João 4
Ǝlinjil ǝn Ɣaysa Ǝlmǝsix Itawann-as deɣ Arkawal wa Aynayan (TTQ) vs NAA
1 — ausente —
1 Quando Jesus soube que os fariseus tinham ouvido dizer que ele fazia e batizava mais discípulos do que João
2 — ausente —
2 — se bem que Jesus mesmo não batizava, e sim os seus discípulos —,
3 — ausente —
3 deixou a Judeia, retirando-se outra vez para a Galileia.
4 Dad t-ilzam imur n amaḍal wa n Samarǝya,
4 E era-lhe necessário passar pela região da Samaria.
5 iššokal har ewad aɣrǝm iyyan ǝn Samarǝya igân esǝm Šixar, dagma ǝn tawagost ta ikfa Yaqub barar-net Yusǝf.
5 Assim, Jesus chegou a uma cidade samaritana, chamada Sicar, perto das terras que Jacó tinha dado a seu filho José.
6 Edag wen ǝnta a iha ǝɣarus ǝn Yaqub. As t-id-ewad Ɣaysa, iddâz ǝšikǝl, tǝzzar iqqim fǝl ǝmi n ǝɣarus, itaggu awen ammasnazal.
6 Ali ficava o poço de Jacó. Cansado da viagem, Jesus sentou-se junto ao poço. Era por volta do meio-dia.
7 — ausente —
7 Nisso veio uma mulher samaritana tirar água. Jesus lhe disse:
8 — ausente —
8 Pois os seus discípulos tinham ido à cidade comprar alimentos.
9 Tǝnn-as: «Kay tǝmosaɣ iyyan daɣ Kǝl-Ǝlyǝhud tǝgammaya daɣ-i aman, nak tǝmosat iyyat daɣ Kǝl-Samarǝya?»
9 Então a mulher samaritana perguntou a Jesus: — Como, sendo o senhor um judeu, pede água a mim, que sou mulher samaritana? Ela disse isso porque os judeus não se dão com os samaritanos.
10 Inn-as Ɣaysa: «Ǝnnar tǝssânaɣ arat wa ihakku Mǝššina, tǝssânaɣ deɣ awa ǝmosa nak wa kam-itansayan aman ǝn tassay, tansiyaɣ-i-tan kam, akfaɣ-am-tan deɣ ǝmosan win sidurnen.»
10 Jesus respondeu:
11 Tǝnn-as tǝntut: «Ǝššex-in, anu i zagren amaran kay wǝr tǝleɣ aga, daɣ adi mǝni du-za-tǝgrǝwaɣ aman win sidurnen di?
11 Ao que a mulher respondeu: — O senhor não tem balde e o poço é fundo. De onde vai conseguir essa água viva?
12 Šigrat a tǝgeɣ ǝmaraw-nana Yaqub a danaɣ-ikfan anu a, išwa aman-net, ǝšwan-tan maddanǝs d aharay-net?»
12 Por acaso o senhor é maior do que Jacó, o nosso pai, que nos deu o poço, do qual ele mesmo bebeu, assim como os seus filhos e o seu gado?
13 Inn-as Ɣaysa: «I išwan aman di, ad t-ilǝs fad iguz,
13 Jesus respondeu:
14 mišan i išwan aman win tu-z-akfa wǝdi immizzay ǝd fad, fǝlas a daɣ-as ǝqqǝlan adri ingayan s aman win hakkinen tǝmǝddurt ta tǝɣlalat.»
14 mas aquele que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede. Pelo contrário, a água que eu lhe der será nele uma fonte a jorrar para a vida eterna.
15 Tǝnn-as tǝntut: «Šašw-i-du daɣ aman win di, fǝl a di-igmǝd fad, ammazzaya d azarog n anu a.»
15 A mulher lhe disse: — Senhor, quero que me dê essa água para que eu não mais tenha sede, nem precise vir aqui buscá-la.
16 «Aglu», inn-as Ɣaysa. «Aɣra-du alǝs-nam tǝqqǝlaɣ-i-du da da.»
16 Jesus disse:
17 Tǝnn-as: «Wǝr ǝleɣ alǝs.» Inn-as Ɣaysa: «Tidǝt-nam as tǝnne wǝr tǝleɣ alǝs,
17 Ao que a mulher respondeu: — Não tenho marido. Então Jesus disse:
18 fǝlas sǝmmos as kala tan-tǝle, amaran wa ɣur tǝlleɣ ǝmǝrǝdda wǝrgeɣ alǝs-nam. Tidǝt a di-tǝge.»
18 Porque já teve cinco, e esse que agora tem não é seu marido. O que você disse é verdade.
19 Tǝzzar tǝnn-as: «Ǝhannayaɣ as kay ǝnnǝbi a tǝmosa.
19 A mulher então lhe disse: — Agora eu sei que o senhor é um profeta!
20 Imarwan-nana adɣaɣ a da a fǝl ǝɣbadan Mǝššina, mišan kawanay Kǝl-Ǝlyǝhud tǝnnam Yerusalam a iha adag wa daɣ itawaɣbad Mǝššina.»
20 Nossos pais adoravam neste monte, mas vocês dizem que em Jerusalém é o lugar onde se deve adorar.
21 «Tantut», inn-as Ɣaysa, «Zǝgzǝn-i, alwaq izay-du a daɣ wǝr za tǝɣabbadam Abba gǝr za fǝl ǝdɣaɣ wa, wala deɣ Yerusalam.
21 Jesus respondeu:
22 Kawanay Kǝl-Samarǝya wǝr tǝzdayam wa tǝɣbadam, nakkanay Kǝl-Ǝlyǝhud nǝzdây wa nǝɣbad, fǝlas efsan iguz wa n Kǝl-Ǝlyǝhud a d-ǝgan.
22 Vocês adoram o que não conhecem; nós adoramos o que conhecemos, porque a salvação vem dos judeus.
23 Mišan alwaq izay-du – amaran osa-du – was inaɣbidan win tidǝt ad ǝɣbǝdan Abba s Infas wa Zǝddigan ǝd tidǝt, fǝlas Abba inaɣbidan win t-ǝɣbadnen ǝs tǝmǝwit tǝdi, ǝntanay a ira.
23 Mas vem a hora — e já chegou — em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade. Porque são esses que o Pai procura para seus adoradores.
24 Mǝššina Infas wa Zǝddigan a imos, amaran inaɣbidan-net ilzâm-tan ad t-ǝɣbǝdan s Infas wa Zǝddigan ǝd tidǝt.»
24 Deus é Espírito, e é necessário que os seus adoradores o adorem em espírito e em verdade.
25 Tǝnn-as tǝntut: «Ǝssânaɣ as Ǝlmǝsix, itawann-as Kristos, a d-asu. As d-osa a danaɣ-isassagru aratan kul.»
25 A mulher respondeu: — Eu sei que virá o Messias, chamado Cristo. Quando ele vier, nos anunciará todas as coisas.
26 Inn-as Ɣaysa: «Nak a t-imosan, nak wa dam-iššewalan da.»
26 Então Jesus disse:
27 Assaɣat ten da a d-ǝqqalan nǝttulab, iqqan-asan eɣaf ǝmǝšiwal wa iga Ɣaysa ǝd tǝntut. Mišan wǝr tan-iha i ihalan ad t-issǝstǝn, ann-as: «Ma daɣ-as tare?» Madeɣ: «Mas dǝr-ǝs tǝmašawala?»
27 Naquele momento, chegaram os discípulos de Jesus e se admiraram ao vê-lo falando com uma mulher. Mas nenhum deles perguntou: “O que você está querendo?” Ou: “Por que o senhor está falando com ela?”
28 Tǝzzar toyya-du tǝntut ǝtǝkin-net tǝqqal aɣrǝm tǝnna y aytedan:
28 Quanto à mulher, deixou o seu cântaro, foi à cidade e disse ao povo:
29 «Ayewat ad tǝnǝyam awedan a di-imâlan arat kul was kala ad t-ǝge, ifrâg as ǝnta a imosan Ǝlmǝsix!»
29 — Venham comigo e vejam um homem que me disse tudo o que eu já fiz. Não seria ele, por acaso, o Cristo?
30 Tǝzzar ǝgmadan-du aytedan aɣrǝm ǝkkan Ɣaysa.
30 Então saíram da cidade e foram até onde Jesus estava.
31 As itaggu awen inǝttulab gammayan daɣ Ɣaysa ad atšu, gannan-as: «Ǝššex, atšu arat iyyan.»
31 Enquanto isso, os discípulos pediam a Jesus, dizendo: — Mestre, coma!
32 Inn-asan: «Imensewan win zʼatša wǝr tan-tǝzdayam.»
32 Mas ele lhes disse:
33 Ad tǝnǝmǝnnin nǝttulab gar-essan: «Ǝngǝm ɣas wǝrgeɣ awedan iyyan a das-d-ewayan imensewan?»
33 Então os discípulos começaram a dizer entre si: — Será que alguém lhe trouxe algo para comer?
34 Inn-asan Ɣaysa: «Imensewan-in wǝr tan-imos ar ad ammazala tara ǝn wa di-d-izammazalan, ǝɣrǝdaɣ ǝššǝɣǝl wa daɣ-i iga.
34 Jesus lhes declarou:
35 Awak kawanay wǝr tǝgǝnnim: "Ǝqqimnat-in ǝkkozat tǝlil y ad tagu ɣarat?" Nak za ǝnneɣ-awan akniwat ǝzǝggǝzdi ǝn tǝwǝgas ad tǝnǝyam as šiɣaɣanen ǝŋŋanat, wǝr ǝrenat ar ǝmilǝy.
35 Vocês não dizem que ainda faltam quatro meses até a colheita? Eu, porém, lhes digo: Levantem os olhos e vejam os campos, pois estão maduros para a colheita.
36 Awedan wa italayan, wǝdi igraw ǝrruzmatan-net. Šiɣaɣanen šin tǝmǝddurt ta tǝɣlalat a išadaw, fǝl ad ajjayat wa inabbalan ǝd wa italayan tǝdǝwit.
36 Quem colhe recebe desde já a recompensa e ajunta o seu fruto para a vida eterna, para que se alegrem ao mesmo tempo o que semeia e o que colhe.
37 Fǝlas tidǝt ǝn tǝmajǝq ta tǝnnat: "Alǝs iyyan inabbal, iyyan italay."
37 Pois, no caso, é verdadeiro o ditado: “Um é o que semeia, outro é o que colhe.”
38 Ǝssǝglaq-qawan fǝl ad talǝyam tawagost a daɣ wǝr tǝšɣelam, aytedan wiyyad a daɣ-as ǝšɣalnen, mišan tǝgrawam tǝnfa daɣ ǝššǝɣǝl wa ǝgan den.»
38 Eu os enviei a colher o que vocês não semearam; outros trabalharam, e vocês aproveitaram o trabalho deles.
39 Ǝzzǝgzanan aytedan aggotnen ǝn Kǝl-Samarǝya ǝs Ɣaysa fǝlas tantut a dasan-tǝnnat: «Imâl-i aratan win as kala tan-ǝge.»
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram em Jesus, por causa do testemunho da mulher, que tinha dito: “Ele me disse tudo o que eu já fiz.”
40 Awen da a fǝlas osan-t-idu ɣas ǝgmayan daɣ-as a ɣur-san aqqam. Iqqim ɣur-san Ɣaysa har iga ǝššin adan.
40 Quando, pois, os samaritanos foram até Jesus, pediram-lhe que permanecesse com eles; e Jesus ficou ali dois dias.
41 Ǝslan aytedan y awal-net, ǝzzǝgzanan sǝr-ǝs wiyyad ogarnen winad igǝt.
41 Muitos outros creram nele, por causa da palavra de Jesus.
42 Tǝzzar ǝnnan i tǝntut: «Nakkanay sǝket nǝkna ǝzǝgzan fǝlas ǝstizarat kam ɣas a danaɣ-igan isalan, ǝmǝrǝdda iman-nana as das-nǝsla, amaran nǝssân as tidǝt as ǝnta a imosan Ǝnǝssefsi n ǝddǝnet.»
42 E diziam à mulher: — Agora não é mais por causa do que você falou que nós cremos, mas porque nós mesmos ouvimos, e sabemos que este é verdadeiramente o Salvador do mundo.
43 As ǝndan ǝššin adan win den, ikka Ɣaysa amaḍal ǝn Galilaya,
43 Passados dois dias, Jesus saiu dali e foi para a Galileia.
44 fǝlas ǝnta iman-net as inna, ǝnnǝbi wǝr itǝwǝsǝɣmir daɣ aɣrǝm wa daɣ idwal.
44 Porque o próprio Jesus testemunhou que um profeta não tem honra na sua própria terra.
45 As din-osa Galilaya ǝqbalan-tu Kǝl-Galilaya id ǝnâyan imazalan kul win iga daɣ Yerusalam ɣur ǝmud wa n Akkay fǝlas ǝntanay da osân-in amud en.
45 Assim, quando chegou à Galileia, os galileus o receberam, porque viram todas as coisas que Jesus tinha feito em Jerusalém, por ocasião da festa, à qual eles também tinham comparecido.
46 Ilas-du Ɣaysa assa ǝn tǝɣrǝmt ǝn Kâna ta n Galilaya, ta daɣ isammattay aman ig-en esmad n alɣanab. Ill-ay alǝs imosan amaššaɣal n ǝmǝnokal daɣ tǝɣrǝmt ǝn Kafarnahum. Alǝs a ila barar-net irinan.
46 Jesus foi outra vez a Caná da Galileia, onde tinha transformado água em vinho. E havia ali um oficial do rei, cujo filho estava doente em Cafarnaum.
47 As isla as Ɣaysa igmâd-du amaḍal ǝn Yahudǝyya iha Galilaya, os-ay-du onsay-tu ad idawan, a das-izzuzǝy barar-net a ɣur tǝlla tǝmattant.
47 Quando ouviu dizer que Jesus tinha vindo da Judeia para a Galileia, foi até ele e pediu-lhe que fosse curar o seu filho, que estava morrendo.
48 Inn-as Ɣaysa: «As wǝrgeɣ ad tǝnâyam alɣalamaten ǝmmittaynen ǝd tǝlmǝɣjujaten, wǝr za tǝzzǝgzǝnam fadda.»
48 Então Jesus lhe disse:
49 Inn-as amaššaɣal n ǝmǝnokal: «Ǝmǝli, ǝrǝs-anaɣ ǝs Kafarnahum tarmad harwa ad wǝr aba barar-in.»
49 O oficial pediu mais uma vez: — Senhor, venha, antes que o meu filho morra!
50 Inn-as Ɣaysa: «Aglu, barar-nak izzay.» Alǝs deɣ izzǝgzan s awal ǝn Ɣaysa, igla.
50 Jesus respondeu: O homem creu na palavra de Jesus e partiu.
51 Iha tarrayt iqqâl as immǝnay ǝd maššaɣalan-net das-d-ǝlkamnen. Ǝnnan-as: «Barar-nak izzay.»
51 Quando já estava a caminho, os seus servos vieram ao encontro dele, anunciando-lhe que o seu filho estava vivo.
52 Issǝstan-tan inn-asan: «Ma imos alwaq wa daɣ igraw iman-net?» Ǝnnan-as: «Ǝndazǝl iggi ǝn tazzar a fall-as tǝwat tanaday.»
52 Então perguntou a que horas o seu filho havia se sentido melhor. Informaram: — Ontem, à uma hora da tarde a febre o deixou.
53 Ikta-du alǝs as alwaq wen da iman-net a daɣ-as inna Ɣaysa: «Barar-nak izzay.» Izzǝgzan sǝr-ǝs ǝnta d aɣaywan-net kul.
53 Com isso, o pai reconheceu que aquela era precisamente a hora em que Jesus tinha dito a ele: “O seu filho vai viver.” E ele e toda a sua casa creram.
54 Ǝnta da da tǝlmǝɣjujat tǝmosat alɣalamat ta n sanatat immozal Ɣaysa daɣ Galilaya dǝffǝr agamad-net Yahudǝyya.
54 Este foi o segundo sinal que Jesus fez, depois de ir da Judeia para a Galileia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.