Atos 12

utr (UTR) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Li mi itɔnɔ nɛ ngwi utɔ iHerude wita obwa emi iKrestu angbeka, yi oweka onu ma isɔ.
1 Por aquele mesmo tempo, o rei Herodes mandou prender alguns membros da Igreja para os maltratar.
2 O teyi ngwɔ iJɛnsi ongwunɔ iJɔn mi okwusunkli.
2 Assim foi que matou à espada Tiago, irmão de João.
3 Ngwi o di gbɛɛ i kpa emi iJuda nɛ, o kiyayi di bwa iPyita kpaa. Ungwɔnɛ kyɔ mi onɔ mgbi ibredi ngwi a li kye okwuna wele ba nani.
3 Vendo que isto agradava aos judeus, mandou prender Pedro. Eram então os dias dos pães sem fermento.
4 Dafi o bwan nɛ, o kyon wokɛ obawi di kyon dɔ ama ongyoongyo ubɔ, oblakwutsɛ eneenɛ mi otsa enɛ duu. IHerude dzɛ yi oweka owa dulun tɔ ba wa gbɔn ikwɔ mi ododa mi onɔ ngwi oga owɛ owatɔ-watɔ mgbi emi Israi ngyɛ mani.
4 Mandou prendê-lo e lançou-o no cárcere, entregando-o à guarda de quatro grupos, de quatro soldados cada um, com a intenção de apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 IPyita tila wodzɛ obawi, kpaa okwakye mgbi emi iKrestu yɔ le bibɔ mi itukwu onyi mbi Imgbasho ikyon.
5 Pedro estava assim encerrado na prisão, mas a Igreja orava sem cessar por ele a Deus.
6 Mi obwi egbe ngwi iHerude ka kyon tɔ wa gbɔn ikwɔ ma, iPyita la le nuna mi idzidzɛ oblakwutsɛ nghi efa, a bwan adi agya efa, ama ongyoongyo di to onufɛ okakaakaka.
6 Ora, quando Herodes estava para o apresentar, naquela mesma noite dormia Pedro entre dois soldados, ligado com duas cadeias. Os guardas, à porta, vigiavam o cárcere.
7 Plɛ nɛta ongyesɔ mgbi Otsɛ wa mblegba tu ma ta obawi si gbosa. O kye abɔ mu iPyita mi agya kyilen una, o nyan gbɛɛ, <<Kyato Plɛ!>> Man ashi ntona shɛ lon mi owashi abɔ yangwuta.
7 De repente, apresentou-se um anjo do Senhor, e uma luz brilhou no recinto. Tocando no lado de Pedro, o anjo despertou-o: Levanta-te depressa, disse ele. Caíram-lhe as cadeias das mãos.
8 Ongyesɔ na si nyan gbɛɛ, <<Gbe angwuto mgbi abu wo bɛyi okpafɔ.>> IPyita si kyɔ ngha. Ongyesɔ na di nyan gbɛɛ, kye angwuto ofu mgbi abu tukwu kyɛdɔ ani.
8 O anjo ordenou: Cinge-te e calça as tuas sandálias. Ele assim o fez. O anjo acrescentou: Cobre-te com a tua capa e segue-me.
9 IPyita kyɛdɔn tasɛ mi obawi, kpaa i gbosa lon gbɛɛ ungwɔ ngwi ongyesɔ le kyɔ na li otsitsi ba, o tsɛwɛ gbɛɛ ongwu le woowo elela.
9 Pedro saiu e seguiu-o, sem saber se era real o que se fazia por meio do anjo. Julgava estar sonhando.
10 A nyɛ imbe ongyoongyo ongwi ababɔ bɛyi ongwu fan, di wa to onufɛ ashashi ntɔ lu ogalu nani. I kwulu ewon, man a nyɛ ele tasɛ. Ngwi a kyikyɛ lu byulu nɛ, ongyesɔ na byulu dzanta.
10 Passaram o primeiro e o segundo postos da guarda. Chegaram ao portão de ferro, que dá para a cidade, o qual se lhes abriu por si mesmo. Saíram e tomaram juntos uma rua. Em seguida, de súbito, o anjo desapareceu.
11 Nɛta iPyita difwi di gbɛɛ, <<Onɛnɛ ani ye yɛyɛ gbɛɛ Otsɛ dɔ ongyesɔ mgban gbɛɛ no wa dulu ani tɔ mi abumfye mgbi iHerude bɛyi alungwɔ ngwi emi iJuda le tsɛwɛ ikye ani duu.>>
11 Então Pedro tornou a si e disse: Agora vejo que o Senhor mandou verdadeiramente o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de tudo o que esperava o povo dos judeus.
12 Ngwi o wa difwi ungwɔnɛ nɛ, o lu udɛ iMeri onɔ iJɔn, ngwi a di li kwun gbɛɛ iMaki, imbe ngwi ibyi inggisɛ kwakye to dile bibɔ.
12 Refletiu um momento e dirigiu-se para a casa de Maria, mãe de João, que tem por sobrenome Marcos, onde muitos se tinham reunido e faziam oração.
13 IPyita tsaabɔ mi onufɛ ongwi esɛ, man ongwongyiidɔ ngwu iyin di iRoda ba owa ye inggisɛ ndzɛ onufɛ mani.
13 Quando bateu à porta de entrada, uma criada, chamada Rode, adiantou-se para escutar.
14 Ngwi o difwi ela mgbi iPyita nɛ, atsa atsan nyɛsɛ o kwulu ofɛ wuba kpaa yɛ tsinya lu dile kwu-ela gbɛɛ, <<iPyita dzɛ onufɛ ma!>>
14 Mal reconheceu a voz de Pedro, de tanta alegria não abriu a porta, mas, correndo para dentro, foi anunciar que era Pedro que estava à porta.
15 Kpaa a nyan gbɛɛ, <<O dzɛ yi ikye yɛyɛ ba.>> Dafi o kale kiyayi gbɛɛ di li otsitsi nɛ, a nyan gbɛɛ, <<Ka li ongyesɔ mgban kyɛmɛ.>>
15 Disseram-lhe: Estás louca! Mas ela persistia em afirmar que era verdade. Diziam eles: Então é o seu anjo.
16 Nghaduu iPyita yɔ kale tsaabɔ kpɔɔ ma, ngwi a wa kye kwulu ofɛ nɛ, a din man i kwulu ma ewo.
16 Pedro continuava a bater. Afinal abriram a porta, viram-no e ficaram atônitos.
17 IPyita kyɔ ma abɔ gbɛɛ nu ma dede si tsuutsa dafi Otsɛ dulu ongwu tɔ mi obawi mani. O di gbɛɛ, <<Nya iJɛnsi bɛyi ama onoyɛyɛ odzɛ mi ungwɔnɛni.>> Nɛman o si lu imbe oka.
17 Ele, acenando-lhes com a mão que se calassem, contou como o Senhor o havia livrado da prisão, e disse: Comunicai-o a Tiago e aos irmãos. Em seguida, saiu dali e retirou-se para outro lugar.
18 Ngwi egbe fa nɛ, ɛndɛ olɛlɛ efu ba dzɛ mi idzidzɛ ama oblakwutsɛ mi ungwɔ nkyɔ yi iPyita nani.
18 Logo que amanheceu, houve um sobressalto pouco comum entre os soldados sobre o que acontecera a Pedro.
19 Ngwi iHerude gbilin kpatsɛ din ba nɛ, o diyɛ kya mbi ama ongyoongyo ntonani si nu ondu gbɛɛ nu ma ngwɔ ma.
19 Herodes, procurando-o e não o achando, instaurou um processo contra os guardas e mandou supliciá-los. Em seguida, desceu da Judéia para Cesaréia, onde permaneceu.
20 IHerude teyi dzɛ yi odzɛ oshiishi yi emi iTiru bɛyi iSidon; a yɛ kwakye yi ewoma di pita ofɛ ogbɔdzɛ yan. Ngwi a tu oyabɔ mgbi iBlastu, ongbidɔ mgbi utɔ yuon ngwu a nun oyɛyɛ nɛ, a kɛ mbi utɔ ka pita iyu, ikyekyɛ li ɛsɛ mgbi utɔ na li nu ma ungwogye.
20 Estava Herodes em conflito com os habitantes de Tiro e de Sidônia. Estes, porém, de comum acordo, se apresentaram a ele, e, com o favor de Blasto, que era camareiro do rei, pediram a paz. {Porque a sua região era abastecida por ele.}
21 Mi egbe ngwi a kye dzɛ ma, iHerude gbe angwuto mgban mgbi utɔ wo ewo, sɔkɛ itsuutɔ mgban man gbɔdzɛ yi ama mi ododa.
21 No dia marcado, Herodes, vestido em traje real, sentou-se no tribunal e lhes dirigiu uma alocução.
22 A wulu gbɛɛ, <<Nɛnɛ li ela mgbi Imgbasho li mgbi inggisɛ ba.>>
22 O povo aplaudia: É a voz de um deus, e não de um homem!
23 Ikyegbɛɛ iHerude tsɛ Imgbasho ba nɛ, Ongyesɔ mgbi Otsɛ tan afɛ, ta o gbaangbi byakpa kwulu.
23 No mesmo instante, o anjo do Senhor o feriu, por ele não haver dado honra a Deus. E, roído de vermes, expirou.
24 Nghaduukpaa elodzɛ mgbi Imgbasho kiyayi osheeshe di gbɔfwɛ.
24 Entretanto, a palavra de Deus crescia e se espalhava sempre mais.
25 Ngwi iBanabasi bɛyi iSol ngyɛlu ungwɔ ngwi a kɛ ma nɛ, a yɛ mi iJerosalin, a kye iJɔn ngwu a li kwun di iMaki na wafɔ yi ama.
25 Tendo Barnabé e Saulo concluído a sua missão, voltaram de Jerusalém {a Antioquia}, levando consigo João, que tem por sobrenome Marcos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.