Atos 12
utr (UTR) vs ARA
1 Li mi itɔnɔ nɛ ngwi utɔ iHerude wita obwa emi iKrestu angbeka, yi oweka onu ma isɔ.
1 Por aquele tempo, mandou o rei Herodes prender alguns da igreja para os maltratar,
2 O teyi ngwɔ iJɛnsi ongwunɔ iJɔn mi okwusunkli.
2 fazendo passar a fio de espada a Tiago, irmão de João.
3 Ngwi o di gbɛɛ i kpa emi iJuda nɛ, o kiyayi di bwa iPyita kpaa. Ungwɔnɛ kyɔ mi onɔ mgbi ibredi ngwi a li kye okwuna wele ba nani.
3 Vendo ser isto agradável aos judeus, prosseguiu, prendendo também a Pedro. E eram os dias dos pães asmos.
4 Dafi o bwan nɛ, o kyon wokɛ obawi di kyon dɔ ama ongyoongyo ubɔ, oblakwutsɛ eneenɛ mi otsa enɛ duu. IHerude dzɛ yi oweka owa dulun tɔ ba wa gbɔn ikwɔ mi ododa mi onɔ ngwi oga owɛ owatɔ-watɔ mgbi emi Israi ngyɛ mani.
4 Tendo-o feito prender, lançou-o no cárcere, entregando-o a quatro escoltas de quatro soldados cada uma, para o guardarem, tencionando apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 IPyita tila wodzɛ obawi, kpaa okwakye mgbi emi iKrestu yɔ le bibɔ mi itukwu onyi mbi Imgbasho ikyon.
5 Pedro, pois, estava guardado no cárcere; mas havia oração incessante a Deus por parte da igreja a favor dele.
6 Mi obwi egbe ngwi iHerude ka kyon tɔ wa gbɔn ikwɔ ma, iPyita la le nuna mi idzidzɛ oblakwutsɛ nghi efa, a bwan adi agya efa, ama ongyoongyo di to onufɛ okakaakaka.
6 Quando Herodes estava para apresentá-lo, naquela mesma noite, Pedro dormia entre dois soldados, acorrentado com duas cadeias, e sentinelas à porta guardavam o cárcere.
7 Plɛ nɛta ongyesɔ mgbi Otsɛ wa mblegba tu ma ta obawi si gbosa. O kye abɔ mu iPyita mi agya kyilen una, o nyan gbɛɛ, <<Kyato Plɛ!>> Man ashi ntona shɛ lon mi owashi abɔ yangwuta.
7 Eis, porém, que sobreveio um anjo do Senhor, e uma luz iluminou a prisão; e, tocando ele o lado de Pedro, o despertou, dizendo: Levanta-te depressa! Então, as cadeias caíram-lhe das mãos.
8 Ongyesɔ na si nyan gbɛɛ, <<Gbe angwuto mgbi abu wo bɛyi okpafɔ.>> IPyita si kyɔ ngha. Ongyesɔ na di nyan gbɛɛ, kye angwuto ofu mgbi abu tukwu kyɛdɔ ani.
8 Disse-lhe o anjo: Cinge-te e calça as sandálias. E ele assim o fez. Disse-lhe mais: Põe a capa e segue-me.
9 IPyita kyɛdɔn tasɛ mi obawi, kpaa i gbosa lon gbɛɛ ungwɔ ngwi ongyesɔ le kyɔ na li otsitsi ba, o tsɛwɛ gbɛɛ ongwu le woowo elela.
9 Então, saindo, o seguia, não sabendo que era real o que se fazia por meio do anjo; parecia-lhe, antes, uma visão.
10 A nyɛ imbe ongyoongyo ongwi ababɔ bɛyi ongwu fan, di wa to onufɛ ashashi ntɔ lu ogalu nani. I kwulu ewon, man a nyɛ ele tasɛ. Ngwi a kyikyɛ lu byulu nɛ, ongyesɔ na byulu dzanta.
10 Depois de terem passado a primeira e a segunda sentinela, chegaram ao portão de ferro que dava para a cidade, o qual se lhes abriu automaticamente; e, saindo, enveredaram por uma rua, e logo adiante o anjo se apartou dele.
11 Nɛta iPyita difwi di gbɛɛ, <<Onɛnɛ ani ye yɛyɛ gbɛɛ Otsɛ dɔ ongyesɔ mgban gbɛɛ no wa dulu ani tɔ mi abumfye mgbi iHerude bɛyi alungwɔ ngwi emi iJuda le tsɛwɛ ikye ani duu.>>
11 Então, Pedro, caindo em si, disse: Agora, sei, verdadeiramente, que o Senhor enviou o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de toda a expectativa do povo judaico.
12 Ngwi o wa difwi ungwɔnɛ nɛ, o lu udɛ iMeri onɔ iJɔn, ngwi a di li kwun gbɛɛ iMaki, imbe ngwi ibyi inggisɛ kwakye to dile bibɔ.
12 Considerando ele a sua situação, resolveu ir à casa de Maria, mãe de João, cognominado Marcos, onde muitas pessoas estavam congregadas e oravam.
13 IPyita tsaabɔ mi onufɛ ongwi esɛ, man ongwongyiidɔ ngwu iyin di iRoda ba owa ye inggisɛ ndzɛ onufɛ mani.
13 Quando ele bateu ao postigo do portão, veio uma criada, chamada Rode, ver quem era;
14 Ngwi o difwi ela mgbi iPyita nɛ, atsa atsan nyɛsɛ o kwulu ofɛ wuba kpaa yɛ tsinya lu dile kwu-ela gbɛɛ, <<iPyita dzɛ onufɛ ma!>>
14 reconhecendo a voz de Pedro, tão alegre ficou, que nem o fez entrar, mas voltou correndo para anunciar que Pedro estava junto do portão.
15 Kpaa a nyan gbɛɛ, <<O dzɛ yi ikye yɛyɛ ba.>> Dafi o kale kiyayi gbɛɛ di li otsitsi nɛ, a nyan gbɛɛ, <<Ka li ongyesɔ mgban kyɛmɛ.>>
15 Eles lhe disseram: Estás louca. Ela, porém, persistia em afirmar que assim era. Então, disseram: É o seu anjo.
16 Nghaduu iPyita yɔ kale tsaabɔ kpɔɔ ma, ngwi a wa kye kwulu ofɛ nɛ, a din man i kwulu ma ewo.
16 Entretanto, Pedro continuava batendo; então, eles abriram, viram-no e ficaram atônitos.
17 IPyita kyɔ ma abɔ gbɛɛ nu ma dede si tsuutsa dafi Otsɛ dulu ongwu tɔ mi obawi mani. O di gbɛɛ, <<Nya iJɛnsi bɛyi ama onoyɛyɛ odzɛ mi ungwɔnɛni.>> Nɛman o si lu imbe oka.
17 Ele, porém, fazendo-lhes sinal com a mão para que se calassem, contou-lhes como o Senhor o tirara da prisão e acrescentou: Anunciai isto a Tiago e aos irmãos. E, saindo, retirou-se para outro lugar.
18 Ngwi egbe fa nɛ, ɛndɛ olɛlɛ efu ba dzɛ mi idzidzɛ ama oblakwutsɛ mi ungwɔ nkyɔ yi iPyita nani.
18 Sendo já dia, houve não pouco alvoroço entre os soldados sobre o que teria acontecido a Pedro.
19 Ngwi iHerude gbilin kpatsɛ din ba nɛ, o diyɛ kya mbi ama ongyoongyo ntonani si nu ondu gbɛɛ nu ma ngwɔ ma.
19 Herodes, tendo-o procurado e não o achando, submetendo as sentinelas a inquérito, ordenou que fossem justiçadas. E, descendo da Judeia para Cesareia, Herodes passou ali algum tempo.
20 IHerude teyi dzɛ yi odzɛ oshiishi yi emi iTiru bɛyi iSidon; a yɛ kwakye yi ewoma di pita ofɛ ogbɔdzɛ yan. Ngwi a tu oyabɔ mgbi iBlastu, ongbidɔ mgbi utɔ yuon ngwu a nun oyɛyɛ nɛ, a kɛ mbi utɔ ka pita iyu, ikyekyɛ li ɛsɛ mgbi utɔ na li nu ma ungwogye.
20 Ora, havia séria divergência entre Herodes e os habitantes de Tiro e de Sidom; porém estes, de comum acordo, se apresentaram a ele e, depois de alcançar o favor de Blasto, camarista do rei, pediram reconciliação, porque a sua terra se abastecia do país do rei.
21 Mi egbe ngwi a kye dzɛ ma, iHerude gbe angwuto mgban mgbi utɔ wo ewo, sɔkɛ itsuutɔ mgban man gbɔdzɛ yi ama mi ododa.
21 Em dia designado, Herodes, vestido de trajo real, assentado no trono, dirigiu-lhes a palavra;
22 A wulu gbɛɛ, <<Nɛnɛ li ela mgbi Imgbasho li mgbi inggisɛ ba.>>
22 e o povo clamava: É voz de um deus, e não de homem!
23 Ikyegbɛɛ iHerude tsɛ Imgbasho ba nɛ, Ongyesɔ mgbi Otsɛ tan afɛ, ta o gbaangbi byakpa kwulu.
23 No mesmo instante, um anjo do Senhor o feriu, por ele não haver dado glória a Deus; e, comido de vermes, expirou.
24 Nghaduukpaa elodzɛ mgbi Imgbasho kiyayi osheeshe di gbɔfwɛ.
24 Entretanto, a palavra do Senhor crescia e se multiplicava.
25 Ngwi iBanabasi bɛyi iSol ngyɛlu ungwɔ ngwi a kɛ ma nɛ, a yɛ mi iJerosalin, a kye iJɔn ngwu a li kwun di iMaki na wafɔ yi ama.
25 Barnabé e Saulo, cumprida a sua missão, voltaram de Jerusalém, levando também consigo a João, apelidado Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.