João 4
Ǝlinjil ǝn Ɣaysa Ǝlmǝsix Itawann-as deɣ Arkawal wa Aynayan (TTQ) vs ACF
1 — ausente —
1 E quando o Senhor entendeu que os fariseus tinham ouvido que Jesus fazia e batizava mais discípulos do que João
2 — ausente —
2 (Ainda que Jesus mesmo não batizava, mas os seus discípulos),
3 — ausente —
3 Deixou a Judéia, e foi outra vez para a Galiléia.
4 Dad t-ilzam imur n amaḍal wa n Samarǝya,
4 E era-lhe necessário passar por Samaria.
5 iššokal har ewad aɣrǝm iyyan ǝn Samarǝya igân esǝm Šixar, dagma ǝn tawagost ta ikfa Yaqub barar-net Yusǝf.
5 Foi, pois, a uma cidade de Samaria, chamada Sicar, junto da herdade que Jacó tinha dado a seu filho José.
6 Edag wen ǝnta a iha ǝɣarus ǝn Yaqub. As t-id-ewad Ɣaysa, iddâz ǝšikǝl, tǝzzar iqqim fǝl ǝmi n ǝɣarus, itaggu awen ammasnazal.
6 E estava ali a fonte de Jacó. Jesus, pois, cansado do caminho, assentou-se assim junto da fonte. Era isto quase à hora sexta.
7 — ausente —
7 Veio uma mulher de Samaria tirar água. Disse-lhe Jesus: Dá-me de beber.
8 — ausente —
8 Porque os seus discípulos tinham ido à cidade comprar comida.
9 Tǝnn-as: «Kay tǝmosaɣ iyyan daɣ Kǝl-Ǝlyǝhud tǝgammaya daɣ-i aman, nak tǝmosat iyyat daɣ Kǝl-Samarǝya?»
9 Disse-lhe, pois, a mulher samaritana: Como, sendo tu judeu, me pedes de beber a mim, que sou mulher samaritana? (porque os judeus não se comunicam com os samaritanos).
10 Inn-as Ɣaysa: «Ǝnnar tǝssânaɣ arat wa ihakku Mǝššina, tǝssânaɣ deɣ awa ǝmosa nak wa kam-itansayan aman ǝn tassay, tansiyaɣ-i-tan kam, akfaɣ-am-tan deɣ ǝmosan win sidurnen.»
10 Jesus respondeu, e disse-lhe: Se tu conheceras o dom de Deus, e quem é o que te diz: Dá-me de beber, tu lhe pedirias, e ele te daria água viva.
11 Tǝnn-as tǝntut: «Ǝššex-in, anu i zagren amaran kay wǝr tǝleɣ aga, daɣ adi mǝni du-za-tǝgrǝwaɣ aman win sidurnen di?
11 Disse-lhe a mulher: Senhor, tu não tens com que a tirar, e o poço é fundo; onde, pois, tens a água viva?
12 Šigrat a tǝgeɣ ǝmaraw-nana Yaqub a danaɣ-ikfan anu a, išwa aman-net, ǝšwan-tan maddanǝs d aharay-net?»
12 És tu maior do que o nosso pai Jacó, que nos deu o poço, bebendo ele próprio dele, e os seus filhos, e o seu gado?
13 Inn-as Ɣaysa: «I išwan aman di, ad t-ilǝs fad iguz,
13 Jesus respondeu, e disse-lhe: Qualquer que beber desta água tornará a ter sede;
14 mišan i išwan aman win tu-z-akfa wǝdi immizzay ǝd fad, fǝlas a daɣ-as ǝqqǝlan adri ingayan s aman win hakkinen tǝmǝddurt ta tǝɣlalat.»
14 Mas aquele que beber da água que eu lhe der nunca terá sede, porque a água que eu lhe der se fará nele uma fonte de água que salte para a vida eterna.
15 Tǝnn-as tǝntut: «Šašw-i-du daɣ aman win di, fǝl a di-igmǝd fad, ammazzaya d azarog n anu a.»
15 Disse-lhe a mulher: Senhor, dá-me dessa água, para que não mais tenha sede, e não venha aqui tirá-la.
16 «Aglu», inn-as Ɣaysa. «Aɣra-du alǝs-nam tǝqqǝlaɣ-i-du da da.»
16 Disse-lhe Jesus: Vai, chama o teu marido, e vem cá.
17 Tǝnn-as: «Wǝr ǝleɣ alǝs.» Inn-as Ɣaysa: «Tidǝt-nam as tǝnne wǝr tǝleɣ alǝs,
17 A mulher respondeu, e disse: Não tenho marido. Disse-lhe Jesus: Disseste bem: Não tenho marido;
18 fǝlas sǝmmos as kala tan-tǝle, amaran wa ɣur tǝlleɣ ǝmǝrǝdda wǝrgeɣ alǝs-nam. Tidǝt a di-tǝge.»
18 Porque tiveste cinco maridos, e o que agora tens não é teu marido; isto disseste com verdade.
19 Tǝzzar tǝnn-as: «Ǝhannayaɣ as kay ǝnnǝbi a tǝmosa.
19 Disse-lhe a mulher: Senhor, vejo que és profeta.
20 Imarwan-nana adɣaɣ a da a fǝl ǝɣbadan Mǝššina, mišan kawanay Kǝl-Ǝlyǝhud tǝnnam Yerusalam a iha adag wa daɣ itawaɣbad Mǝššina.»
20 Nossos pais adoraram neste monte, e vós dizeis que é em Jerusalém o lugar onde se deve adorar.
21 «Tantut», inn-as Ɣaysa, «Zǝgzǝn-i, alwaq izay-du a daɣ wǝr za tǝɣabbadam Abba gǝr za fǝl ǝdɣaɣ wa, wala deɣ Yerusalam.
21 Disse-lhe Jesus: Mulher, crê-me que a hora vem, em que nem neste monte nem em Jerusalém adorareis o Pai.
22 Kawanay Kǝl-Samarǝya wǝr tǝzdayam wa tǝɣbadam, nakkanay Kǝl-Ǝlyǝhud nǝzdây wa nǝɣbad, fǝlas efsan iguz wa n Kǝl-Ǝlyǝhud a d-ǝgan.
22 Vós adorais o que não sabeis; nós adoramos o que sabemos porque a salvação vem dos judeus.
23 Mišan alwaq izay-du – amaran osa-du – was inaɣbidan win tidǝt ad ǝɣbǝdan Abba s Infas wa Zǝddigan ǝd tidǝt, fǝlas Abba inaɣbidan win t-ǝɣbadnen ǝs tǝmǝwit tǝdi, ǝntanay a ira.
23 Mas a hora vem, e agora é, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade; porque o Pai procura a tais que assim o adorem.
24 Mǝššina Infas wa Zǝddigan a imos, amaran inaɣbidan-net ilzâm-tan ad t-ǝɣbǝdan s Infas wa Zǝddigan ǝd tidǝt.»
24 Deus é Espírito, e importa que os que o adoram o adorem em espírito e em verdade.
25 Tǝnn-as tǝntut: «Ǝssânaɣ as Ǝlmǝsix, itawann-as Kristos, a d-asu. As d-osa a danaɣ-isassagru aratan kul.»
25 A mulher disse-lhe: Eu sei que o Messias (que se chama o Cristo) vem; quando ele vier, nos anunciará tudo.
26 Inn-as Ɣaysa: «Nak a t-imosan, nak wa dam-iššewalan da.»
26 Jesus disse-lhe: Eu o sou, eu que falo contigo.
27 Assaɣat ten da a d-ǝqqalan nǝttulab, iqqan-asan eɣaf ǝmǝšiwal wa iga Ɣaysa ǝd tǝntut. Mišan wǝr tan-iha i ihalan ad t-issǝstǝn, ann-as: «Ma daɣ-as tare?» Madeɣ: «Mas dǝr-ǝs tǝmašawala?»
27 E nisto vieram os seus discípulos, e maravilharam-se de que estivesse falando com uma mulher; todavia nenhum lhe disse: Que perguntas? ou: Por que falas com ela?
28 Tǝzzar toyya-du tǝntut ǝtǝkin-net tǝqqal aɣrǝm tǝnna y aytedan:
28 Deixou, pois, a mulher o seu cântaro, e foi à cidade, e disse àqueles homens:
29 «Ayewat ad tǝnǝyam awedan a di-imâlan arat kul was kala ad t-ǝge, ifrâg as ǝnta a imosan Ǝlmǝsix!»
29 Vinde, vede um homem que me disse tudo quanto tenho feito. Porventura não é este o Cristo?
30 Tǝzzar ǝgmadan-du aytedan aɣrǝm ǝkkan Ɣaysa.
30 Saíram, pois, da cidade, e foram ter com ele.
31 As itaggu awen inǝttulab gammayan daɣ Ɣaysa ad atšu, gannan-as: «Ǝššex, atšu arat iyyan.»
31 E entretanto os seus discípulos lhe rogaram, dizendo: Rabi, come.
32 Inn-asan: «Imensewan win zʼatša wǝr tan-tǝzdayam.»
32 Ele, porém, lhes disse: Uma comida tenho para comer, que vós não conheceis.
33 Ad tǝnǝmǝnnin nǝttulab gar-essan: «Ǝngǝm ɣas wǝrgeɣ awedan iyyan a das-d-ewayan imensewan?»
33 Então os discípulos diziam uns aos outros: Trouxe-lhe, porventura, alguém algo de comer?
34 Inn-asan Ɣaysa: «Imensewan-in wǝr tan-imos ar ad ammazala tara ǝn wa di-d-izammazalan, ǝɣrǝdaɣ ǝššǝɣǝl wa daɣ-i iga.
34 Jesus disse-lhes: A minha comida é fazer a vontade daquele que me enviou, e realizar a sua obra.
35 Awak kawanay wǝr tǝgǝnnim: "Ǝqqimnat-in ǝkkozat tǝlil y ad tagu ɣarat?" Nak za ǝnneɣ-awan akniwat ǝzǝggǝzdi ǝn tǝwǝgas ad tǝnǝyam as šiɣaɣanen ǝŋŋanat, wǝr ǝrenat ar ǝmilǝy.
35 Não dizeis vós que ainda há quatro meses até que venha a ceifa? Eis que eu vos digo: Levantai os vossos olhos, e vede as terras, que já estão brancas para a ceifa.
36 Awedan wa italayan, wǝdi igraw ǝrruzmatan-net. Šiɣaɣanen šin tǝmǝddurt ta tǝɣlalat a išadaw, fǝl ad ajjayat wa inabbalan ǝd wa italayan tǝdǝwit.
36 E o que ceifa recebe galardão, e ajunta fruto para a vida eterna; para que, assim o que semeia como o que ceifa, ambos se regozijem.
37 Fǝlas tidǝt ǝn tǝmajǝq ta tǝnnat: "Alǝs iyyan inabbal, iyyan italay."
37 Porque nisto é verdadeiro o ditado, que um é o que semeia, e outro o que ceifa.
38 Ǝssǝglaq-qawan fǝl ad talǝyam tawagost a daɣ wǝr tǝšɣelam, aytedan wiyyad a daɣ-as ǝšɣalnen, mišan tǝgrawam tǝnfa daɣ ǝššǝɣǝl wa ǝgan den.»
38 Eu vos enviei a ceifar onde vós não trabalhastes; outros trabalharam, e vós entrastes no seu trabalho.
39 Ǝzzǝgzanan aytedan aggotnen ǝn Kǝl-Samarǝya ǝs Ɣaysa fǝlas tantut a dasan-tǝnnat: «Imâl-i aratan win as kala tan-ǝge.»
39 E muitos dos samaritanos daquela cidade creram nele, pela palavra da mulher, que testificou: Disse-me tudo quanto tenho feito.
40 Awen da a fǝlas osan-t-idu ɣas ǝgmayan daɣ-as a ɣur-san aqqam. Iqqim ɣur-san Ɣaysa har iga ǝššin adan.
40 Indo, pois, ter com ele os samaritanos, rogaram-lhe que ficasse com eles; e ficou ali dois dias.
41 Ǝslan aytedan y awal-net, ǝzzǝgzanan sǝr-ǝs wiyyad ogarnen winad igǝt.
41 E muitos mais creram nele, por causa da sua palavra.
42 Tǝzzar ǝnnan i tǝntut: «Nakkanay sǝket nǝkna ǝzǝgzan fǝlas ǝstizarat kam ɣas a danaɣ-igan isalan, ǝmǝrǝdda iman-nana as das-nǝsla, amaran nǝssân as tidǝt as ǝnta a imosan Ǝnǝssefsi n ǝddǝnet.»
42 E diziam à mulher: Já não é pelo teu dito que nós cremos; porque nós mesmos o temos ouvido, e sabemos que este é verdadeiramente o Cristo, o Salvador do mundo.
43 As ǝndan ǝššin adan win den, ikka Ɣaysa amaḍal ǝn Galilaya,
43 E dois dias depois partiu dali, e foi para a Galiléia.
44 fǝlas ǝnta iman-net as inna, ǝnnǝbi wǝr itǝwǝsǝɣmir daɣ aɣrǝm wa daɣ idwal.
44 Porque Jesus mesmo testificou que um profeta não tem honra na sua própria pátria.
45 As din-osa Galilaya ǝqbalan-tu Kǝl-Galilaya id ǝnâyan imazalan kul win iga daɣ Yerusalam ɣur ǝmud wa n Akkay fǝlas ǝntanay da osân-in amud en.
45 Chegando, pois, à Galiléia, os galileus o receberam, vistas todas as coisas que fizera em Jerusalém, no dia da festa; porque também eles tinham ido à festa.
46 Ilas-du Ɣaysa assa ǝn tǝɣrǝmt ǝn Kâna ta n Galilaya, ta daɣ isammattay aman ig-en esmad n alɣanab. Ill-ay alǝs imosan amaššaɣal n ǝmǝnokal daɣ tǝɣrǝmt ǝn Kafarnahum. Alǝs a ila barar-net irinan.
46 Segunda vez foi Jesus a Caná da Galiléia, onde da água fizera vinho. E havia ali um nobre, cujo filho estava enfermo em Cafarnaum.
47 As isla as Ɣaysa igmâd-du amaḍal ǝn Yahudǝyya iha Galilaya, os-ay-du onsay-tu ad idawan, a das-izzuzǝy barar-net a ɣur tǝlla tǝmattant.
47 Ouvindo este que Jesus vinha da Judéia para a Galiléia, foi ter com ele, e rogou-lhe que descesse, e curasse o seu filho, porque já estava à morte.
48 Inn-as Ɣaysa: «As wǝrgeɣ ad tǝnâyam alɣalamaten ǝmmittaynen ǝd tǝlmǝɣjujaten, wǝr za tǝzzǝgzǝnam fadda.»
48 Então Jesus lhe disse: Se não virdes sinais e milagres, não crereis.
49 Inn-as amaššaɣal n ǝmǝnokal: «Ǝmǝli, ǝrǝs-anaɣ ǝs Kafarnahum tarmad harwa ad wǝr aba barar-in.»
49 Disse-lhe o nobre: Senhor, desce, antes que meu filho morra.
50 Inn-as Ɣaysa: «Aglu, barar-nak izzay.» Alǝs deɣ izzǝgzan s awal ǝn Ɣaysa, igla.
50 Disse-lhe Jesus: Vai, o teu filho vive. E o homem creu na palavra que Jesus lhe disse, e partiu.
51 Iha tarrayt iqqâl as immǝnay ǝd maššaɣalan-net das-d-ǝlkamnen. Ǝnnan-as: «Barar-nak izzay.»
51 E descendo ele logo, saíram-lhe ao encontro os seus servos, e lhe anunciaram, dizendo: O teu filho vive.
52 Issǝstan-tan inn-asan: «Ma imos alwaq wa daɣ igraw iman-net?» Ǝnnan-as: «Ǝndazǝl iggi ǝn tazzar a fall-as tǝwat tanaday.»
52 Perguntou-lhes, pois, a que hora se achara melhor. E disseram-lhe: Ontem às sete horas a febre o deixou.
53 Ikta-du alǝs as alwaq wen da iman-net a daɣ-as inna Ɣaysa: «Barar-nak izzay.» Izzǝgzan sǝr-ǝs ǝnta d aɣaywan-net kul.
53 Entendeu, pois, o pai que era aquela hora a mesma em que Jesus lhe disse: O teu filho vive; e creu ele, e toda a sua casa.
54 Ǝnta da da tǝlmǝɣjujat tǝmosat alɣalamat ta n sanatat immozal Ɣaysa daɣ Galilaya dǝffǝr agamad-net Yahudǝyya.
54 Jesus fez este segundo milagre, quando ia da Judéia para a Galiléia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.