2 Coríntios 7
utr (UTR) vs ACF
1 Emi okeyi, ngwi ondu odzɛɛdzɛ ntonɛ dzɛ mbi eyi nɛ, ni eyi dzɛ kyila yi ungwɔ ama nli nu ewo bɛyi onodzi tsiidza mani, ni eyi kye mmwɛ nu Imgbasho ni eyi fya di dzɛ yɛyɛ dafi ongwu mani.
1 Ora, amados, pois que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santificação no temor de Deus.
2 Mɛ ofɛ ikye eyi mi itukwu mgbi ema, eyi yama kyɔ inggisɛ onyonyi obube ba, eyi mbe inggisɛ onyonyi ba, eyi yama kyɔ inggisɛ ogye ba.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém agravamos, a ninguém corrompemos, de ninguém buscamos o nosso proveito.
3 N le gbɔdzɛ nɛ ikye ofwa ema ba; dafi ani teyi gbɔ mani gbɛɛ, ema ka dzɛ eyi itukwu alonɔ duu, yeba ni eyi dzɛ oshishe hona kwulu kpaa.
3 Não digo isto para vossa condenação; pois já antes tinha dito que estais em nossos corações para juntamente morrer e viver.
4 Ani dzɛ yi abɔ otsigɛgɛ mbi ema kpakpa; Ani li dzɛ yi ewo okyile esho mbi ema kwuba. Ema kwu ani ɛwɛ wo kpakpa; mi ali okakewo ngwi eyi tulun duu kpaa atsa mgbi ani ka dondu ba.
4 Grande é a ousadia da minha fala para convosco, e grande a minha jactância a respeito de vós; estou cheio de consolação; transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Onɔ ngwi eyi wa kaka iMasidonia ma, eyi yama tu onɔ otonya ba, okakewo loka wo eyi. Engyikyili nu eyi okakewo mi esɛ, kpaa mi itukwu yɔ, imio gbɛ eyi sɔ.
5 Porque, mesmo quando chegamos à macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Nghaduu Imgbasho nli kwu ama ngwu a kye ma wuuta ba ɛwɛ wo na, kwu eyi ɛwɛ wo mi obaaba mgbi iTaitusu,
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito.
7 di li mi obaaba mgban ta ba, nghaduu li mi ɛwɛ ngwi ema kwun wo nani. O nya eyi dafi ema mina odi ani yi elela ngwi ema le kyɔ ikye ani dafi ema di kye ani wuuta mani, ikyenghanɛ atsa mgbi ani she nghaabɔ ogbugbe.
7 E não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado por vós, contando-nos as vossas saudades, o vosso choro, o vosso zelo por mim, de maneira que muito me regozijei.
8 Yeba ni afɛ mgbi ani nu ema kye abɔ tiko kpaa, N makwɔ gbɛɛ n ki ye ba. Nghaduu N gbɛɛ N ki ye mi ele, ikyesinɛ N di gbɛɛ afɛ mgbi ani ta ema mmya, kpaa li mi ongwonɔ gwee ta,
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo, embora já me tivesse arrependido por ver que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo.
9 nghaduu onɛnɛ Ani dzɛ yi atsa, ikyegbɛɛ di ani nu ema aba ogyeegye ba, kpaa li ikyegbɛɛ elela okyɔɔkyɔ mgbi ema nu ema itukwu okyata-kyata. Lubana elela okyɔɔkyɔ mgbi ema li oweka mgbi Imgbasho ikyenghanɛ eyi dzɛ ema ifwa mi ofɛ onyonyi ba.
9 Agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus; de maneira que por nós não padecestes dano em coisa alguma.
10 Elela okyɔɔkyɔ nli mgbi Imgbasho li ba yi itukwu okyata-kyata nli kye inggisɛ kaka owatɔ-watɔ ngwi n ki ye li dzɛ ele ba mani, kpaa elela okyɔɔkyɔ ongwi ɛsɛ nɛ li ba yi ikwongye.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Di ungwɔ ngwi elela okyɔɔkyɔ nli mgbi Imgbasho nɛ kyɔ mbi ema nɛni: ema mina okyi tso mi otsitsi gbɛɛ di ema li emyɛmyɛ, Ema kyitingga, I kwulu ema ewo, Le dzɛ ema kwɔkwɔ odi gbɛɛ a ki kyɔ otsitsi, Ema tso saan gbɛɛ di ema dzɛ yi emyɛmyɛ mi ikye odzɛ nɛni.
11 Porque, quanto cuidado não produziu isto mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! que apologia, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo mostrastes estar puros neste negócio.
12 Nghanɛ ngwi ani lɔ kɛ mbi ema nɛ kpaa, yama li mi ikye mgbi ongwu nkyɔ obube na hona ongwu a kyɔn obube na ba, kpaa li ikyegbɛɛ ni ema di abuema dafi ema gbela yi eyi mi inai Imgbasho mani.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o agravo, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que o vosso grande cuidado por nós fosse manifesto diante de Deus.
13 Ungwɔntonɛ duu kwu eyi ɛwɛ wo. Ungwɔ okyi bɛkɛ yi ɛwɛ okwu wo ngwi eyi tu nɛ yɔ, i kpa eyi kwuba odi dafi iTaitusu dzɛ yi atsa mani, ikyekyɛ onodzi mgban bɛsɛ mi okyɔɔkyɔ mgbi ema duu.
13 Por isso fomos consolados pela vossa consolação, e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi recreado por vós todos.
14 Ani kye ema tsaabɔ igɛgɛ biyan, ema di nu ani ayiwi ba. Nghaduu dafi odzɛ ngwi eyi nya ema duu li otsitsi ma, li ngha i tso gbɛɛ ayi ngwi eyi kye ema le kwo yi iTaitusu na kpaa li otsitsi aali.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas, como vos dissemos tudo com verdade, também a nossa glória para com Tito se achou verdadeira.
15 Ngwi o ka wɛ gbɛɛ ema duu sunu, gbɛ ongwu yi imio yi ewo oshiishi nɛ, okpitukwu mgban mi ikye ema nghao sheeshe.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 N dzɛ yi atsa N ka dzɛ yi abɔ otsigɛgɛ mbi ema bɛsɛ.
16 Regozijo-me de em tudo poder confiar em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.