Romanos 9
TI ACHꞌ REXTOMENTO YUꞌUN TI JESUCRISTOE (TZO_TZC) vs NVT
1 Ti jech jchꞌunoj ti Jesucristoe, jaꞌ yuꞌun un, melel ti jcꞌope, muꞌyuc ta jut. Acꞌbil jnaꞌ yuꞌun ti Chꞌul Espíritue ti melel ti cꞌusi ta xcale.
1 Digo-lhes a verdade, tendo Cristo como testemunha, e minha consciência e o Espírito Santo a confirmam.
2 Mu xꞌech yipal ti at oꞌnton ta xcaꞌie. Scotol cꞌacꞌal xtuchꞌet coꞌnton.
2 Meu coração está cheio de amarga tristeza e angústia sem fim
3 Yuꞌun jcꞌanuc caꞌi ta jip jba loqꞌuel ta yoc ta scꞌob ti Jesucristoe yoꞌ jech ta xibat ta chꞌayel ti jaꞌuc ta staic slequilal ti jchiꞌiltaque.
3 por meu povo, meus irmãos judeus. Eu estaria disposto a ser amaldiçoado para sempre, separado de Cristo, se isso pudesse salvá-los.
4 Yuꞌun ti jchiꞌiltaque jaꞌic snitilultac ti Israele. Bisbilic ta snichꞌnab ti Diose. Yan yutsil laj svaꞌan sba ti Dios ta stojolic. Iꞌacꞌbatic ti trateetic yuꞌun ti Diose. Iꞌacꞌbatic smantal ti Moisese. Iꞌacꞌbatic ti cꞌu sꞌelan ta ichꞌel ta mucꞌ ti Dios ta sventa ti temploe. Iꞌalbatic yuꞌun ti Dios ti oy cꞌusi ta xꞌacꞌbatique.
4 Eles são o povo de Israel, escolhidos para serem filhos adotivos de Deus. Ele lhes revelou sua glória, fez uma aliança com eles e lhes deu sua lei e o privilégio de adorá-lo e receber suas promessas.
5 Jaꞌic snitilultac ti jmolmucꞌtotic ta voꞌnee. Ta stojol ti jchiꞌiltaque tey iꞌayan talel ti Cristo ti laj yichꞌ sbecꞌtale, ti jaꞌ Dios yuꞌun scotol ti cꞌusi oye. Ichꞌbiluc ta mucꞌ sbatel osil. Jechuc.
5 Do povo de Israel vêm os patriarcas, e o próprio Cristo, quanto à sua natureza humana, era israelita. E ele é Deus, aquele que governa sobre todas as coisas e é digno de louvor eterno! Amém.
6 Ti cꞌusi yaloj ti Dios ta stojol ti jꞌisraeletique icꞌot ta pasel. Pero jaꞌ noꞌox icꞌot ta pasel ta stojolic ti buchꞌutic jaꞌ batsꞌi snitilul ti Israel ta melele.
6 Acaso Deus deixou de cumprir sua promessa a Israel? Não, pois nem todos os descendentes de Israel pertencem, de fato, ao povo de Deus.
7 Yuꞌun ti snitilultac ti Abrahame mu scotolicuc ti jaꞌ snichꞌnab ta melele. Yuꞌun ti Diose jech laj yalbe ti Abrahame: “Ta sventa Isaac ta xꞌayan ep anitilultac”, xi.
7 Só porque são descendentes de Abraão não significa que são, verdadeiramente, filhos de Abraão. Pois as Escrituras dizem: “Isaque é o filho de quem depende a sua descendência”.
8 Ati vaꞌi sꞌelan taje, jaꞌ ta xacꞌ jnaꞌtic ti maꞌuc batsꞌi snichꞌnab ti Dios ti jech ta xvoqꞌuic ta sventa snitilul noꞌox ti Abrahame. Ti buchꞌutic batsꞌi snichꞌnab ti Diose, jaꞌ noꞌox ti buchꞌutic ti ta xvoqꞌuic ta sventa ti jech albilic scꞌoplalic yuꞌun ti Diose.
8 Isso significa que os descendentes físicos de Abraão não são, necessariamente, filhos de Deus. Apenas os filhos da promessa são considerados filhos de Abraão.
9 Yuꞌun ti Abrahame jech iꞌalbat yuꞌun ti Diose ti oy cꞌusi ta xꞌacbate: “Ti scꞌacꞌalil ti nopbil cuꞌune ta xital. Jech ti Sarae ta xchiꞌin yol”, xi.
9 Pois Deus havia prometido: “Voltarei por esta época, e Sara terá um filho”.
10 Pero maꞌuc noꞌox jech yepal taje. Jaꞌ jech ti chib squerem ol ti Rebecae, jun ti stotique, jaꞌ ti jmolmucꞌtotic, Isaaque.
10 Esse fato não é único. Também Rebeca ficou grávida de nosso antepassado Isaque e deu à luz gêmeos.
11 Pero cꞌalal muꞌyuc to ox voqꞌuemique, ti cꞌalal muꞌyuc to yaꞌbinojic ta spasel ti leque, ti chopole, jech iꞌalbat ti Rebeca yuꞌun ti Diose: “Ti banquilale ta smosovinat yuꞌun ti itsꞌinale”, xi. Ti vaꞌi sꞌelan taje, coꞌol schiꞌuc jech chac cꞌu chaꞌal tsꞌibabil ta scꞌop Diose: “Cꞌux laj caꞌi ti Jacobe. Pero laj jbaj ti Esaue”, ti xie. Jech com o ti xuꞌ ta stꞌuj ti Dios ti cꞌusi lec ta xile, ti buchꞌu ta scꞌan ta xiqꞌue. Maꞌuc ta xacꞌ ta venta ti cꞌusi ta spas ti vinique.
11 Antes de eles nascerem, porém, antes mesmo de terem feito qualquer coisa boa ou má, ela recebeu uma mensagem de Deus. (Essa mensagem mostra que Deus escolhe as pessoas conforme os propósitos dele
12 — ausente —
12 e as chama sem levar em conta as obras que praticam.) Foi dito a Rebeca: “Seu filho mais velho servirá a seu filho mais novo”.
13 — ausente —
13 Nas palavras das Escrituras: “Amei Jacó, mas rejeitei Esaú”.
14 ¿Cꞌusi ta xcaltic un chaꞌe? ¿Mi yuꞌun muꞌyuc stuqꞌuil yoꞌnton ti Diose? ¡Bu xata ti muꞌyuc tucꞌ yoꞌntone!
14 Estamos dizendo, então, que Deus foi injusto? Claro que não!
15 Ti Diose yuꞌun jech laj yalbe ti Moisese: “Ta jcꞌuxubin ti buchꞌu ta jcꞌan ta jcꞌuxubine. Ta jcolta ti buchꞌu ta jcꞌan ta jcoltae”, xi.
15 Pois Deus disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser, e mostrarei compaixão a quem eu quiser”.
16 Ti jech ta jtatic cꞌuxubinel yuꞌun ti Diose, maꞌuc ta quip jtuctic, maꞌuc ta cabtel jtuctic. Jaꞌ noꞌox ta sventa scꞌuxul yoꞌnton ti Diose.
16 Portanto, a misericórdia depende apenas de Deus, e não de nosso desejo nem de nossos esforços.
17 Yuꞌun jech iꞌalbat ti ajvalil yuꞌun ti Egipto banomil ti tsꞌibabil ta scꞌop Diose: “Laj jvaꞌanot ta ajvalil yoꞌ tey ta xcacꞌ ta ilel ti jmucꞌul jtsatsale, yoꞌ tey ta xtanij ti jcꞌoplal ta sjoylej banomile”, xi.
17 Pois as Escrituras afirmam que Deus disse ao faraó: “Eu o coloquei em posição de autoridade com o propósito de mostrar em você meu poder e propagar meu nome por toda a terra”.
18 Jech o xal ti Diose ta xcꞌuxubin ti buchꞌu ta scꞌan ta xcꞌuxubine. Jaꞌ jech xtoc ta syijubtasbe yoꞌnton ti buchꞌu ta scꞌan syijubtasbee.
18 Como podem ver, ele escolhe ter misericórdia de alguns e endurecer o coração de outros.
19 Xuꞌ nan ti jech ta xavalbeicune: “Mi jaꞌ jech yoꞌnton ti Dios taje, ¿cꞌu chaꞌal ta xacꞌbe ta sba smul ti cristianoetique? ¿Buchꞌu xuꞌ smac ta be ti mi jech snopoj ti Diose?”, ti xachiique.
19 Mas algum de vocês dirá: “Então por que Deus os culpa? Não estão apenas cumprindo a vontade dele?”.
20 Pero ti voꞌote, ¿buchꞌuot yaꞌyel ti ta xatsacolan ta cꞌop ti Diose? Ti patbil bine mu xuꞌ ta xal ta stojol ti jpasbine: “¿Cꞌu chaꞌal ti vi sꞌelan laj apasune?”, ti xie.
20 Ora, quem é você, mero ser humano, para discutir com Deus? Acaso o objeto criado pode dizer àquele que o criou: “Por que você me fez assim?”
21 Yuꞌun ti jpasbine oy ta yoc ta scꞌob ti achꞌele jaꞌ ti cꞌu sꞌelan ta scꞌan ta spas ti bine. Yuꞌun ta juteb noꞌox achꞌel xuꞌ ta xichꞌ pasel jun bin ti más jtunele. Jaꞌ jech xtoc xuꞌ ta xlocꞌ jun bin ti jaꞌ noꞌox sventa yav cꞌaꞌepe.
21 O oleiro não tem o direito de usar o mesmo barro para fazer um vaso para uso especial e outro para uso comum?
22 Jaꞌ noꞌox jech ti Dios eque. Cꞌalal ta scꞌan ta xacꞌ ta qꞌuelel smucꞌul stsatsal ta sventa ti buchꞌutic ta xichꞌic castigoe, pero laj xa stsꞌicbe talel sbolil ti buchꞌutic jaꞌ xtunic o ti ta xichꞌic ti castigoe.
22 Da mesma forma, Deus tem o direito de mostrar sua ira e seu poder, suportando com muita paciência aqueles que são objeto de sua ira, preparados para a destruição.
23 Jaꞌ jech ta smala ora ti Diose, jaꞌ ti oyotic onoꞌox ta yoꞌnton ti ta xichꞌotic ta cꞌuxe, jaꞌ ti jech onoꞌox nopbil jcꞌoplaltic ta voꞌne ti ta xacꞌbotic ti yutsilal slequilale.
23 Ele age desse modo para que as riquezas de sua glória brilhem com esplendor ainda maior sobre aqueles dos quais ele tem misericórdia, aqueles que ele preparou previamente para a glória.
24 Jech o xal ti Diose laj staotic ta iqꞌuel. Jlomotic ti jꞌisraelotique. Jlom ti jyanlumetique.
24 E nós estamos entre os que ele chamou, tanto dentre os judeus como dentre os gentios.
25 Yuꞌun jech ta xal ti tsꞌibabil yuꞌun ti Osease:
25 A esse respeito, Deus diz na profecia de Oseias: “Chamarei ‘meu povo’ aqueles que não eram meu povo, e amarei aqueles que antes eu não amava”.
26 xi.
26 E também: “No lugar onde lhes foi dito: ‘Vocês não são meu povo’, eles serão chamados ‘filhos do Deus vivo’”.
27 Pero scꞌoplalic ti jꞌisraeletique, jech laj yal ti Isaíase:
27 E, a respeito de Israel, o profeta Isaías clamou: “Embora o povo de Israel seja numeroso como a areia do mar, apenas um remanescente será salvo.
28 xi.
28 Pois o Senhor executará sua sentença sobre a terra de modo rápido e decisivo”.
29 Yuꞌun jech onoꞌox laj yal xtoc ti Isaías ta voꞌnee:xi.
29 E, como Isaías tinha dito em outra passagem: “Se o Senhor dos Exércitos não houvesse poupado alguns de nossos filhos, teríamos sido exterminados como Sodoma e destruídos como Gomorra”.
30 Jech icꞌot ta pasel chcaltic un chaꞌe. Ti jyanlumetic ti buchꞌutic muꞌyuc laj yaqꞌuic persa ta saꞌel yoꞌ lec ta xꞌilatic yuꞌun ti Diose, pero laj xa staic ta sventa ti ta xchꞌunic ti Jesucristoe.
30 Que significa tudo isso? Embora os gentios não buscassem seguir as normas de Deus, foram declarados justos, e isso aconteceu pela fé.
31 Yan ti jꞌisraeletic ti laj yaqꞌuic persa ta saꞌel yoꞌ jech ta staic ti lec xꞌilatic yuꞌun ti Dios ta sventa ti mantale, pero muꞌyuc laj staic. Yuꞌun muꞌyuc xchꞌun yuꞌunic ti mantale.
31 Já o povo de Israel, que se esforçou tanto para cumprir a lei a fim de se tornar justo, nunca teve sucesso.
32 ¿Cꞌu chaꞌal un? Jaꞌ ti muꞌyuc laj yaqꞌuic persa ta saꞌel ti lec xꞌilatic yuꞌun ti Dios ta sventa ti ta xchꞌunic ti Cajvaltique. Ti stuquique jaꞌ noꞌox laj snopic ti ta staic ti lec xꞌilatic yuꞌun ti Diose ta svetna ti cꞌusi ta spas ti stuquique. Jech o xal un, ti stuquique laj sbosi yacanic yuꞌun ti jmac-acanil tone.
32 Por que não? Porque tentaram se tornar justos por meio de suas obras, e não pela fé. Tropeçaram na grande pedra em seu caminho,
33 Yuꞌun jech albil scꞌoplal ti ta scꞌop Diose:xi.
33 e a esse respeito as Escrituras afirmam: “Ponho em Sião uma pedra que os faz tropeçar, uma rocha que os faz cair. Mas quem confiar nele jamais será envergonhado”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.