe rágabakana:
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Ttaka ka nu riben lhe'e barcuha chi ruinkana oxunnikana. Laxkala chi rilhidakana chalupaha kini eyyakana loni oxunnikana, De nuha nna uka diba ruinkana deki adíru ka iyya idi'iha‑ba ilhidakana daka arlo barcuha.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Ttaka Pabluha, tti ute denna nu ruin ka nuha, nianna tti rana ka soldaduha lhe nu baninna ka nuha lhe:
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Nianna ka soldaduha uchúkana ka tuu xiga chalupaha nna ubinni nuha lhi'u lhe'e indaha.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Tti chi daa tsaniha nna ra Pabluha iyá ka nu daa lhe'e barcuha:
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Nnanna rinnabaa len lebi'i, gwaligo yetta kini aka benle, kumu niru ttúle labí gattile.
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Iki de ra Pabluha aníha, nianna tti bedaxxuna ttu yettaxtila nna begwena ixkixaru len Tata Do Yebáha arlo iyábakani. Nianna tti ulha'ana lhe'e benneha nna udulona rona.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 La'aniala nna chi bodú ittana le iyábakana nna utogabakana yettaxtila.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Chupa gayua gayuna bixxi sixupa (276), ttanía anka de iyá ttetu diatu lhe'e barcuha.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Iki de chi beyielintu utotu yettaxtilaha, nianna tti bododelhakana ka kutensi xuxtilaha lhe'e indaha kini abittu tteru idi'i aka barcuha.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Tti chi ugwani dilaha nna ka nu reben lhe'e barcuha labí reyakabiakinna gaxa nuha se'etu, ttaka bilákinna do ttu latti ata gwanka lapa. Nianna tti bokinni ikikani usigakana barcuha ata anka lapaha, ganna si gwaka ibigana.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Nianna tti uchúkana ka tuu xika iki ka iyya idi'i ka nu ulhidakana daka xan barcuha kini biginni ka nuha lhe'e indatooha nna udhasigabakana yaga nu rixúkinna kini rodekikana lo barcuha. Nianna tti ulhidhakana ka lari daa iki barcuha kini ru'u beha lhe'e ka lariha. Aníha kini ulu'u beha lo barcuha diana ubigana ro'o yu bisi re lagwi indatooha.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Ttaka tti gwannipa barcuha iki ttu xxuku yuxi xua lhe'e indaha, ttu tsaba gweada xinni lhe'e yuxiha nna daka xanniha nna beduyaba indaha nuha kumu de retetsu'una idí.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Nianna ka soldaduha nna chi ruinkana uttikana ka nu chekanaha, delába ka nu uleakana lisiyyaha, ruinkana uttikana ka nuha kini abittu oxunnikana lo indaha.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Ttaka soldadu nu baninna adí ka soldaduha, de raka leni odilána Pabluha, de nuha nna labí begwelhana uttikana ka nuha. Nianna tti rana iyába ka benne dia lhe'e barcuha:
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Adíle nna lo ka yaga o lo ka breta salha'a ge barcu‑niba gwalexua kini eriale.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.