Romanos 9
Ǝlinjil ǝn Ɣaysa Ǝlmǝsix Itawann-as deɣ Arkawal wa Aynayan (TTQ) vs NVT
1 Tidǝt a ǝmmala s esǝm n Ǝlmǝsix, wǝr tǝgga bahu, iman-in ǝggǝyyen-i fǝl awen ǝs tarrayt n Infas wa Zǝddigan.
1 Digo-lhes a verdade, tendo Cristo como testemunha, e minha consciência e o Espírito Santo a confirmam.
2 Ǝɣšâdan man-in wǝllen, ǝššiwaša deɣ wǝllen.
2 Meu coração está cheio de amarga tristeza e angústia sem fim
3 Awalla wǝr di-ikma ilɣan-i Mǝššina ammazzaya d Ǝlmǝsix fǝl ǝlɣillas ǝn kǝl tamet-in d aytedan win di-erawnen,
3 por meu povo, meus irmãos judeus. Eu estaria disposto a ser amaldiçoado para sempre, separado de Cristo, se isso pudesse salvá-los.
4 a tan-imosan Kǝl-Israyil. Ǝntanay a ǝlanen almaqam ǝn tišit ǝn bararan ǝn Mǝššina win d-iskat i man-net. Ǝntanay deɣ a mosnen aytedan win daɣ du-tǝnafalal tǝmust ǝn Mǝššina ǝs tanaya, nafalalan-du deɣ daɣ-san arkawalan ǝn tassaq, ǝd tǝhǝkkut ta n Ǝššǝriɣa, d ǝlɣibada, d arkawalan.
4 Eles são o povo de Israel, escolhidos para serem filhos adotivos de Deus. Ele lhes revelou sua glória, fez uma aliança com eles e lhes deu sua lei e o privilégio de adorá-lo e receber suas promessas.
5 Ǝntanay deɣ a mosnen ǝzzurrǝyya ǝn marawan-nana win ǝrǝwnen, Ǝlmǝsix deɣ imos iyyan daɣ-san ǝs tišit-net aggadǝm. Ǝlmǝsix s ǝnta a illan dǝnnǝg ǝkkulluk n arat, imos Mǝššina. Attamalet esǝm-net har faw! Amin!
5 Do povo de Israel vêm os patriarcas, e o próprio Cristo, quanto à sua natureza humana, era israelita. E ele é Deus, aquele que governa sobre todas as coisas e é digno de louvor eterno! Amém.
6 Arat wen wǝr imos almaɣna-net as awal ǝn Mǝššina ab-as ila almaqam. Kala kala! Ǝnta ya wǝrgeɣ aytedan kul win d-ǝgmadnen Israyil a mosnen Israyil.
6 Acaso Deus deixou de cumprir sua promessa a Israel? Não, pois nem todos os descendentes de Israel pertencem, de fato, ao povo de Deus.
7 Win d-ǝgmadnen Ibrahim deɣ wǝrgeɣ kul ǝmosan bararan-net, kalar a inna Mǝššina y Ibrahim daɣ Ǝlkǝttaban: «Aytedan win d-ǝgmadnen Isǝhaq a zʼiqqǝlnen ǝzzurrǝyya-nak.»
7 Só porque são descendentes de Abraão não significa que são, verdadeiramente, filhos de Abraão. Pois as Escrituras dizem: “Isaque é o filho de quem depende a sua descendência”.
8 Almaɣna n awen as wǝrgeɣ bararan win ǝhǝwnen ǝs tǝmǝwit ta n aggadǝm a mosnen bararan ǝn Mǝššina. Kalar bararan win ǝhǝwnen ǝs tǝmǝwit ta tǝnamannakat d arkawal ǝn Mǝššina, ǝntanay a ixsab Mǝššina daɣ ǝzzurrǝyya n Ibrahim.
8 Isso significa que os descendentes físicos de Abraão não são, necessariamente, filhos de Deus. Apenas os filhos da promessa são considerados filhos de Abraão.
9 Ǝnta da awa inna arkawal: «A kay-d-ǝqqǝla adan a da âẓnin, ǝddi da tamahharak-nak Sarata tǝla barar.»
9 Pois Deus havia prometido: “Voltarei por esta época, e Sara terá um filho”.
10 Amaran wǝrgeɣ awen ɣas. Awen daɣ a tǝga Raqqiyetu, ǝnta da ǝššin bararan ǝn yayyan n eknewan a tǝla, amaran ketnasan aljad-nanaɣ Isǝhaq a dǝr tan-tǝla.
10 Esse fato não é único. Também Rebeca ficou grávida de nosso antepassado Isaque e deu à luz gêmeos.
11 — ausente —
11 Antes de eles nascerem, porém, antes mesmo de terem feito qualquer coisa boa ou má, ela recebeu uma mensagem de Deus. (Essa mensagem mostra que Deus escolhe as pessoas conforme os propósitos dele
12 — ausente —
12 e as chama sem levar em conta as obras que praticam.) Foi dito a Rebeca: “Seu filho mais velho servirá a seu filho mais novo”.
13 Inimannak awen d awa ihan Ǝlkǝttaban as ǝnnan: «Areɣ Yaqub, ǝkyâdaɣ Esaw.»
13 Nas palavras das Escrituras: “Amei Jacó, mas rejeitei Esaú”.
14 Daɣ adi ma za nannu y awen? Awak Mǝššina wǝr oɣed? Kala kala!
14 Estamos dizendo, então, que Deus foi injusto? Claro que não!
15 Fǝlas a inna i Musa: «Ad hǝnǝtteɣ i was areɣ a das-hanatteɣ, ilalaɣ i was areɣ a das-ilala.»
15 Pois Deus disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser, e mostrarei compaixão a quem eu quiser”.
16 Ǝmmǝk en daɣ as arat wen wǝrmad iqqân daɣ wa ira awedan, wala aratan win as ozal daɣ agamay-nasan. Kalar wǝr iqqen ar daɣ Mǝššina di n ǝmǝhhenǝn,
16 Portanto, a misericórdia depende apenas de Deus, e não de nosso desejo nem de nossos esforços.
17 s ǝnta a innan i Firɣawna daɣ Ǝlkǝttaban: «Ǝnǝy! Ǝkfeq-qay almaqam fǝl ad assakna tarna-nin ǝs tarrayt-nak, tagu masnat fǝl esǝm-in daɣ ǝddǝnet ketnet.»
17 Pois as Escrituras afirmam que Deus disse ao faraó: “Eu o coloquei em posição de autoridade com o propósito de mostrar em você meu poder e propagar meu nome por toda a terra”.
18 Daɣ adi Mǝššina itihǝnǝttit i was ira, isagarmam ǝwǝl ǝn was ira.
18 Como podem ver, ele escolhe ter misericórdia de alguns e endurecer o coração de outros.
19 Amaran ǝssânaɣ as a di-tanna: «Mafel [daɣ adi] Mǝššina harwada itabaz aytedan ǝs mazalan-nasan, dad zamas wǝr t-illa i ifrâgan ǝmǝzrǝy ǝn tara-net?»
19 Mas algum de vocês dirá: “Então por que Deus os culpa? Não estão apenas cumprindo a vontade dele?”.
20 Fadda, kay aggadǝm, ma tǝmosaɣ as tǝšarraɣa ǝd Mǝššina? Awak talaq tǝfrâg ad tannu i wa sǝr-ǝs išaqqalan: «Mafel tǝtaggaɣ-i ǝmmǝk wa?»
20 Ora, quem é você, mero ser humano, para discutir com Deus? Acaso o objeto criado pode dizer àquele que o criou: “Por que você me fez assim?”
21 Awak akanaw wǝrgeɣ ǝnta a ilăn talaq itaggu sǝr-ǝs ikassan âs wiyyad za tiwasansan y ǝzǝl a sǝr-san iskâtan, win hadatnen amaran tiwasataɣmalan ǝzǝl kul?
21 O oleiro não tem o direito de usar o mesmo barro para fazer um vaso para uso especial e outro para uso comum?
22 — ausente —
22 Da mesma forma, Deus tem o direito de mostrar sua ira e seu poder, suportando com muita paciência aqueles que são objeto de sua ira, preparados para a destruição.
23 — ausente —
23 Ele age desse modo para que as riquezas de sua glória brilhem com esplendor ainda maior sobre aqueles dos quais ele tem misericórdia, aqueles que ele preparou previamente para a glória.
24 Aytedan win den nakkanay a tan-imosan. Iɣr-ana-du Mǝššina daɣ Kǝl-Ǝlyǝhud, iɣr-ana-du deɣ daɣ win wǝr nǝmos Kǝl-Ǝlyǝhud.
24 E nós estamos entre os que ele chamou, tanto dentre os judeus como dentre os gentios.
25 Awen daɣ a ihan ǝlkǝttab wa n ǝnnǝbi Osay as inna: «Win wǝr nǝmos tamattay-nin, a tan-d-aɣraɣ agaq-qan "tamattay-nin". Win wǝr nǝmos win ǝkneɣ tara, a tan-aga "win ǝkneɣ tara".
25 A esse respeito, Deus diz na profecia de Oseias: “Chamarei ‘meu povo’ aqueles que não eram meu povo, e amarei aqueles que antes eu não amava”.
26 Amaran idaggan win daɣ dasan-itawannu: "Wǝr tǝmosam tamattay ǝn Mǝššina!" Idaggan win di da a daɣ dasan-z-itawannu "bararan ǝn Mǝššina di iddaran".»
26 E também: “No lugar onde lhes foi dito: ‘Vocês não são meu povo’, eles serão chamados ‘filhos do Deus vivo’”.
27 Ǝnnǝbi Isayas deɣ iktâb daɣ batu n Israyil as: «As ǝgan maddanǝs n Israyil igǝt wa n tǝblalen n amaḍal, arat daɣ-san ɣas a zʼafsin.
27 E, a respeito de Israel, o profeta Isaías clamou: “Embora o povo de Israel seja numeroso como a areia do mar, apenas um remanescente será salvo.
28 Fǝlas Amaɣlol ad assandu awal-net fǝl ǝddǝnet ǝs tǝmǝwit tǝkmâlat tǝtrabat.»
28 Pois o Senhor executará sua sentença sobre a terra de modo rápido e decisivo”.
29 Zun batu ta iga ǝnnǝbi Isayas dat awen as inna: «Kundaba as Ǝmǝli di ilan tarna a daɣ-na d-iglazan amasa, wǝdi ad nǝqqǝl zun Sǝdom, nalu ǝd Gamora.»
29 E, como Isaías tinha dito em outra passagem: “Se o Senhor dos Exércitos não houvesse poupado alguns de nossos filhos, teríamos sido exterminados como Sodoma e destruídos como Gomorra”.
30 Ma za nannu daɣ adi? Aytedan win wǝr nǝmos Kǝl-Ǝlyǝhud wǝr ǝglayan daɣ agamay ǝn taqqat mišan ǝgrawan-tat ǝs tarrayt n ǝzǝgzan-nasan.
30 Que significa tudo isso? Embora os gentios não buscassem seguir as normas de Deus, foram declarados justos, e isso aconteceu pela fé.
31 Kǝl-Israyil amaran a gammaynen a d-ǝssǝkmǝlan lǝkkum y ǝššǝriɣa fǝl ad ǝgrǝwan taqqat, indar-asan.
31 Já o povo de Israel, que se esforçou tanto para cumprir a lei a fim de se tornar justo, nunca teve sucesso.
32 Ma d-ewayan za awen? Adi za iba n agamay-nasan taqqat ten ǝs tarrayt ta n ǝzǝgzan, ǝgmayan-tat ǝs mazalan-nasan. Tǝnkaf-asan tǝhunt ta tǝsagadlit.
32 Por que não? Porque tentaram se tornar justos por meio de suas obras, e não pela fé. Tropeçaram na grande pedra em seu caminho,
33 Tǝhunt ten tǝmmittal Ǝlmǝsix, amaran ǝnnan Ǝlkǝttaban daɣ batu-net: «Ǝnǝyat, ǝssinsa daɣ Sǝyon tǝhunt tǝmosat tǝsǝnkǝft, tǝmos deɣ tǝsǝlit tǝtagadlit aytedan. Mišan awedan wa sǝr-ǝs izzǝgzanan wǝr zʼikǝrukǝd.»
33 e a esse respeito as Escrituras afirmam: “Ponho em Sião uma pedra que os faz tropeçar, uma rocha que os faz cair. Mas quem confiar nele jamais será envergonhado”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.