2 Coríntios 7

utr (UTR) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Emi okeyi, ngwi ondu odzɛɛdzɛ ntonɛ dzɛ mbi eyi nɛ, ni eyi dzɛ kyila yi ungwɔ ama nli nu ewo bɛyi onodzi tsiidza mani, ni eyi kye mmwɛ nu Imgbasho ni eyi fya di dzɛ yɛyɛ dafi ongwu mani.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Mɛ ofɛ ikye eyi mi itukwu mgbi ema, eyi yama kyɔ inggisɛ onyonyi obube ba, eyi mbe inggisɛ onyonyi ba, eyi yama kyɔ inggisɛ ogye ba.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 N le gbɔdzɛ nɛ ikye ofwa ema ba; dafi ani teyi gbɔ mani gbɛɛ, ema ka dzɛ eyi itukwu alonɔ duu, yeba ni eyi dzɛ oshishe hona kwulu kpaa.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Ani dzɛ yi abɔ otsigɛgɛ mbi ema kpakpa; Ani li dzɛ yi ewo okyile esho mbi ema kwuba. Ema kwu ani ɛwɛ wo kpakpa; mi ali okakewo ngwi eyi tulun duu kpaa atsa mgbi ani ka dondu ba.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Onɔ ngwi eyi wa kaka iMasidonia ma, eyi yama tu onɔ otonya ba, okakewo loka wo eyi. Engyikyili nu eyi okakewo mi esɛ, kpaa mi itukwu yɔ, imio gbɛ eyi sɔ.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Nghaduu Imgbasho nli kwu ama ngwu a kye ma wuuta ba ɛwɛ wo na, kwu eyi ɛwɛ wo mi obaaba mgbi iTaitusu,
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 di li mi obaaba mgban ta ba, nghaduu li mi ɛwɛ ngwi ema kwun wo nani. O nya eyi dafi ema mina odi ani yi elela ngwi ema le kyɔ ikye ani dafi ema di kye ani wuuta mani, ikyenghanɛ atsa mgbi ani she nghaabɔ ogbugbe.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Yeba ni afɛ mgbi ani nu ema kye abɔ tiko kpaa, N makwɔ gbɛɛ n ki ye ba. Nghaduu N gbɛɛ N ki ye mi ele, ikyesinɛ N di gbɛɛ afɛ mgbi ani ta ema mmya, kpaa li mi ongwonɔ gwee ta,
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 nghaduu onɛnɛ Ani dzɛ yi atsa, ikyegbɛɛ di ani nu ema aba ogyeegye ba, kpaa li ikyegbɛɛ elela okyɔɔkyɔ mgbi ema nu ema itukwu okyata-kyata. Lubana elela okyɔɔkyɔ mgbi ema li oweka mgbi Imgbasho ikyenghanɛ eyi dzɛ ema ifwa mi ofɛ onyonyi ba.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Elela okyɔɔkyɔ nli mgbi Imgbasho li ba yi itukwu okyata-kyata nli kye inggisɛ kaka owatɔ-watɔ ngwi n ki ye li dzɛ ele ba mani, kpaa elela okyɔɔkyɔ ongwi ɛsɛ nɛ li ba yi ikwongye.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Di ungwɔ ngwi elela okyɔɔkyɔ nli mgbi Imgbasho nɛ kyɔ mbi ema nɛni: ema mina okyi tso mi otsitsi gbɛɛ di ema li emyɛmyɛ, Ema kyitingga, I kwulu ema ewo, Le dzɛ ema kwɔkwɔ odi gbɛɛ a ki kyɔ otsitsi, Ema tso saan gbɛɛ di ema dzɛ yi emyɛmyɛ mi ikye odzɛ nɛni.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Nghanɛ ngwi ani lɔ kɛ mbi ema nɛ kpaa, yama li mi ikye mgbi ongwu nkyɔ obube na hona ongwu a kyɔn obube na ba, kpaa li ikyegbɛɛ ni ema di abuema dafi ema gbela yi eyi mi inai Imgbasho mani.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Ungwɔntonɛ duu kwu eyi ɛwɛ wo. Ungwɔ okyi bɛkɛ yi ɛwɛ okwu wo ngwi eyi tu nɛ yɔ, i kpa eyi kwuba odi dafi iTaitusu dzɛ yi atsa mani, ikyekyɛ onodzi mgban bɛsɛ mi okyɔɔkyɔ mgbi ema duu.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Ani kye ema tsaabɔ igɛgɛ biyan, ema di nu ani ayiwi ba. Nghaduu dafi odzɛ ngwi eyi nya ema duu li otsitsi ma, li ngha i tso gbɛɛ ayi ngwi eyi kye ema le kwo yi iTaitusu na kpaa li otsitsi aali.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Ngwi o ka wɛ gbɛɛ ema duu sunu, gbɛ ongwu yi imio yi ewo oshiishi nɛ, okpitukwu mgban mi ikye ema nghao sheeshe.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 N dzɛ yi atsa N ka dzɛ yi abɔ otsigɛgɛ mbi ema bɛsɛ.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.