Atos 27

Tnuʼu vaʼa tnuʼu Jesucristo (XTDNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 N‑ka xino ini‑s xa tundaꞌa‑s Spalu xiꞌin dava ka se xyɨndiꞌu xa kixi koio‑s Italia. N‑ka tnɨɨ koio‑s barcu. N‑xeka ɨɨn centurión nani Skuliu Spalu xiꞌin dava ka se xyɨndiꞌu. Centurión Batallón Emperador kuu‑s.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Diko nga xa kee ɨɨn barcu n‑kee Adramitio xa kixi‑i yuꞌu mar Asia. N‑ka keé‑da barcu jan. Aristarco nani ɨɨn se tnaꞌa nuu se xndeka tnaꞌa xiꞌin‑da vaxi. Se distrito Macedonia kuu‑s. Tesalónica nani ñuu‑s.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Kɨu kuu uu n‑ka kixee‑da yuꞌu ñuu Sidón. Vaꞌa n‑kida Skuliu chi n‑xejoon‑s xa n‑xitoniꞌni Spalu ñayiu xini tnaꞌa xiꞌin‑s xa n‑ka xiaꞌan‑i xa n‑ndoñuꞌu‑s.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 N‑ka ndee‑da Sidón; vaxi koio‑da xiꞌin barcu yatni yuꞌu isla Chipre xaxeꞌe xa kane tachi do nuu vaxi barcu jan.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 N‑ka yaꞌa ndaa‑da yatni yuꞌu mar io yatni Cilicia xiꞌin Panfilia, te n‑ka kixee‑da distrito Licia, te n‑nujuiin barcu ñuu nani Mira. N‑ka nane‑da barcu ijan.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Mira jan n‑niꞌi Skuliu ɨɨn barcu Alejandría vaxi Italia. N‑jaꞌan‑s xa na keé koio‑da barcu ijan, te n‑ka keé‑da.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Jeen kɨu n‑xika barcu jan. Ñatu n‑kuu xa kaka yachi‑i xaxeꞌe xa kane tachi do nuu vaxi‑i. Kuee xa kuee, dada n‑ka kixee‑da yatni nuu nani Gnido. Xaxeꞌe xa dani kane tachi do nuu vaxi koio‑da ña n‑kuu ka kixi‑da do nuu n‑xio xa yaꞌa‑da, ko n‑ka kixee‑da isla nani Creta, te n‑ka xiko nduu‑da país jan xa n‑ka yaꞌa‑da Salmón.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Ñatu n‑kuu xa dakaka yachi koio‑s barcu xaxeꞌe xa dani kane tachi jan. Nikanduu yuꞌu mar Creta jan n‑ka kixi‑da, te n‑ka kixee‑da ñuu nani Yuꞌu Ndute Vaꞌa (Buenos Puertos) yatni nuu katuu ñuu nani Lasea.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Yo kueꞌe tiempo n‑ka dakuita‑da. Io kuu xa vaxi koio‑da xaxeꞌe xa n‑kuyatni yoo vixi, te n‑yaꞌa kɨu ñatu xaxi ñayiu Israel xaxeꞌe xa xneꞌe ii‑i. Xaxeꞌe xa yo io kuu, xiaꞌan Spalu nuu se ka dakaka barcu jan xiꞌin nuu centurión jan:
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 —Dito, yo io kuu xa vaxi‑ro. Dakuita‑ro barcu ya xiꞌin xa ndido‑i, te ñadu ni xaꞌa kuita chi nde mee‑ro kuú.
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Juini daa n‑jaꞌan Spalu ñatu n‑jandixa ñaꞌa centurión jan chi naa xa n‑jandixa‑s xa n‑jaꞌan Spalu n‑jandixa‑s xa n‑jaꞌan se kuu xtoꞌo barcu jan xiꞌin se taxnuni nuu se ka dakaka barcu jan.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Xaxeꞌe xa ñatu io vaꞌa yuꞌu mar ñuu nani Yuꞌu Ndute Vaꞌa jan xa kunukoo barcu jan yoo vixi, xijan kuu xa nadaa nga‑s ndoñuꞌu xa ntdaa‑s jaꞌan xa vaꞌa ka nux na kixi naꞌi koio‑da, te na kadayɨka se ka dakaka barcu jan xa na kixee koio‑da ɨnka ñuu país Creta jan. N‑ka kendoo‑s xa kunukoo barcu ijan yoo vixi. Fenice nani ñuu ijan. Do nuu keé ngandii ndeꞌa yuꞌu mar ñuu ijan.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 N‑ka jaꞌan‑s xa vatuka kixi naꞌi koio‑da chi n‑ka xani ini‑s xa ña tuu nax yaꞌa xaxeꞌe xa n‑nukuita kane vii tachi xajan‑i do norte. N‑ka natava‑s ancla xa na nakaka barcu jan, te vaxi naꞌi koio‑da nikanduu yuꞌu mar Creta jan.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Dijan xaku n‑kuu kane vii tachi xajan‑i do norte, te n‑kane ndeꞌe tachi xajan‑i do suroeste, te n‑ñuꞌu‑i barcu jan.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 N‑kixeꞌe ndeka‑i barcu jan juaꞌan. Xaxeꞌe xa ña ndaku xa kixi ka‑i do nuu vaxi‑i, n‑ka xejoon‑s xa ndeka ñaꞌa tachi jan juaꞌan do nuu juaꞌan‑i.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 N‑ka yaꞌa‑da do sur isla nani Clauda nuu yɨndido. Xaxeꞌe xa dani kane tachi jan, ndaꞌu n‑ka yaꞌa‑da xa n‑ka dandaa‑da barcu luchi dakaku ñayiu.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Nu n‑yaꞌa xa n‑ka dandaa‑da barcu luchi jan, n‑ka xetniu se ka dakaka barcu yoꞌo xa n‑ka duku‑s barcu kaꞌnu jan xa maxku ñaꞌa tnanu. Xaxeꞌe xa n‑ka yuꞌu‑s xa na ñaꞌa jɨꞌɨn‑i nuu kaa ñuꞌu kuchi nuu nani Sirte te nduxi‑i ijan, xijan kuu xa n‑ka natuniꞌno‑s daꞌma barcu jan xa maxku kaka niꞌi ka‑i. N‑ka xejoon ntuku‑s xa ndeka ñaꞌa tachi jan juaꞌan do nuu juaꞌan‑i.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Kɨu kuu uu ndeꞌe ka ntuku kane tachi, te ndeꞌe xendita barcu jan. Xaxeꞌe xa daa ntuku kuu n‑ka kixeꞌe‑s xa ka dakeé‑s xa ndido barcu jan nuu mar.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Te kɨu kuu uni xiꞌin ndaꞌa mee‑s n‑ka dakeé‑s ndatniu xetniu barcu hora xika‑i nuu mar xa nduñama ka‑i.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Jeen kɨu ña n‑ka xini‑da ngandii ni chudini. Xaxeꞌe xa yo ndeꞌe kane tachi te ndeꞌe n‑juun dau ñatuka n‑ka ñu ini‑da xa kaku koio‑da.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Jeen kɨu n‑kuu ña tuu nax ka xaxi‑da. Ijan dada n‑ndojuiin Spalu nuu‑da ntdaa‑da, te n‑jaꞌan‑s:
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Juini daa n‑kuu, ko maxku yoo‑n chi ini ka, chi ni ɨɨn‑ro ma kuú. Diko ni barcu ya kuita.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Xini‑da xa duꞌa yaꞌa chi ingini n‑ki kachitnuꞌu ñaꞌa ɨɨn ángel, ia xinokuechi nuu Ianyuux, Ia ndeka ñaꞌa mee‑da, te xinokuechi‑da nuu‑ia.
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 N‑jaꞌan ángel jan nuu‑da: “Maxku yuꞌu‑n, Palu, chi io xa jɨꞌɨn‑n nuu Emperador. Xaxeꞌe ndoꞌo dakaku Ianyuux ntdaa se xñuꞌu xiꞌin‑n barcu ya”, kuu‑ia.
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Xijan kuu xa koo kaꞌnu anu koio‑n. Xaxeꞌe xa kukanu ini‑da Ianyuux, jandixa‑da xa ndaa yaꞌa ná n‑jaꞌan ángel nuu‑da.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Diko ni xa kandeka tachi barcu ya jɨꞌɨn ɨɨn isla, te nduxi‑i ijan —kuu Spalu, n‑jaꞌan‑s.
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Nu xaꞌun kɨu dada n‑ka kixee‑da mar nani Adria. Nde yaꞌa nde ijan ndeka ñaꞌa tachi juaꞌan. Naxa niu dava n‑ka tutnuni ini se ka dakaka barcu jan xa vax kuyatni koio‑da yuꞌu mar jan.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 N‑ka dakeé‑s yoꞌo nuu ndute xa jini‑s nuu nadaa ndaꞌa kunu kaa‑té, te n‑ka xini‑s xa oko ndaꞌa kunu kaa‑té. N‑xika ka barcu jan itaꞌu, te n‑ka dakeé ntuku‑s yoꞌo jan ɨnka vuelta. N‑ka xendaꞌa‑s, te n‑ka xini‑s xa xaꞌun ndaꞌa kunu kaa‑té ijan.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Xaxeꞌe xa n‑ka yuꞌu‑s xa na ñaꞌa kajuꞌun tnaꞌa barcu jan xiꞌin toto xndaa nuu mar, xijan kuu xa n‑ka dakeé‑s koon ancla nuu mar do yata barcu jan xa na nujuiin‑i, te n‑ka xo ndetu‑s xa na tuu chi n‑ka yuꞌu‑s na ñaꞌa yaꞌa koio‑s.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Xaxeꞌe xa n‑juini se ka dakaka barcu jan xa dakaku‑s mee‑s n‑ka nukuita‑s ka dandeé‑s barcu luchi dakaku ñayiu nuu mar. N‑ka kida nga‑s xa ancla ka dandeé‑s nuu mar do nuu barcu jan, ko ña ndaa.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Xaxeꞌe xa daa ka kida se ijan, xiaꞌan Spalu nuu centurión xiꞌin nuu soldado‑s:
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Ijan dada n‑ka xaꞌnde soldado jan yoꞌo ndijun barcu luchi dakaku ñayiu, te n‑ka dayaa‑s xa juan keé‑i nuu mar.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Ntanene ka n‑jaꞌan Spalu xa kaxi koio‑da. N‑jaꞌan‑s nuu‑da ntdaa‑da:
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Xijan taꞌu‑da nuu‑n xa kaxi koio‑n chi ndoñuꞌu xa kaxi koio‑n na kuaꞌa na kundito‑n, chi ni ɨɨn‑ro ña tuu nax yaꞌa.
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Nu n‑yaꞌa xa n‑jaꞌan Spalu tnuꞌu yaꞌa, n‑tnɨɨ‑s ɨɨn tila te n‑jaꞌan‑s xa n‑kutaꞌu‑s nuu Ianyuux nuu‑da ntdaa‑da. Ijan dada n‑taꞌu‑s tila jan te n‑nukuita‑s xaxi‑s.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Ijan dada n‑ka kukaꞌnu anu dava ka se xndeka tnaꞌa xiꞌin‑da vaxi, te n‑ka xaxi‑s tuku.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Uu cientu uni diko xaun ɨɨn‑da xa ntdaa‑da.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Nu n‑yaꞌa xa n‑ka xaxi‑da xa nde n‑ka chitu xiti‑da, n‑ka dakeé‑s trɨu ndido barcu jan nuu mar xa na nduñama ka‑i.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Nu n‑tuu, te n‑ka xini se ka dakaka barcu jan ñuꞌu yichi, ko ñayo‑s n‑ka najini ijan, ko n‑ka xini‑s xa n‑kuyatni‑s yuꞌu mar. N‑ka kida ɨnuu‑s xa dakaka koio ka‑s barcu jan jɨꞌɨn nu ma ndaku‑s xa xee koio‑s yuꞌu mar jan.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 N‑ka xaꞌnde‑s yoꞌo xndijun ancla, te n‑ka dandoo‑s nuu mar. Dɨuni n‑ka dataya‑s yutnu xetniu‑ro xa dakaka‑ro barcu. Ijan dada n‑ka nakata‑s daꞌma nuu yutnu xndodo nuu barcu jan xa na kaka‑i kixi yuꞌu mar jan.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Ijan dada n‑xee‑i nuu n‑kɨu‑i meꞌñu uu nuu xika ndute xiti mar, te n‑xee‑i nuu io ñuꞌu kuchi. Ijan n‑nduxi nuu‑i. Ña n‑kuu ka xa kaka ka‑i. N‑kixeꞌe kukuechi diu‑i juaꞌan xaxeꞌe xa yo ndeꞌe tuxindee ñaꞌa ndute.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 N‑ka juini soldado xa kaꞌni koio‑sɨ presu xndeka‑s vaxi, xa maxku yoo se ijan kadanadari nuu ndute te kunu koio‑s,
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 ko ñatu n‑xejoon centurión chi n‑juini‑s xa kakú Spalu xa kuú‑s. N‑taꞌu tniu‑s xa se ka tuꞌa xa kada nadari‑s, kiꞌna ka‑s na keé koio nuu ndute xa na xee koio‑s nde nuu ñuꞌu yichi,
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 te se ña ka tuꞌa xa kadanadari‑s, na nkodotuu koio‑s nuu yutnu n‑ñuꞌu xiti barcu jan xiꞌin ntaka yutnu n‑kee xa n‑tnanu‑i xa kandijun‑s se n‑ka xe juindodo nuu. Duꞌa n‑ka kida‑da xa n‑ka kakú‑da ntdaa‑da xa kuú‑da, te n‑ka xee‑da ɨɨn isla.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.