Lucas 19
urim (URIM) vs NAA
1 Sisas kil kai palng kai anong Seriko pa kil angkom or anong pa kai.
1 Entrando em Jericó, Jesus atravessava a cidade.
2 Melnum ur a itna ep eng tu melnum a awi marpmel tu pa rpma kai anong pa, nang a kil pa Sakius, kil pa antiwe kweikwei watipmen.
2 Eis que um homem rico, chamado Zaqueu, chefe dos publicanos,
3 Kil pa melnum tukwok kolpa atom, kil ntan ampen nalulng akor kai pa kai pa la mpa kil ri Sisas pa ari kalpis, tu wrongkwailet paipm ak ampri kolpa atom kil ake antiwe a ariwel.
3 procurava ver quem era Jesus, mas não podia, por causa da multidão, por ser ele de pequena estatura.
4 Atom kil pirng ep kai nowen yo kampuk mingen ur a itna ya yamping pa la mpa eli iri Sisas a angkom a ya pa kul pa.
4 Então, correndo adiante, subiu num sicômoro a fim de ver Jesus, porque ele havia de passar por ali.
5 Atom Sisas angkom or ya pa kul pa, kil ikg kaino ari Sakius a ela kaino yo kwa pa, atom kil akwe la, “Sakius, itatu nar o! Kupm mpa ntiweitn rpmi kai wan akitnen ik wang am tike.”
5 Quando Jesus chegou àquele lugar, olhando para cima, disse:
6 Kil atning kolpa, a kil pa atopen paipm kolti, kil raras atatu nar kanokg ti awi Sisas pa am aye kai wan alkil ise.
6 Zaqueu desceu depressa e o recebeu com alegria.
7 Tu wrongkwailet pa tu ari pa, atom tu ipma paipm atom tu la, “Melnum pa wa kil kai kawor wan a melnum a antokg paipm a kolpa eng ntei!”
7 Todos os que viram isto murmuravam, dizendo que Jesus tinha se hospedado com um homem pecador.
8 Tu kawor rka wan pa Sakius kil wrekg lanaki Wailen pa la, “Wailen, kitn itning! Mpa kupm wako kweikwei wrongkwail akupmen ti, atom mpreing wompel pa uk tu melnum a rpma tukwok. A kol pikekg kupm kansil awi marpmel tu pa klangkil marpm a tu la mpa kupm uwi pa, pa mpa kupm ikilmpenten nti wikgwikg.”
8 Zaqueu, por sua vez, se levantou e disse ao Senhor: — Senhor, vou dar a metade dos meus bens aos pobres. E, se roubei alguma coisa de alguém, vou restituir quatro vezes mais.
9 Atom Sisas lanakel la, “Tu a rka wan ti pa, Maur Wailen am weti awiyen eng alkilen ise. Ti melnum ti pa, am yaru marpmeng a Apraam pa yat pake.
9 Então Jesus lhe disse:
10 Ti Warim Kipman a Melnum am nar eng akor melnum a am pake, atom awiyen eng alkilen.”
10 Porque o Filho do Homem veio buscar e salvar o perdido.
11 Tu atning yangkipm a Sisas la itna pa, atom tu akwonalmpen watipmen la kil mpa kai kaino palng Serusalem pa pipa, Maur Wailen kil mpa palng ngko wunong itni wailen ikgilen kweikwei wrongkwail kai pa ur pake. Eng ntei, tu anti Sisas pa am kai wreren Serusalem pa ise. Kolpa atom kil wa lanaken yangkipm kla ur pa la ik lok nol nikgwalpm a tu akwonalmpen watipmen pa kai wris.
11 Ouvindo eles estas coisas, Jesus contou uma parábola, visto estar perto de Jerusalém e lhes parecer que o Reino de Deus havia de manifestar-se imediatamente.
12 Atom kil la kolpa la, “Melnum wailen ur pa kil la kai anong kanokg ur a ela kai watin ai eng la melnum tukgunakg a itna ep pa ngkitel kolen melnum tukgunakg, plalng pa, ikga wa kil wa yaper wli atom ikglen anong kanokg alkilen ti.
12 Por isso, Jesus disse:
13 Atom kil akwe tu melnum wampwam akwapel alkil pa wli, atom kil alken marpm wail wampwam aknirake tu pa atom kil lanaken la, 'Kipm ik ik kwap ur eng ik uwi marpm warim pa, kolpa kaingkai wa kupm wa yaper wli.' Kil lanaken kolpa plalng pa, kil am wrekg kai ise.
13 Chamou dez dos seus servos, confiou-lhes dez minas e disse-lhes: “Negociem até que eu volte.”
14 Ari tu anong wris alkil pa tu karkentel, atom tu ukwa melnum yangkipm kuin ur pa kai katnuntel eng mpa laniki tu la, 'Men ti ake wasrongen la mpa kil pa itni tukgunakg eng men pa.'
14 Mas os seus concidadãos o odiavam e enviaram após ele uma embaixada, dizendo: “Não queremos que este reine sobre nós.”
15 Melnum wailen pa palng melnum tukgunakg plalng pa, wa kil yaper wli anong. Kolti kil akwen tu melnum akwapel alkil a pikekg kil alken marpm la tu ik ik kwap pa, la tu iye marpm a pikekg tu ak ak kwap pa atom ak awi marpm warim pa iye wli.
15 — Quando ele voltou, depois de ter tomado posse do reino, mandou chamar os servos a quem tinha dado o dinheiro, a fim de saber quanto tinham conseguido ganhar em seus negócios.
16 Atom melnum ur pa ep kul la, 'Wailen, marpm wail wris a pikekg kitn alkopm pa, kupm ak ak kwap, atom wa kupm akawi marpm wail wampwam aken.'
16 — O primeiro se apresentou e disse: “Senhor, a sua mina rendeu dez.”
17 Atom wa kil la, 'Wor wrisen, kitn pa melnum akwapel wor! Kol pikekg kitn nungkulkg wor ikgalen kweikwei waseksek pa ariworwor, ti mpa kupm elng kitn itni wailen ikglen anong wampwam.'
17 O senhor lhe disse: “Muito bem, servo bom! E porque você foi fiel no pouco, terá autoridade sobre dez cidades.”
18 Wa melnum ur wa wli wa la, 'Wailen, marpm wail wekg a pikekg kitn alkopm pa, kupm ak ak kwap atom kupm akawi marpm wekg aken.'
18 — O segundo servo veio e disse: “Senhor, a sua mina rendeu cinco.”
19 Ari wa kil lanakel la, 'Ikga kupm elng kitn itni wailen ikglen anong wampwomis.'
19 A este o senhor disse: “Você terá autoridade sobre cinco cidades.”
20 Wa ur pa kul lanakel la, 'Wailen, kitn ri, marpm kitn ti! Pikekg kupm aye kai ak apm yaponteitn lamteitn ariworwor rmpa.
20 — Então veio outro servo, dizendo: “Senhor, aqui está a sua mina, que eu guardei embrulhada num lenço.
21 Kol kitn pa melnum kalnten a awi num angklin kweikwei a melnum manet ai, a kai akor kweikwei kai wring a melnum manet, kolpa atom kupm ngkark.'
21 Porque tive medo do senhor, que é homem rigoroso. O senhor retira o que não depositou e colhe o que não semeou.”
22 Ari kil lanakel la, 'Kitn pa melnum akwapel lpmaaken paipm! Ti mpa kupm ikilmpe kwap paipm a pikekg kitn ak kolpa kitila ok a kitn alkitn la ti la kitn pikekg akwap paipm pa. Kol kitn riwe la kupm ti melnum paipm a awi num angklin kweikwei a melnum manet ai, a kupm melnum a wa kai akor kweikwei kai wring a kupm alkupm ti ake alin pa.
22 Mas o senhor respondeu: “Servo mau, eu o julgarei usando as suas próprias palavras. Você sabia que eu sou homem rigoroso, que retiro o que não depositei e colho o que não semeei.
23 Kol a kitn elng marpm pa rpmi wan marpm pa, eng mpa ik uwintopm marpm warim pa, eng mpa kupm kul pa, mpa kupm uwi numpokgen marpm man pa.'
23 Por que você não pôs o meu dinheiro no banco? E, então, na minha vinda, eu o receberia com juros.”
24 Atom kil lanaki tu wrong a itna pa la, 'Kipm uwi marpm pa tukwleikgentel atom, kipm iye kai uk melnum a pikekg kil awi marpm wail wampwam pa.'
24 — E disse aos que estavam ali: “Tirem dele a mina e deem ao que tem as dez.”
25 Ari wa tu la, 'Wailen, kil am pikekg awi marpm wail wampwam ise!'
25 Eles ponderaram: “Senhor, ele já tem dez.”
26 Ari wa kil akalmpenten la, 'Melnum a kil antiwe kweikwei pa, mpa wa Maur Wailen kil wa lkel ngko angen. Pake melnum ur kil rpma tukwok pa, mpa Maur Wailen kil ungkwan kweiur waiketn a kil antiwe pa kai tukwleikgentel.
26 Ao que o senhor respondeu: “Pois eu declaro a vocês que a todo o que tem será dado ainda mais; mas ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.
27 Wa tu melnum a pikekg awi wrongmanto lantopm la ampake kupm ti itni wailen ikglenten pa, uwiyen iye wli, atom ilmpen imo itni wulmpa akupmen ti!'”
27 Mas quanto a esses meus inimigos, que não quiseram que eu reinasse sobre eles, tragam-nos aqui e os matem na minha presença.”
28 Sisas kil la kolpa plalng pa, kil angkom kai kaino la kawor anong wail Serusalem.
28 E, depois de dizer isto, Jesus prosseguia a sua viagem para Jerusalém.
29 Kil kaino wreren anong Petpake a anong Petani, a ela krong a tu namput la Olip pa, a kai kaino wreren Serusalem pa. Kil ukwa watnom wekg alkil pa ep.
29 E aconteceu que, ao aproximar-se de Betfagé e de Betânia, junto ao monte das Oliveiras, Jesus enviou dois dos seus discípulos,
30 Atom kil lanaken la, “Kol kipmekg ep kaino anong ingkaino ela kaino ai pa, mpa kipmekg ri nimpa war nepm kuinen warimpen ur a ake pikekg ur arpme ep pa, tu angkuten itna. Pipa, kipmekg inelkgen atom iye nar.
30 dizendo-lhes:
31 Kol melnum ur isentepm la, 'Kipmekg la inelkgen eng ik ntokg na?' Pipa kipmekg lanikel la, 'Melnum Wailen kil la ik ik kwap ur alkil.'”
31 Se alguém perguntar: “Por que o estão desprendendo?”, respondam assim: “Porque o Senhor precisa dele.”
32 Atom tuwekg kaino ari kweikwei pa am itna katila ok a wet Sisas la pake.
32 E, indo os que foram mandados, acharam tudo conforme Jesus lhes tinha dito.
33 Atom tuwekg anelkgen ari, melnum yan a nimpa nepm kuinen plampiwen pa asenten la, “Kipmekg la inelkgen eng ik ntokg na?”
33 Quando eles estavam soltando o jumentinho, os donos do animal disseram: — Por que estão desprendendo o jumentinho?
34 Ari tuwekg akalmpe la, “Melnum Wailen kil la ik ik kwap ur alkil.”
34 Eles responderam: — Porque o Senhor precisa dele.
35 Kolti, tuwekg aye nar eng Sisas. Atom tuwekg awi apm alntuwekgen ti ukwulampen plalng pipa, tuwekg angklin Sisas pa kaino arpme.
35 Então trouxeram o jumentinho até Jesus e, pondo as suas capas sobre o animal, ajudaram Jesus a montar.
36 Atom Sisas kil arpme nimpa nepm kuinen plampiwen pa kaino pa, tu wrong kin kipman wailet apa, anel awi apm alntu pa ukwulampen ya pa.
36 À medida que Jesus avançava, as pessoas estendiam as suas capas no caminho.
37 Atom wang a kil ep ep kolpa kaino palng ya a angkaino wrik nangen Olip pa kulnar kinar eng kaino Serusalem pa, tu wrongkwail a katnuntel pa anel atop arkol ngkat nang a Maur Wailen yikakatnen eng kweikwei titnongket wail wail a pikekg tu ari a kil antokg pa.
37 E, quando Jesus se aproximava da descida do monte das Oliveiras, toda a multidão dos discípulos começou, com muita alegria, a louvar a Deus em alta voz, por todos os milagres que tinham visto.
38 Tu atop arkol la kolkil la, “Maur Wailen kil ukwa melnum tukgunakg ti nar, ti mentepm itopentel. Kil alko ipma wor pa itna eng mentepm, ti mentepm ngkit nang a Maur Wailen a itna wailen ikgalen kweikwei wrongkwail. Maur Wailen, kitn plan ipma wor ngklin melnum kil, kil melnum tukgunakg a kitn ukwa nar ti. Ti mentepm ngkit nang a Maur Wailen a rpma kaino kwa wai, kil ipma kukula wor eng mentepm melnum ti.”
38 Diziam: “Bendito é o Rei que vem em nome do Senhor! Paz no céu e glória nas maiores alturas!”
39 Ari tu melnum a arpmen yangkipm yiprokgen a Moses tiur pa lanaki Sisas pa la, “Melnum a kaling plan tu, kol a kitn laniki tu watnom alkitn ti eng tu tatar itni.”
39 Alguns dos fariseus lhe disseram em meio à multidão: — Mestre, repreenda os seus discípulos!
40 Ari wa Sisas lanaken la, “Kol tu pa tatar itni pa, kol tu wes a rpma tatu ti pa mpa wa ngkit nang a Maur Wailen kol tu a atop itna tike.”
40 Mas Jesus respondeu:
41 Sisas kil kaino wreren ari anong wail Serusalem pa, kil akg arein paipm,
41 Quando Jesus ia chegando a Jerusalém, vendo a cidade, chorou por ela,
42 a ak ok namputen la, “Arein kitn Serusalem, ak wang ti kitn am kol am riwe la kuina ur a ntokg kitn uwi ipma kupuket a rpma meen wor pa ise, ari wa kitn wa uk yirokg, kolpa ti am kai lamteitn ise.
42 dizendo:
43 Wang paipm ur ikga palngteitn pa, tu wrongmanto ikga wli kipringenteitn, iken yipmingki, a mprinteitn ya yela.
43 Pois virão dias em que os seus inimigos cercarão você de trincheiras e apertarão o cerco por todos os lados;
44 A ikga tu tikale yipmingki pa kawor tikale wan anong pa ilm oren tu wrong kin kipman pa kai plalng. Ikgake wes ur a kipm ak ale wan pa ur lile tita itni pa, kalpis, ikga tu tikale ngkli plalng. Eng ntei, wang wor akitnen pikekg Maur Wailen nar la ngklinseitn pa, kitn karken uk yirokg.”
44 e vão arrasar você e matar todos os seus moradores. Não deixarão pedra sobre pedra, porque você não reconheceu o tempo em que Deus veio visitá-la.
45 Atom Sisas kil kai kawor yipmingki wunen a kapringen yalming a Maur Wailen pa, atom kil ungkwan tu melnum a elng kweikwei alntu rpma eng ak awi marpm pa.
45 Depois, entrando no templo, Jesus começou a expulsar os que ali vendiam,
46 Atom kil lanaken la, “Ela wrkapm a Maur Wailen pa la kolkil, 'Wan akupmen pa itna eng kipm kawor oklala naki naki kupm.' Maur Wailen pa am la kolpake, ari wa kipm elng wan pa itna la tu melnum ikgwampet pa or am arke tike.”
46 dizendo-lhes:
47 Atom am Sisas kil kawor yipmingki wunen a yalming pa kaling plan tu akangklei wang kolpa kai pake. Ari tu melnum tukgunakgen a tu ipma krakgen a ak ak kwap eng al wor uk Maur Wailen pa, wa tu melnum a aroaro wonel tu yangkipm a Moses pa, wa tu melnum wailen wailen a ikgalen men wrong kin kipman pa tu akor la ilmpel imo.
47 Diariamente, Jesus ensinava no templo. Os principais sacerdotes, os escribas e os maiorais do povo procuravam tirar-lhe a vida,
48 Pake tu wrong kin kipman pa wasrongen paipm, la tu am a rki pa rki pake, itning yangkipm a kil la pake, kolpa atom tu la mpa ikor ya or kolai, eng mpa tu ilm kil pa imo pa.
48 mas não achavam uma forma de fazer isso, porque todo o povo, ao ouvi-lo, era cativado por ele.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.