Atos 27

Tnuʼu vaʼa tnuʼu Jesucristo (XTDNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 N‑ka xino ini‑s xa tundaꞌa‑s Spalu xiꞌin dava ka se xyɨndiꞌu xa kixi koio‑s Italia. N‑ka tnɨɨ koio‑s barcu. N‑xeka ɨɨn centurión nani Skuliu Spalu xiꞌin dava ka se xyɨndiꞌu. Centurión Batallón Emperador kuu‑s.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Diko nga xa kee ɨɨn barcu n‑kee Adramitio xa kixi‑i yuꞌu mar Asia. N‑ka keé‑da barcu jan. Aristarco nani ɨɨn se tnaꞌa nuu se xndeka tnaꞌa xiꞌin‑da vaxi. Se distrito Macedonia kuu‑s. Tesalónica nani ñuu‑s.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 Kɨu kuu uu n‑ka kixee‑da yuꞌu ñuu Sidón. Vaꞌa n‑kida Skuliu chi n‑xejoon‑s xa n‑xitoniꞌni Spalu ñayiu xini tnaꞌa xiꞌin‑s xa n‑ka xiaꞌan‑i xa n‑ndoñuꞌu‑s.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 N‑ka ndee‑da Sidón; vaxi koio‑da xiꞌin barcu yatni yuꞌu isla Chipre xaxeꞌe xa kane tachi do nuu vaxi barcu jan.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 N‑ka yaꞌa ndaa‑da yatni yuꞌu mar io yatni Cilicia xiꞌin Panfilia, te n‑ka kixee‑da distrito Licia, te n‑nujuiin barcu ñuu nani Mira. N‑ka nane‑da barcu ijan.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Mira jan n‑niꞌi Skuliu ɨɨn barcu Alejandría vaxi Italia. N‑jaꞌan‑s xa na keé koio‑da barcu ijan, te n‑ka keé‑da.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Jeen kɨu n‑xika barcu jan. Ñatu n‑kuu xa kaka yachi‑i xaxeꞌe xa kane tachi do nuu vaxi‑i. Kuee xa kuee, dada n‑ka kixee‑da yatni nuu nani Gnido. Xaxeꞌe xa dani kane tachi do nuu vaxi koio‑da ña n‑kuu ka kixi‑da do nuu n‑xio xa yaꞌa‑da, ko n‑ka kixee‑da isla nani Creta, te n‑ka xiko nduu‑da país jan xa n‑ka yaꞌa‑da Salmón.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Ñatu n‑kuu xa dakaka yachi koio‑s barcu xaxeꞌe xa dani kane tachi jan. Nikanduu yuꞌu mar Creta jan n‑ka kixi‑da, te n‑ka kixee‑da ñuu nani Yuꞌu Ndute Vaꞌa (Buenos Puertos) yatni nuu katuu ñuu nani Lasea.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Yo kueꞌe tiempo n‑ka dakuita‑da. Io kuu xa vaxi koio‑da xaxeꞌe xa n‑kuyatni yoo vixi, te n‑yaꞌa kɨu ñatu xaxi ñayiu Israel xaxeꞌe xa xneꞌe ii‑i. Xaxeꞌe xa yo io kuu, xiaꞌan Spalu nuu se ka dakaka barcu jan xiꞌin nuu centurión jan:
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 —Dito, yo io kuu xa vaxi‑ro. Dakuita‑ro barcu ya xiꞌin xa ndido‑i, te ñadu ni xaꞌa kuita chi nde mee‑ro kuú.
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Juini daa n‑jaꞌan Spalu ñatu n‑jandixa ñaꞌa centurión jan chi naa xa n‑jandixa‑s xa n‑jaꞌan Spalu n‑jandixa‑s xa n‑jaꞌan se kuu xtoꞌo barcu jan xiꞌin se taxnuni nuu se ka dakaka barcu jan.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Xaxeꞌe xa ñatu io vaꞌa yuꞌu mar ñuu nani Yuꞌu Ndute Vaꞌa jan xa kunukoo barcu jan yoo vixi, xijan kuu xa nadaa nga‑s ndoñuꞌu xa ntdaa‑s jaꞌan xa vaꞌa ka nux na kixi naꞌi koio‑da, te na kadayɨka se ka dakaka barcu jan xa na kixee koio‑da ɨnka ñuu país Creta jan. N‑ka kendoo‑s xa kunukoo barcu ijan yoo vixi. Fenice nani ñuu ijan. Do nuu keé ngandii ndeꞌa yuꞌu mar ñuu ijan.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 N‑ka jaꞌan‑s xa vatuka kixi naꞌi koio‑da chi n‑ka xani ini‑s xa ña tuu nax yaꞌa xaxeꞌe xa n‑nukuita kane vii tachi xajan‑i do norte. N‑ka natava‑s ancla xa na nakaka barcu jan, te vaxi naꞌi koio‑da nikanduu yuꞌu mar Creta jan.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 Dijan xaku n‑kuu kane vii tachi xajan‑i do norte, te n‑kane ndeꞌe tachi xajan‑i do suroeste, te n‑ñuꞌu‑i barcu jan.
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 N‑kixeꞌe ndeka‑i barcu jan juaꞌan. Xaxeꞌe xa ña ndaku xa kixi ka‑i do nuu vaxi‑i, n‑ka xejoon‑s xa ndeka ñaꞌa tachi jan juaꞌan do nuu juaꞌan‑i.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 N‑ka yaꞌa‑da do sur isla nani Clauda nuu yɨndido. Xaxeꞌe xa dani kane tachi jan, ndaꞌu n‑ka yaꞌa‑da xa n‑ka dandaa‑da barcu luchi dakaku ñayiu.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Nu n‑yaꞌa xa n‑ka dandaa‑da barcu luchi jan, n‑ka xetniu se ka dakaka barcu yoꞌo xa n‑ka duku‑s barcu kaꞌnu jan xa maxku ñaꞌa tnanu. Xaxeꞌe xa n‑ka yuꞌu‑s xa na ñaꞌa jɨꞌɨn‑i nuu kaa ñuꞌu kuchi nuu nani Sirte te nduxi‑i ijan, xijan kuu xa n‑ka natuniꞌno‑s daꞌma barcu jan xa maxku kaka niꞌi ka‑i. N‑ka xejoon ntuku‑s xa ndeka ñaꞌa tachi jan juaꞌan do nuu juaꞌan‑i.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Kɨu kuu uu ndeꞌe ka ntuku kane tachi, te ndeꞌe xendita barcu jan. Xaxeꞌe xa daa ntuku kuu n‑ka kixeꞌe‑s xa ka dakeé‑s xa ndido barcu jan nuu mar.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Te kɨu kuu uni xiꞌin ndaꞌa mee‑s n‑ka dakeé‑s ndatniu xetniu barcu hora xika‑i nuu mar xa nduñama ka‑i.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Jeen kɨu ña n‑ka xini‑da ngandii ni chudini. Xaxeꞌe xa yo ndeꞌe kane tachi te ndeꞌe n‑juun dau ñatuka n‑ka ñu ini‑da xa kaku koio‑da.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Jeen kɨu n‑kuu ña tuu nax ka xaxi‑da. Ijan dada n‑ndojuiin Spalu nuu‑da ntdaa‑da, te n‑jaꞌan‑s:
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 Juini daa n‑kuu, ko maxku yoo‑n chi ini ka, chi ni ɨɨn‑ro ma kuú. Diko ni barcu ya kuita.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Xini‑da xa duꞌa yaꞌa chi ingini n‑ki kachitnuꞌu ñaꞌa ɨɨn ángel, ia xinokuechi nuu Ianyuux, Ia ndeka ñaꞌa mee‑da, te xinokuechi‑da nuu‑ia.
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 N‑jaꞌan ángel jan nuu‑da: “Maxku yuꞌu‑n, Palu, chi io xa jɨꞌɨn‑n nuu Emperador. Xaxeꞌe ndoꞌo dakaku Ianyuux ntdaa se xñuꞌu xiꞌin‑n barcu ya”, kuu‑ia.
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 Xijan kuu xa koo kaꞌnu anu koio‑n. Xaxeꞌe xa kukanu ini‑da Ianyuux, jandixa‑da xa ndaa yaꞌa ná n‑jaꞌan ángel nuu‑da.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Diko ni xa kandeka tachi barcu ya jɨꞌɨn ɨɨn isla, te nduxi‑i ijan —kuu Spalu, n‑jaꞌan‑s.
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Nu xaꞌun kɨu dada n‑ka kixee‑da mar nani Adria. Nde yaꞌa nde ijan ndeka ñaꞌa tachi juaꞌan. Naxa niu dava n‑ka tutnuni ini se ka dakaka barcu jan xa vax kuyatni koio‑da yuꞌu mar jan.
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 N‑ka dakeé‑s yoꞌo nuu ndute xa jini‑s nuu nadaa ndaꞌa kunu kaa‑té, te n‑ka xini‑s xa oko ndaꞌa kunu kaa‑té. N‑xika ka barcu jan itaꞌu, te n‑ka dakeé ntuku‑s yoꞌo jan ɨnka vuelta. N‑ka xendaꞌa‑s, te n‑ka xini‑s xa xaꞌun ndaꞌa kunu kaa‑té ijan.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Xaxeꞌe xa n‑ka yuꞌu‑s xa na ñaꞌa kajuꞌun tnaꞌa barcu jan xiꞌin toto xndaa nuu mar, xijan kuu xa n‑ka dakeé‑s koon ancla nuu mar do yata barcu jan xa na nujuiin‑i, te n‑ka xo ndetu‑s xa na tuu chi n‑ka yuꞌu‑s na ñaꞌa yaꞌa koio‑s.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 Xaxeꞌe xa n‑juini se ka dakaka barcu jan xa dakaku‑s mee‑s n‑ka nukuita‑s ka dandeé‑s barcu luchi dakaku ñayiu nuu mar. N‑ka kida nga‑s xa ancla ka dandeé‑s nuu mar do nuu barcu jan, ko ña ndaa.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Xaxeꞌe xa daa ka kida se ijan, xiaꞌan Spalu nuu centurión xiꞌin nuu soldado‑s:
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Ijan dada n‑ka xaꞌnde soldado jan yoꞌo ndijun barcu luchi dakaku ñayiu, te n‑ka dayaa‑s xa juan keé‑i nuu mar.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Ntanene ka n‑jaꞌan Spalu xa kaxi koio‑da. N‑jaꞌan‑s nuu‑da ntdaa‑da:
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 Xijan taꞌu‑da nuu‑n xa kaxi koio‑n chi ndoñuꞌu xa kaxi koio‑n na kuaꞌa na kundito‑n, chi ni ɨɨn‑ro ña tuu nax yaꞌa.
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Nu n‑yaꞌa xa n‑jaꞌan Spalu tnuꞌu yaꞌa, n‑tnɨɨ‑s ɨɨn tila te n‑jaꞌan‑s xa n‑kutaꞌu‑s nuu Ianyuux nuu‑da ntdaa‑da. Ijan dada n‑taꞌu‑s tila jan te n‑nukuita‑s xaxi‑s.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Ijan dada n‑ka kukaꞌnu anu dava ka se xndeka tnaꞌa xiꞌin‑da vaxi, te n‑ka xaxi‑s tuku.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 Uu cientu uni diko xaun ɨɨn‑da xa ntdaa‑da.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Nu n‑yaꞌa xa n‑ka xaxi‑da xa nde n‑ka chitu xiti‑da, n‑ka dakeé‑s trɨu ndido barcu jan nuu mar xa na nduñama ka‑i.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Nu n‑tuu, te n‑ka xini se ka dakaka barcu jan ñuꞌu yichi, ko ñayo‑s n‑ka najini ijan, ko n‑ka xini‑s xa n‑kuyatni‑s yuꞌu mar. N‑ka kida ɨnuu‑s xa dakaka koio ka‑s barcu jan jɨꞌɨn nu ma ndaku‑s xa xee koio‑s yuꞌu mar jan.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 N‑ka xaꞌnde‑s yoꞌo xndijun ancla, te n‑ka dandoo‑s nuu mar. Dɨuni n‑ka dataya‑s yutnu xetniu‑ro xa dakaka‑ro barcu. Ijan dada n‑ka nakata‑s daꞌma nuu yutnu xndodo nuu barcu jan xa na kaka‑i kixi yuꞌu mar jan.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Ijan dada n‑xee‑i nuu n‑kɨu‑i meꞌñu uu nuu xika ndute xiti mar, te n‑xee‑i nuu io ñuꞌu kuchi. Ijan n‑nduxi nuu‑i. Ña n‑kuu ka xa kaka ka‑i. N‑kixeꞌe kukuechi diu‑i juaꞌan xaxeꞌe xa yo ndeꞌe tuxindee ñaꞌa ndute.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 N‑ka juini soldado xa kaꞌni koio‑sɨ presu xndeka‑s vaxi, xa maxku yoo se ijan kadanadari nuu ndute te kunu koio‑s,
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 ko ñatu n‑xejoon centurión chi n‑juini‑s xa kakú Spalu xa kuú‑s. N‑taꞌu tniu‑s xa se ka tuꞌa xa kada nadari‑s, kiꞌna ka‑s na keé koio nuu ndute xa na xee koio‑s nde nuu ñuꞌu yichi,
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 te se ña ka tuꞌa xa kadanadari‑s, na nkodotuu koio‑s nuu yutnu n‑ñuꞌu xiti barcu jan xiꞌin ntaka yutnu n‑kee xa n‑tnanu‑i xa kandijun‑s se n‑ka xe juindodo nuu. Duꞌa n‑ka kida‑da xa n‑ka kakú‑da ntdaa‑da xa kuú‑da, te n‑ka xee‑da ɨɨn isla.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.