João 4

Ǝlinjil ǝn Ɣaysa Ǝlmǝsix Itawann-as deɣ Arkawal wa Aynayan (TTQ) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 — ausente —
1 O Senhor soube que os fariseus tinham ouvido dizer que ele recrutava e batizava mais discípulos que João
2 — ausente —
2 {se bem que não era Jesus quem batizava, mas os seus discípulos}.
3 — ausente —
3 Deixou a Judéia e voltou para a Galiléia.
4 Dad t-ilzam imur n amaḍal wa n Samarǝya,
4 Ora, devia passar por Samaria.
5 iššokal har ewad aɣrǝm iyyan ǝn Samarǝya igân esǝm Šixar, dagma ǝn tawagost ta ikfa Yaqub barar-net Yusǝf.
5 Chegou, pois, a uma localidade da Samaria, chamada Sicar, junto das terras que Jacó dera a seu filho José.
6 Edag wen ǝnta a iha ǝɣarus ǝn Yaqub. As t-id-ewad Ɣaysa, iddâz ǝšikǝl, tǝzzar iqqim fǝl ǝmi n ǝɣarus, itaggu awen ammasnazal.
6 Ali havia o poço de Jacó. E Jesus, fatigado da viagem, sentou-se à beira do poço. Era por volta do meio-dia.
7 — ausente —
7 Veio uma mulher da Samaria tirar água. Pediu-lhe Jesus: Dá-me de beber.
8 — ausente —
8 {Pois os discípulos tinham ido à cidade comprar mantimentos.}
9 Tǝnn-as: «Kay tǝmosaɣ iyyan daɣ Kǝl-Ǝlyǝhud tǝgammaya daɣ-i aman, nak tǝmosat iyyat daɣ Kǝl-Samarǝya?»
9 Aquela samaritana lhe disse: Sendo tu judeu, como pedes de beber a mim, que sou samaritana!... {Pois os judeus não se comunicavam com os samaritanos.}
10 Inn-as Ɣaysa: «Ǝnnar tǝssânaɣ arat wa ihakku Mǝššina, tǝssânaɣ deɣ awa ǝmosa nak wa kam-itansayan aman ǝn tassay, tansiyaɣ-i-tan kam, akfaɣ-am-tan deɣ ǝmosan win sidurnen.»
10 Respondeu-lhe Jesus: Se conhecesses o dom de Deus, e quem é que te diz: Dá-me de beber, certamente lhe pedirias tu mesma e ele te daria uma água viva.
11 Tǝnn-as tǝntut: «Ǝššex-in, anu i zagren amaran kay wǝr tǝleɣ aga, daɣ adi mǝni du-za-tǝgrǝwaɣ aman win sidurnen di?
11 A mulher lhe replicou: Senhor, não tens com que tirá-la, e o poço é fundo... donde tens, pois, essa água viva?
12 Šigrat a tǝgeɣ ǝmaraw-nana Yaqub a danaɣ-ikfan anu a, išwa aman-net, ǝšwan-tan maddanǝs d aharay-net?»
12 És, porventura, maior do que o nosso pai Jacó, que nos deu este poço, do qual ele mesmo bebeu e também os seus filhos e os seus rebanhos?
13 Inn-as Ɣaysa: «I išwan aman di, ad t-ilǝs fad iguz,
13 Respondeu-lhe Jesus: Todo aquele que beber desta água tornará a ter sede,
14 mišan i išwan aman win tu-z-akfa wǝdi immizzay ǝd fad, fǝlas a daɣ-as ǝqqǝlan adri ingayan s aman win hakkinen tǝmǝddurt ta tǝɣlalat.»
14 mas o que beber da água que eu lhe der jamais terá sede. Mas a água que eu lhe der virá a ser nele fonte de água, que jorrará até a vida eterna.
15 Tǝnn-as tǝntut: «Šašw-i-du daɣ aman win di, fǝl a di-igmǝd fad, ammazzaya d azarog n anu a.»
15 A mulher suplicou: Senhor, dá-me desta água, para eu já não ter sede nem vir aqui tirá-la!
16 «Aglu», inn-as Ɣaysa. «Aɣra-du alǝs-nam tǝqqǝlaɣ-i-du da da.»
16 Disse-lhe Jesus: Vai, chama teu marido e volta cá.
17 Tǝnn-as: «Wǝr ǝleɣ alǝs.» Inn-as Ɣaysa: «Tidǝt-nam as tǝnne wǝr tǝleɣ alǝs,
17 A mulher respondeu: Não tenho marido. Disse Jesus: Tens razão em dizer que não tens marido.
18 fǝlas sǝmmos as kala tan-tǝle, amaran wa ɣur tǝlleɣ ǝmǝrǝdda wǝrgeɣ alǝs-nam. Tidǝt a di-tǝge.»
18 Tiveste cinco maridos, e o que agora tens não é teu. Nisto disseste a verdade.
19 Tǝzzar tǝnn-as: «Ǝhannayaɣ as kay ǝnnǝbi a tǝmosa.
19 Senhor, disse-lhe a mulher, vejo que és profeta!...
20 Imarwan-nana adɣaɣ a da a fǝl ǝɣbadan Mǝššina, mišan kawanay Kǝl-Ǝlyǝhud tǝnnam Yerusalam a iha adag wa daɣ itawaɣbad Mǝššina.»
20 Nossos pais adoraram neste monte, mas vós dizeis que é em Jerusalém que se deve adorar.
21 «Tantut», inn-as Ɣaysa, «Zǝgzǝn-i, alwaq izay-du a daɣ wǝr za tǝɣabbadam Abba gǝr za fǝl ǝdɣaɣ wa, wala deɣ Yerusalam.
21 Jesus respondeu: Mulher, acredita-me, vem a hora em que não adorareis o Pai, nem neste monte nem em Jerusalém.
22 Kawanay Kǝl-Samarǝya wǝr tǝzdayam wa tǝɣbadam, nakkanay Kǝl-Ǝlyǝhud nǝzdây wa nǝɣbad, fǝlas efsan iguz wa n Kǝl-Ǝlyǝhud a d-ǝgan.
22 Vós adorais o que não conheceis, nós adoramos o que conhecemos, porque a salvação vem dos judeus.
23 Mišan alwaq izay-du – amaran osa-du – was inaɣbidan win tidǝt ad ǝɣbǝdan Abba s Infas wa Zǝddigan ǝd tidǝt, fǝlas Abba inaɣbidan win t-ǝɣbadnen ǝs tǝmǝwit tǝdi, ǝntanay a ira.
23 Mas vem a hora, e já chegou, em que os verdadeiros adoradores hão de adorar o Pai em espírito e verdade, e são esses adoradores que o Pai deseja.
24 Mǝššina Infas wa Zǝddigan a imos, amaran inaɣbidan-net ilzâm-tan ad t-ǝɣbǝdan s Infas wa Zǝddigan ǝd tidǝt.»
24 Deus é espírito, e os seus adoradores devem adorá-lo em espírito e verdade.
25 Tǝnn-as tǝntut: «Ǝssânaɣ as Ǝlmǝsix, itawann-as Kristos, a d-asu. As d-osa a danaɣ-isassagru aratan kul.»
25 Respondeu a mulher: Sei que deve vir o Messias {que se chama Cristo}; quando, pois, vier, ele nos fará conhecer todas as coisas.
26 Inn-as Ɣaysa: «Nak a t-imosan, nak wa dam-iššewalan da.»
26 Disse-lhe Jesus: Sou eu, quem fala contigo.
27 Assaɣat ten da a d-ǝqqalan nǝttulab, iqqan-asan eɣaf ǝmǝšiwal wa iga Ɣaysa ǝd tǝntut. Mišan wǝr tan-iha i ihalan ad t-issǝstǝn, ann-as: «Ma daɣ-as tare?» Madeɣ: «Mas dǝr-ǝs tǝmašawala?»
27 Nisso seus discípulos chegaram e maravilharam-se de que estivesse falando com uma mulher. Ninguém, todavia, perguntou: Que perguntas? Ou: Que falas com ela?
28 Tǝzzar toyya-du tǝntut ǝtǝkin-net tǝqqal aɣrǝm tǝnna y aytedan:
28 A mulher deixou o seu cântaro, foi à cidade e disse àqueles homens:
29 «Ayewat ad tǝnǝyam awedan a di-imâlan arat kul was kala ad t-ǝge, ifrâg as ǝnta a imosan Ǝlmǝsix!»
29 Vinde e vede um homem que me contou tudo o que tenho feito. Não seria ele, porventura, o Cristo?
30 Tǝzzar ǝgmadan-du aytedan aɣrǝm ǝkkan Ɣaysa.
30 Eles saíram da cidade e vieram ter com Jesus.
31 As itaggu awen inǝttulab gammayan daɣ Ɣaysa ad atšu, gannan-as: «Ǝššex, atšu arat iyyan.»
31 Entretanto, os discípulos lhe pediam: Mestre, come.
32 Inn-asan: «Imensewan win zʼatša wǝr tan-tǝzdayam.»
32 Mas ele lhes disse: Tenho um alimento para comer que vós não conheceis.
33 Ad tǝnǝmǝnnin nǝttulab gar-essan: «Ǝngǝm ɣas wǝrgeɣ awedan iyyan a das-d-ewayan imensewan?»
33 Os discípulos perguntavam uns aos outros: Alguém lhe teria trazido de comer?
34 Inn-asan Ɣaysa: «Imensewan-in wǝr tan-imos ar ad ammazala tara ǝn wa di-d-izammazalan, ǝɣrǝdaɣ ǝššǝɣǝl wa daɣ-i iga.
34 Disse-lhes Jesus: Meu alimento é fazer a vontade daquele que me enviou e cumprir a sua obra.
35 Awak kawanay wǝr tǝgǝnnim: "Ǝqqimnat-in ǝkkozat tǝlil y ad tagu ɣarat?" Nak za ǝnneɣ-awan akniwat ǝzǝggǝzdi ǝn tǝwǝgas ad tǝnǝyam as šiɣaɣanen ǝŋŋanat, wǝr ǝrenat ar ǝmilǝy.
35 Não dizeis vós que ainda há quatro meses e vem a colheita? Eis que vos digo: levantai os vossos olhos e vede os campos, porque já estão brancos para a ceifa.
36 Awedan wa italayan, wǝdi igraw ǝrruzmatan-net. Šiɣaɣanen šin tǝmǝddurt ta tǝɣlalat a išadaw, fǝl ad ajjayat wa inabbalan ǝd wa italayan tǝdǝwit.
36 O que ceifa recebe o salário e ajunta fruto para a vida eterna; assim o semeador e o ceifador juntamente se regozijarão.
37 Fǝlas tidǝt ǝn tǝmajǝq ta tǝnnat: "Alǝs iyyan inabbal, iyyan italay."
37 Porque eis que se pode dizer com toda verdade: Um é o que semeia outro é o que ceifa.
38 Ǝssǝglaq-qawan fǝl ad talǝyam tawagost a daɣ wǝr tǝšɣelam, aytedan wiyyad a daɣ-as ǝšɣalnen, mišan tǝgrawam tǝnfa daɣ ǝššǝɣǝl wa ǝgan den.»
38 Enviei-vos a ceifar onde não tendes trabalhado; outros trabalharam, e vós entrastes nos seus trabalhos.
39 Ǝzzǝgzanan aytedan aggotnen ǝn Kǝl-Samarǝya ǝs Ɣaysa fǝlas tantut a dasan-tǝnnat: «Imâl-i aratan win as kala tan-ǝge.»
39 Muitos foram os samaritanos daquela cidade que creram nele por causa da palavra da mulher, que lhes declarara: Ele me disse tudo quanto tenho feito.
40 Awen da a fǝlas osan-t-idu ɣas ǝgmayan daɣ-as a ɣur-san aqqam. Iqqim ɣur-san Ɣaysa har iga ǝššin adan.
40 Assim, quando os samaritanos foram ter com ele, pediram que ficasse com eles. Ele permaneceu ali dois dias.
41 Ǝslan aytedan y awal-net, ǝzzǝgzanan sǝr-ǝs wiyyad ogarnen winad igǝt.
41 Ainda muitos outros creram nele por causa das suas palavras.
42 Tǝzzar ǝnnan i tǝntut: «Nakkanay sǝket nǝkna ǝzǝgzan fǝlas ǝstizarat kam ɣas a danaɣ-igan isalan, ǝmǝrǝdda iman-nana as das-nǝsla, amaran nǝssân as tidǝt as ǝnta a imosan Ǝnǝssefsi n ǝddǝnet.»
42 E diziam à mulher: Já não é por causa da tua declaração que cremos, mas nós mesmos ouvimos e sabemos ser este verdadeiramente o Salvador do mundo.
43 As ǝndan ǝššin adan win den, ikka Ɣaysa amaḍal ǝn Galilaya,
43 Passados os dois dias, Jesus partiu para a Galiléia.
44 fǝlas ǝnta iman-net as inna, ǝnnǝbi wǝr itǝwǝsǝɣmir daɣ aɣrǝm wa daɣ idwal.
44 {Ele mesmo havia declarado que um profeta não é honrado na sua pátria.}
45 As din-osa Galilaya ǝqbalan-tu Kǝl-Galilaya id ǝnâyan imazalan kul win iga daɣ Yerusalam ɣur ǝmud wa n Akkay fǝlas ǝntanay da osân-in amud en.
45 Chegando à Galiléia, acolheram-no os galileus, porque tinham visto tudo o que fizera durante a festa em Jerusalém; pois também eles tinham ido à festa.
46 Ilas-du Ɣaysa assa ǝn tǝɣrǝmt ǝn Kâna ta n Galilaya, ta daɣ isammattay aman ig-en esmad n alɣanab. Ill-ay alǝs imosan amaššaɣal n ǝmǝnokal daɣ tǝɣrǝmt ǝn Kafarnahum. Alǝs a ila barar-net irinan.
46 Ele voltou, pois, a Caná da Galiléia, onde transformara água em vinho. Havia então em Cafarnaum um oficial do rei, cujo filho estava doente.
47 As isla as Ɣaysa igmâd-du amaḍal ǝn Yahudǝyya iha Galilaya, os-ay-du onsay-tu ad idawan, a das-izzuzǝy barar-net a ɣur tǝlla tǝmattant.
47 Ao ouvir que Jesus vinha da Judéia para a Galiléia, foi a ele e rogou-lhe que descesse e curasse seu filho, que estava prestes a morrer.
48 Inn-as Ɣaysa: «As wǝrgeɣ ad tǝnâyam alɣalamaten ǝmmittaynen ǝd tǝlmǝɣjujaten, wǝr za tǝzzǝgzǝnam fadda.»
48 Disse-lhe Jesus: Se não virdes milagres e prodígios, não credes...
49 Inn-as amaššaɣal n ǝmǝnokal: «Ǝmǝli, ǝrǝs-anaɣ ǝs Kafarnahum tarmad harwa ad wǝr aba barar-in.»
49 Pediu-lhe o oficial: Senhor, desce antes que meu filho morra!
50 Inn-as Ɣaysa: «Aglu, barar-nak izzay.» Alǝs deɣ izzǝgzan s awal ǝn Ɣaysa, igla.
50 Vai, disse-lhe Jesus, o teu filho está passando bem! O homem acreditou na palavra de Jesus e partiu.
51 Iha tarrayt iqqâl as immǝnay ǝd maššaɣalan-net das-d-ǝlkamnen. Ǝnnan-as: «Barar-nak izzay.»
51 Enquanto ia descendo, os criados vieram-lhe ao encontro e lhe disseram: Teu filho está passando bem.
52 Issǝstan-tan inn-asan: «Ma imos alwaq wa daɣ igraw iman-net?» Ǝnnan-as: «Ǝndazǝl iggi ǝn tazzar a fall-as tǝwat tanaday.»
52 Indagou então deles a hora em que se sentira melhor. Responderam-lhe: Ontem à sétima hora a febre o deixou.
53 Ikta-du alǝs as alwaq wen da iman-net a daɣ-as inna Ɣaysa: «Barar-nak izzay.» Izzǝgzan sǝr-ǝs ǝnta d aɣaywan-net kul.
53 Reconheceu o pai ser a mesma hora em que Jesus dissera: Teu filho está passando bem. E creu tanto ele como toda a sua casa.
54 Ǝnta da da tǝlmǝɣjujat tǝmosat alɣalamat ta n sanatat immozal Ɣaysa daɣ Galilaya dǝffǝr agamad-net Yahudǝyya.
54 Esse foi o segundo milagre que Jesus fez, depois de voltar da Judéia para a Galiléia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.