Juízes 11
Õ'âkĩ̶ hɨ yeere uúkũri turi Tukano (TUONT) vs NVI
1 Jefté, Galaad diꞌtacjʉ̃, aꞌmewẽjẽtutuagʉ nicʉ niwĩ. Cʉ̃ pacʉ Galaad nicʉ niwĩ. Cʉ̃ paco peꞌe ʉmʉa meꞌrã aꞌmetãrãsijari masõ nico niwõ.
1 Jefté, o gileadita, era um guerreiro valente. Sua mãe era uma prostituta; seu pai foi Gileade.
2 Galaad nʉmo quẽꞌrã ʉmʉarẽ põꞌrãtico niwõ. Na bʉcʉarã, Jeftére na ya wiꞌipʉ nimiꞌcʉre cõꞌawĩrõcãrã niwã. Cʉ̃rẽ aꞌtiro nicãrã niwã: “Mʉꞌʉ apego macʉ̃ niꞌi. Tojo weegʉ marĩ pacʉ cʉ̃ wẽ́rĩ́ca beꞌro cũuatjere ñeꞌesome”, nicãrã niwã.
2 A mulher de Gileade também lhe deu filhos, que quando já estavam grandes, expulsaram Jefté, dizendo: "Você não vai receber nenhuma herança de nossa família, pois é filho de outra mulher".
3 Na tojo nicã, Jefté cʉ̃ acawererãrẽ duꞌtigʉ, apero Tob wãmetiropʉ macãrĩ waꞌacʉ niwĩ. Topʉ ʉmʉa noꞌo ʉaro weemaꞌarãrẽ, na tʉꞌomasĩrõ marĩrõ weesetirãrẽ neocũucʉ niwĩ. Cʉ̃ meꞌrã baꞌpatisijacãrã niwã.
3 Então Jefté fugiu dos seus irmãos e se estabeleceu em Tobe. Ali um bando de vadios uniu-se a ele e o seguia.
4 Beꞌropʉ amonita masã Israe curuacjãrã meꞌrã aꞌmewẽjẽcãrã niwã.
4 Algum tempo depois, quando os amonitas entraram em guerra contra Israel,
5 Na tojo weeri cura Galaad wiorã Jefté Tob wãmetiropʉ nigʉ̃rẽ pijirã waꞌacãrã niwã.
5 os líderes de Gileade foram buscar Jefté em Tobe.
6 —Aꞌtia. Marĩ amonita masã meꞌrã aꞌmewẽjẽrã waꞌacã, mʉꞌʉ ʉ̃sã wiogʉ nicã ʉasaꞌa, nicãrã niwã.
6 "Venha", disseram. "Seja nosso comandante, para que possamos combater os amonitas. "
7 Jefté narẽ nicʉ niwĩ:
7 Disse-lhes Jefté: "Vocês não me odiavam e não me expulsaram da casa de meu pai? Por que me procuram agora, quando estão em dificuldades? "
8 Galaacjãrã bʉcʉrã cʉ̃rẽ nicãrã niwã:
8 "Apesar disso, agora estamos apelando para você", responderam os líderes de Gileade. "Venha combater conosco os amonitas, e você será o chefe de todos os que vivem em Gileade. "
9 Jefté narẽ yʉꞌticʉ niwĩ:
9 Jefté respondeu: "Se vocês me levarem de volta para combater os amonitas e o Senhor os entregar a mim, serei o chefe de vocês? "
10 Cʉ̃ tojo nicã tʉꞌorã, Galaacjãrã bʉcʉrã cʉ̃rẽ yʉꞌticãrã niwã:
10 Os líderes de Gileade responderam: "O Senhor é nossa testemunha; faremos conforme você diz".
11 Tojo weegʉ Jefté Galaacjãrã bʉcʉrã meꞌrã waꞌacʉ niwĩ. Nipeꞌtirã masã cʉ̃rẽ na wiogʉ sõrõcãrã niwã. Jefté nipeꞌtise cʉ̃ narẽ níꞌquere apaturi Mizpapʉ Õꞌacʉ̃ tʉꞌoropʉ nicʉ niwĩ tja.
11 Assim Jefté foi com os líderes de Gileade, e o povo o fez chefe e comandante sobre todos. E ele repetiu perante o Senhor, em Mispá, todas as palavras que tinha dito.
12 Beꞌro Jefté queti wererãrẽ amonita masã wiogʉ tiro oꞌócʉ niwĩ. Cʉ̃rẽ aꞌtiro ni sẽrĩtiñaꞌduticʉ niwĩ: “¿Ñeꞌe buꞌiri mʉꞌʉ ʉ̃sã ya diꞌtapʉ sãjãti, ʉ̃sã meꞌrã aꞌmewẽjẽsĩꞌrĩti?” ni queti oꞌócʉ niwĩ.
12 Jefté enviou mensageiros ao rei amonita com a seguinte pergunta: "Que é que tens contra nós, para ter atacado a nossa terra? "
13 Amonita masã wiogʉ Jefté cʉ̃ quetiweredutigʉ oꞌóꞌcãrãrẽ yʉꞌticʉ niwĩ: “Israe curuacjãrã Egiptopʉ níꞌcãrã wijarã, dia Arnón meꞌrã nʉꞌcã, téé Jaboc, Jordã́ wãmetise maarĩ waꞌtero nise diꞌtare ẽꞌmacãrã niwã. Tojo weerã aꞌmewẽjẽse marĩrõ te diꞌtare yʉꞌʉre wiaya”, nicʉ niwĩ.
13 O rei dos amonitas respondeu aos mensageiros de Jefté: "Quando Israel veio do Egito tomou as minhas terras, desde o Arnom até o Jaboque e até o Jordão. Agora, devolvam-me essas terras pacificamente".
14 Tere tʉꞌogʉ, Jefté ãpẽrã queti wererãrẽ amonita masã wiogʉre oꞌócʉ niwĩ tja.
14 Jefté mandou de novo mensageiros ao rei amonita,
15 Aꞌte quetire cʉ̃rẽ werenemoduticʉ niwĩ: “Jefté mʉꞌʉrẽ aꞌtiro ni weredutiami: ‘Israe curuacjãrã moabita masã ye diꞌta, tojo nicã amonita masã ye diꞌtare ẽꞌmaticãrã niwã.
15 dizendo: "Assim diz Jefté: Israel não tomou a terra de Moabe, e tampouco a terra dos amonitas.
16 Na Egiptopʉ níꞌcãrã wijarã, yucʉ marĩrõpʉ waꞌa, yʉꞌrʉacãrã niwã. Téé Maa sõꞌarĩ maajopʉ yʉꞌrʉpẽꞌa waꞌa, beꞌro Cadespʉ ejacãrã niwã.
16 Quando veio do Egito, Israel foi pelo deserto até o mar Vermelho e daí para Cades.
17 Topʉ nírã, Israe curuacjãrã edomita masã wiogʉre queti wererãrẽ oꞌócãrã niwã. Cʉ̃rẽ aꞌtiro nicãrã niwã: “Ʉ̃sã mʉsã ya diꞌtapʉ yʉꞌrʉtẽrĩwãꞌcãcã, ‘Añurõsaꞌa’ niña”. Edomita masã wiogʉ peꞌe narẽ yʉꞌrʉtẽrĩcã ʉaticʉ niwĩ. Moabita masã wiogʉ quẽꞌrãrẽ mejãrõta sẽrĩcãrã niwã. Cʉ̃ quẽꞌrã cʉ̃ ya diꞌtare narẽ yʉꞌrʉtẽrĩcã ʉaticʉ niwĩ. Tojo weerã Israe curuacjãrã Cadespʉ tojacãrã niwã.
17 Então Israel enviou mensageiros ao rei de Edom, dizendo: ‘Deixa-nos atravessar a tua terra’, mas o rei de Edom não quis ouvi-lo. Enviou o mesmo pedido ao rei de Moabe, e ele também não consentiu. Assim Israel permaneceu em Cades.
18 ” ’Beꞌro na yucʉ marĩrõpʉ yʉꞌrʉtẽrĩ, Edom, Moab diꞌta sumuto yʉꞌrʉa, Moab diꞌta mujĩpũ mʉjãtiro peꞌe eja, dia Arnón ape pãꞌrẽ peꞌe tojaqueꞌacãrã niwã. Dia Arnón meꞌrã Moab diꞌta nʉꞌcãcaro niwʉ̃. Tojo weerã Moab diꞌta peꞌere sãjãtícãrã niwã.
18 "Em seguida os israelitas viajaram pelo deserto e contornaram Edom e Moabe; passaram a leste de Moabe e acamparam do outro lado do Arnom. Não entraram no território de Moabe, pois o Arnom era a sua fronteira.
19 ” ’Beꞌro tja Israe curuacjãrã queti wererãrẽ Sehón, amorreo masã wiogʉ, Hesbón wãmetiri macãcjʉ̃ tiropʉ oꞌócãrã niwã. Cʉ̃rẽ “Ʉ̃sã ya diꞌtapʉ waꞌacã, mʉꞌʉ ya diꞌtapʉ yʉꞌrʉtẽrĩwãꞌcãdutiya”, ni sẽrĩcãrã niwã.
19 "Depois Israel enviou mensageiros a Seom, rei dos amorreus, em Hesbom, e lhe pediu: ‘Deixa-nos atravessar a tua terra para irmos ao lugar que nos pertence! ’
20 Sehón peꞌe Israe curuacjãrã tojo nisere ẽjõpeoticʉ niwĩ. Tojo weegʉ narẽ cʉ̃ ya diꞌtapʉ yʉꞌrʉtẽrĩcã cãꞌmotaꞌacʉ niwĩ. Cʉ̃ yarã surarare neocũu, Jahas tiropʉ tojaqueꞌacã weecʉ niwĩ. Tojo wee Israe curuacjãrã meꞌrã aꞌmewẽjẽcãrã niwã.
20 Seom, porém, não acreditou que Israel fosse apenas atravessar o seu território; assim convocou todos os seus homens, acampou em Jaza e lutou contra Israel.
21 Beꞌro Õꞌacʉ̃, Israe curuacjãrã wiogʉ, narẽ Sehṍrẽ, cʉ̃ yarãrẽ docaqueꞌacã weecʉ niwĩ. Nipeꞌtise amorreo masã ya diꞌtare na ya diꞌta tojacã weecãrã niwã.
21 "Então o Senhor, o Deus de Israel, entregou Seom e todos os seus homens nas mãos de Israel, e este os derrotou. Israel tomou posse de todas as terras dos amorreus que viviam naquela região,
22 Dia Arnón meꞌrã nʉꞌcã, téé dia Jaboc na ye diꞌta tojacaro niwʉ̃. Tojo nicã, yucʉ marĩrõ meꞌrã téé dia Jordã́pʉ nitʉocaro niwʉ̃.
22 conquistando-a por inteiro, desde o Arnom até o Jaboque, e desde o deserto até o Jordão.
23 ¿Niꞌcãrõacãrẽ Õꞌacʉ̃ amorreo masãrẽ cõꞌawĩrõꞌque diꞌtare, Israe curuacjãrãrẽ oꞌoꞌque diꞌtare ʉ̃sãrẽ cõꞌasĩꞌrĩti?
23 "Agora que o Senhor, o Deus de Israel, expulsou os amorreus da presença do seu povo Israel, queres tu tomá-la?
24 — ausente —
24 Acaso não tomas posse daquilo que o teu deus Camos te dá? Da mesma forma tomaremos posse do que o Senhor nosso Deus nos deu.
25 — ausente —
25 És tu melhor do que Balaque, filho de Zipor, rei de Moabe? Entrou ele alguma vez em conflito com Israel ou lutou com ele?
26 — ausente —
26 Durante trezentos anos Israel ocupou Hesbom, Aroer, os povoados ao redor e todas as cidades às margens do Arnom. Por que não os reconquistaste todo esse tempo?
27 Yʉꞌʉ mʉꞌʉrẽ ñaꞌarõ weetiapʉ. Mʉꞌʉ peꞌe ʉ̃sã meꞌrã aꞌmewẽjẽgʉ̃ aꞌtigʉ, yʉꞌʉre ñaꞌarõ weegʉ weeꞌe. Õꞌacʉ̃, nipeꞌtirãrẽ besegʉ ¿noa ye diꞌta nisari? nígʉ̃, Israe curuacjãrãrẽ, amorreo masãrẽ queoro besegʉsami’ ”, nicʉ niwĩ Jefté.
27 Nada fiz contra ti, mas tu estás cometendo um erro, lutando contra mim. Que o Senhor, o Juiz, julgue hoje a disputa entre os israelitas e os amonitas".
28 Cʉ̃ tojo nimicã, amonita masã wiogʉ Jefté níꞌquere tʉꞌosĩꞌrĩticʉ niwĩ.
28 Entretanto, o rei de Amom não deu atenção à mensagem de Jefté.
29 Beꞌro Espíritu Santu Jeftére sãjãacʉ niwĩ. Cʉ̃ tutuaro meꞌrã Jefté Galaacjãrã ya diꞌta, tojo nicã Manasés ya curuacjãrã ya diꞌtare yʉꞌrʉtẽrĩcʉ niwĩ. Amonita masã ya diꞌtare sãjãgʉ̃, Mizpa Galaad nirĩ macã meꞌrã yʉꞌrʉacʉ niwĩ.
29 Então o Espírito do Senhor se apossou de Jefté. Este atravessou Gileade e Manassés, passou por Mispá de Gileade, e daí avançou contra os amonitas.
30 — ausente —
30 E Jefté fez este voto ao Senhor: "Se entregares os amonitas nas minhas mãos,
31 — ausente —
31 aquele que vier saindo da porta da minha casa ao meu encontro, quando eu retornar da vitória sobre os amonitas, será do Senhor, e eu o oferecerei em holocausto".
32 Jefté amonita masã meꞌrã aꞌmewẽjẽgʉ̃ waꞌacʉ niwĩ. Õꞌacʉ̃ Jeftére narẽ docaqueꞌacã weecʉ niwĩ.
32 Então Jefté foi combater os amonitas, e o Senhor os entregou nas suas mãos.
33 Jefté pãjãrã cʉ̃rẽ ĩꞌatuꞌtirã meꞌrã aꞌmewẽjẽcʉ niwĩ. Veinte macãrĩcjãrãrẽ Aroer meꞌrã, téé Minit, Abel-keramimpʉ docaqueꞌacã weecʉ niwĩ. Tojo weerã Israe curuacjãrã amonita masãrẽ na doca tojacã weecãrã niwã.
33 Ele conquistou vinte cidades, desde Aroer até as vizinhanças de Minite, chegando a Abel-Queramim. Assim os amonitas foram subjugados pelos Israelitas.
34 — ausente —
34 Quando Jefté chegou à sua casa em Mispá, sua filha saiu ao seu encontro, dançando ao som de tamborins. E ela era filha única. Ele não tinha outro filho ou filha.
35 — ausente —
35 Quando a viu, rasgou suas vestes e gritou: "Ah, minha filha! Estou angustiado e desesperado por tua causa, pois fiz ao Senhor um voto que não posso quebrar".
36 — ausente —
36 "Meu pai", respondeu ela, "sua palavra foi dada ao Senhor. Faça comigo o que prometeu, agora que o Senhor o vingou dos seus inimigos, os amonitas. "
37 — ausente —
37 E prosseguiu: "Mas conceda-me dois meses para vagar pelas colinas e chorar com as minhas amigas, porque jamais me casarei".
38 — ausente —
38 "Vá! ", disse ele. E deixou que ela fosse por dois meses. Ela e suas amigas foram para as colinas e choraram porque ela jamais se casaria.
39 — ausente —
39 Passados os dois meses, ela voltou a seu pai, e ele fez com ela o que tinha prometido no voto. Assim, ela nunca deixou de ser virgem. Daí vem o costume em Israel
40 — ausente —
40 de saírem as moças durante quatro dias, todos os anos, para celebrar a memória da filha de Jefté, o gileadita.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Juízes 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.