Lucas 7
Ǝlinjil ǝn Ɣaysa Ǝlmǝsix Itawann-as deɣ Arkawal wa Aynayan (TTQ) vs NTLH
1 As iɣrad Ɣaysa emel ǝn salan win den kul i tamattay en, iggaz taɣrǝmt ǝn Kafarnahum.
1 Quando Jesus acabou de dizer essas coisas ao povo, foi para a cidade de Cafarnaum.
2 Taɣrǝmt ten ih-et kabtan iyyan ǝn sojitan n Ǝrrum ilân akli-net ikna tara irinan, ibuk y iba.
2 Havia ali um oficial romano que tinha um empregado a quem estimava muito. O empregado estava gravemente doente, quase morto.
3 As isla kabtan en isalan ǝn Ɣaysa, izammazal sǝr-ǝs arat daɣ muzaran ǝn Kǝl-Ǝlyǝhud fǝl a t-ansǝyan a d-asu izzuzǝy akli-net.
3 Quando o oficial ouviu falar de Jesus, enviou alguns líderes judeus para pedirem a ele que viesse curar o seu empregado.
4 Osan-in Ɣaysa, onsayan-tu, ǝnnan-as: «Alǝs a, ihôr a das-tagaɣ tǝnǝfust ta,
4 Eles foram falar com Jesus e lhe pediram com insistência: — Esse homem merece, de fato, a sua ajuda,
5 fǝlas irâ tamattay-nana, ǝnta fadda a danaɣ-issǝkrasan ehan-nana wa n ǝlɣibada.»
5 pois estima muito o nosso povo e até construiu uma sinagoga para nós.
6 Tǝzzar iddew dǝr-san Ɣaysa. As din-ihoz Ɣaysa ehan, izammazal-du sǝr-ǝs kabtan en imidawan-net y a das-annin: «Ǝmǝli, ad wǝr tǝsǝlliyǝɣaɣ iman-nak, nak wǝr ǝwedaɣ ad tǝggǝzaɣ ehan-in.
6 Então Jesus foi com eles. Porém, quando já estava perto da casa, o oficial romano mandou alguns amigos dizerem a Jesus: — Senhor, não se incomode, pois eu não mereço que entre na minha casa.
7 Adi da fǝl kay-in-wǝr-oseɣ nak iman-in. Annu arat ɣas ad izzǝy amaššaɣal-in.
7 E acho também que não mereço a honra de falar pessoalmente com o senhor. Dê somente uma ordem, e o meu empregado ficará bom.
8 Ǝssâna daɣ adi fǝlas awedan a ǝmosaɣ a daɣ ǝttafan wiyyad tanat, ǝttâfaq-qat nak iman-in daɣ sojitan win daw-i ǝllanen. As ǝnneɣ y iyyan: "Aglu", ad aglu, as ǝnneɣ y iyyan: "Iyyaw", a di-d-asu. As ǝnneɣ y ǝkli-nin: "agu awa", ad t-agu.»
8 Eu também estou debaixo da autoridade de oficiais superiores e tenho soldados que obedecem às minhas ordens. Digo para um: “Vá lá”, e ele vai. Digo para outro: “Venha cá”, e ele vem. E digo também para o meu empregado: “Faça isto”, e ele faz.
9 As isla Ɣaysa y awen, isammaklal sǝr-ǝs, imalallay-in aytedan win das-ǝlkamnen, inna: «Ǝnneɣ-awan, wala Kǝl-Israyil wǝr daɣ-san ǝnayaɣ awedan igân ǝzǝgzan ewâdan wa iga alǝs a.»
9 Jesus ficou muito admirado quando ouviu isso. Então virou-se e disse para a multidão que o seguia:
10 As din-ǝqqalan meddan win ǝmmozalnen ehan, osan-in akli wa irinan izzây.
10 Aí os amigos do oficial voltaram para a casa dele e encontraram o empregado curado.
11 Dǝffǝr awen ikka Ɣaysa aɣrǝm iyyan igân esǝm Nayn, ǝddewan dǝr-ǝs nǝttulab-net ǝd tamattay tagget.
11 Pouco tempo depois Jesus foi para uma cidade chamada Naim. Os seus discípulos e uma grande multidão foram com ele.
12 As din-ihoz imi n ǝɣrǝm immǝnay d aytedan aggotnen ewaynen ǝnǝmmettǝn y a t-in-ǝnbǝlan. Alǝs wa n ǝnǝmmettǝn en, wǝr tǝla anna-net ar ǝnta, abba-net deɣ wǝr idder.
12 Quando ele estava chegando perto do portão da cidade, ia saindo um enterro. O defunto era filho único de uma viúva, e muita gente da cidade ia com ela.
13 As tat-inay Ǝmǝli tǝsahhanatat-tu, inn-as: «Ayyu tala.»
13 Quando o Senhor a viu, ficou com muita pena dela e disse:
14 Ikka-du ǝnǝmmettǝn, idas tǝssut ta daɣ immeway, ǝbdadan aytedan win t-ewaynen, tǝzzar inna: «Ǝmawad ǝnneɣ-ak: Ǝnkǝr!»
14 Então ele chegou mais perto e tocou no caixão. E os que o estavam carregando pararam. Então Jesus disse:
15 Iqqim-du alǝs wa aba, iššewal, issoɣal-tu Ɣaysa y anna-net.
15 O moço sentou-se no caixão e começou a falar, e Jesus o entregou à mãe.
16 Ǝrmaɣan aytedan kul, ad ǝmmalan Mǝššina gannin: «Ǝnnǝbi zǝwwǝran a d-inafalalan daɣ-na, Mǝššina osa-du tamattay-net fǝl a daɣ-as issǝn.»
16 Todos ficaram com muito medo e louvavam a Deus, dizendo: — Que grande
17 Tǝzzar tǝffǝzzat sallat ǝn Ɣaysa daɣ akal ǝn Yahudǝyya ketnet, ǝd kallan win tu-ɣalayɣalaynen.
17 Essas notícias a respeito de Jesus se espalharam por todo o país e pelas regiões vizinhas.
18 Igraw Yaxya isalan win den kul ɣur attalamitan-net. Iɣra-du ǝššin daɣ-san,
18 Os discípulos de João Batista contaram tudo isso a ele. Aí João chamou dois deles
19 izammazal-tan s Ǝmǝli Ɣaysa y a das-annin: «Awak kay da was nǝqqǝl y a d-asu, meɣ ak ad nǝssǝgǝd y iyyan?»
19 e os enviou ao Senhor Jesus para perguntarem: “O senhor é aquele que ia chegar ou devemos esperar outro?”
20 As din-osan Ɣaysa, ǝnnan-as: «Yaxya wa isalmaɣan daɣ aman a dana-d-izammazalan sǝr-ǝk, inn-ak: "Awak kay da was nǝqqǝl y a d-asu, meɣ ak ad nǝssǝgǝd y iyyan?"»
20 Então eles foram até o lugar onde Jesus estava e disseram: — João Batista nos mandou perguntar o seguinte: o senhor é aquele que ia chegar ou devemos esperar outro?
21 Assaɣat ten da iman-net, izozay daɣ-as Ɣaysa aytedan aggotnen daɣ tǝwǝrnawen ǝd tǝlawayyen ǝd kǝlǝsuf, issǝswad deɣ imǝddǝrɣal aggotnen.
21 Naquele momento Jesus curou muitas pessoas das suas doenças e dos seus sofrimentos, expulsou espíritos maus e também curou muitos cegos.
22 Ijjǝwwab Ɣaysa i meddan win sǝr-ǝs d-ǝmmozalnen, inn-asan: «Ǝqqǝlat Yaxya tǝssuɣǝlam-as awa tǝnayam d awas tǝslam, tannim-as: Imǝddǝrɣal ǝhannayan, inǝbdan jawanken, aytedan win igraw kǝtru ǝzzayan zaddogan, imzagan ǝgrawan tesalay, inǝmmǝttan nakkaran-du daɣ tǝmattant, šilǝqqawen deɣ sallanat y Ǝlinjil.
22 Depois respondeu aos discípulos de João:
23 Ibbilal awedan wa wǝr igmed ǝzǝgzan-net fǝlas wǝr iga aššak daɣ awa ǝmosa.»
23 E felizes são as pessoas que não duvidam de mim!
24 As ǝglan meddan win d-izammazal Yaxya, issǝnta Ɣaysa amagrad i tamattay daɣ batu ǝn Yaxya, inna: «Ma imos arat was tǝkkam ǝsuf y a tu-tǝnǝyam? Awak telant isiwǝliwil aḍu? Kala!
24 Quando os discípulos de João foram embora, Jesus começou a dizer ao povo o seguinte a respeito de João:
25 Daɣ adi ma tǝkkam y a t-id-tǝnǝyam? Awak alǝs ilsân tabdoq tǝknat šihussay? Kala! Ǝnǝyat za aytedan win ǝlsanen tabdoq ta tǝhossayat, ǝgân deɣ tǝmǝddurt daɣ ǝnniflayan, inan ǝn mǝnokalan a ǝhan.
25 O que foram ver? Um homem bem-vestido? Ora, os que se vestem bem e vivem no luxo moram nos palácios!
26 Adi za ma tǝkkam y a t-id-tǝnǝyam? Awak ǝnnǝbi? Wǝllen zʼâs ǝnnǝbi. Amaran Yaxya ogar tišit n ǝnnǝbi fadda.
26 Então me digam: o que foram ver? Um
27 Fǝlas Yaxya ǝnta a fǝl ǝnnan Ǝlkǝttaban: "Ǝnǝy za a dat-ǝk assaglaɣ anammazul-in a zʼaknin tarrayt-nak."
27 Porque João é aquele a respeito de quem as
28 Ǝnneɣ-awan, wǝr kala a d-ihǝw awedan ogaran Yaxya; dǝr iga awen da wala ɣas wa ogaran tǝmmǝdrǝyt daɣ Taɣmar ta n Mǝššina, da ogar Yaxya.»
28 — Eu digo a vocês que de todos os homens que já nasceram João é o maior. Porém quem é o menor no
29 Aytedan win ǝslanen y awal ǝn Yaxya, harkid nabazan n amana, kul ǝqbalan as tarrayt ta n Mǝššina ǝnta a toɣadat, adi a fǝl ǝrḍan issǝlmaq-qan Yaxya daɣ aman.
29 Os cobradores de impostos e todo o povo ouviram isso. Eles eram aqueles que haviam obedecido às ordens justas de Deus e tinham sido batizados por João.
30 Mišan Farisaytan ǝd musanan n Ǝttawret, ǝntanay ǝssǝknan ǝs tugǝyt ta ǝgan s a tan-issǝlmǝɣ Yaxya daɣ aman, iba ǝn tǝrǝddawt-nasan s awa ixtas Mǝššina.
30 Mas os fariseus e os mestres da Lei não quiseram ser batizados por João e assim rejeitaram o plano de Deus para eles.
31 Inna Ɣaysa: «Mas zʼammattalaɣ aytedan n azzaman win nǝha da? Awak ma dǝr olan?
31 E Jesus terminou, dizendo:
32 Olân ǝd bararan ǝqqimnen daɣ ǝssuk tinǝmǝɣrin gannin:
32 Elas são como crianças sentadas na praça. Um grupo grita para o outro:
33 «Ǝnneɣ-awan adi fǝlas Yaxya wa isalmaɣan aytedan daɣ aman as d-osa, issigat ǝzum wǝr isǝssu deɣ esmad n alɣanab, tǝnnam aggǝsuf a t-izdaɣan.
33 João Batista jejua e não bebe vinho, e vocês dizem: “Ele está dominado por um demônio.”
34 Amaran, nak Ag Aggadǝm ose-du, ǝtatta ǝsassa, mišan tǝnnam: "Ǝnawat alǝs wen n amawwalay en, isassin esmad s igǝt, imos ǝmidi ǝn nabazan ǝn takǝsen d ark aytedan!"»
34 O
35 Masnat ta du-tǝfalat Mǝššina amaran, aytedan kul win ǝhanen tarrayt ta n Mǝššina, ǝntanay a sataddinen aqqad-net.
35 Mas aqueles que aceitam a sabedoria de Deus mostram que ela é verdadeira.
36 Igmay Farisay iyyan daɣ Ɣaysa a ɣur-ǝs atšu. Tǝzzar ika Ɣaysa ehan ǝn Farisay wen, saɣɣamaran ad tamansawan.
36 Um fariseu convidou Jesus para jantar. Jesus foi até a casa dele e sentou-se para comer.
37 Wala a ihogan tǝraz-du tǝntut iyyat ǝn tanasbakkadt tǝhât aɣrǝm en da, tǝslât as Ɣaysa imigarat i Farisay wen. As du-tosa tewây butalay n alwardi.
37 Naquela cidade morava uma mulher de má fama. Ela soube que Jesus estava jantando na casa do fariseu. Então pegou um frasco feito de alabastro , cheio de perfume,
38 Tǝmal-du dǝffǝr Ɣaysa, ɣur daran-net ad tǝhallu har tǝssǝbdag idaran ǝn Ɣaysa ǝs mǝttawan-net, tǝmmas-tan ǝs jǝkkad-net. A dasan-tǝtamallat tǝnaqqal fall-asan alwardi.
38 e ficou aos pés de Jesus, por trás. Ela chorava e as suas lágrimas molhavam os pés dele. Então ela os enxugou com os seus próprios cabelos. Ela beijava os pés de Jesus e derramava o perfume neles.
39 As inay Farisay wa isimuguren Ɣaysa awen, inna daɣ man-net: «Ǝnnar imos alǝs a ǝnnǝbi, issǝn as tǝntut ta tu-tǝddasat da, tanasbakkadt.»
39 Quando o fariseu viu isso, pensou assim: “Se este homem fosse, de fato, um profeta , saberia quem é esta mulher que está tocando nele e a vida de pecado que ela leva.”
40 Inn-as Ɣaysa: «Simɣon, a dak-annaɣ arat.» Inn-as Simɣon: «Šiwǝl, Ǝššex!»
40 Jesus então disse ao fariseu: — Fale, Mestre! — respondeu Simão.
41 Inn-as Ɣaysa: «Kala a t-illa alǝs iyyan irwâsan ǝššin meddan. Iyyan irwâs-tu sǝmmosat tǝmad ǝn tamma n ǝzrǝf, wa hadan irwâs-tu sǝmmosat tǝmǝrwen.
41 Jesus disse:
42 Dad wǝr ǝlen as ǝrzaman, oyy-asan awa tan-irwas. Awak ma tǝnneɣ mǝni daɣ-san wa tu-z-iren wǝllen?»
42 mas nenhum dos dois podia pagar ao homem que havia emprestado. Então ele perdoou a dívida de cada um. Qual deles vai estimá-lo mais?
43 Inn-as Simɣon: «Ordeɣ as was oyya ǝmarwas wa aggen.» Inn-as Ɣaysa: «Tidǝt-nak.»
43 — Eu acho que é aquele que foi mais perdoado! — respondeu Simão.
44 Amaran imalallay-in tantut tǝzzar inna i Simɣon: «Tahannayaɣ tantut ta? As d-ǝggazaɣ ehan-nak wǝr di-tǝkfeɣ aman ǝs ǝššorada idaran-in, mišan ǝnta tǝssǝbdak-kan ǝs mǝttawan-net tǝmas-tan ǝs jǝkkad-net.
44 Então virou-se para a mulher e disse a Simão:
45 As d-oseɣ ehan-nak wǝr di-du-tǝssǝlkada, mišan ǝnta a d-oseɣ tǝtamallat i daran-in fǝl saɣmar a di-tǝga.
45 Você não me beijou quando cheguei; ela, porém, não para de beijar os meus pés desde que entrei.
46 Kay wǝr tǝzwayaɣ eɣaf-in, mišan ǝnta idaran-in a fǝl tǝnɣal alwardi.
46 Você não pôs azeite perfumado na minha cabeça , porém ela derramou perfume nos meus pés.
47 Adi a fǝl dak-ǝnneɣ: tara zǝwwǝrat ta di-tǝssǝkna tǝsitadda as ibakkadan-net tiwasarafan-as kul kuddeɣ ǝggǝtan; mišan awedan wa igrawan tǝsureft n a ǝndǝrran, ǝnta tara-net ši ǝndǝrrat.»
47 Eu afirmo a você, então, que o grande amor que ela mostrou prova que os seus muitos pecados já foram perdoados. Mas onde pouco é perdoado, pouco amor é mostrado.
48 Tǝzzar inna Ɣaysa i tǝntut ten: «Ibakkadan-nam tiwasarafan-am.»
48 Então Jesus disse à mulher:
49 Ad gannin aytedan win dǝr-ǝs ǝdrawnen imensewan daɣ man-nasan: «Ma imos wa daɣ awedan as wala ibakkadan isuruf-tan y aytedan?»
49 Os que estavam sentados à mesa começaram a perguntar: — Que homem é esse que até perdoa pecados?
50 Amaran inna Ɣaysa i tǝntut ten: «Ǝzǝgzan-nam a kam-iɣlasan, aglu daɣ alxer.»
50 Mas Jesus disse à mulher:
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.