João 4
Ǝlinjil ǝn Ɣaysa Ǝlmǝsix Itawann-as deɣ Arkawal wa Aynayan (TTQ) vs ARA
1 — ausente —
1 Quando, pois, o Senhor veio a saber que os fariseus tinham ouvido dizer que ele, Jesus, fazia e batizava mais discípulos que João
2 — ausente —
2 (se bem que Jesus mesmo não batizava, e sim os seus discípulos),
3 — ausente —
3 deixou a Judeia, retirando-se outra vez para a Galileia.
4 Dad t-ilzam imur n amaḍal wa n Samarǝya,
4 E era-lhe necessário atravessar a província de Samaria.
5 iššokal har ewad aɣrǝm iyyan ǝn Samarǝya igân esǝm Šixar, dagma ǝn tawagost ta ikfa Yaqub barar-net Yusǝf.
5 Chegou, pois, a uma cidade samaritana, chamada Sicar, perto das terras que Jacó dera a seu filho José.
6 Edag wen ǝnta a iha ǝɣarus ǝn Yaqub. As t-id-ewad Ɣaysa, iddâz ǝšikǝl, tǝzzar iqqim fǝl ǝmi n ǝɣarus, itaggu awen ammasnazal.
6 Estava ali a fonte de Jacó. Cansado da viagem, assentara-se Jesus junto à fonte, por volta da hora sexta.
7 — ausente —
7 Nisto, veio uma mulher samaritana tirar água. Disse-lhe Jesus: Dá-me de beber.
8 — ausente —
8 Pois seus discípulos tinham ido à cidade para comprar alimentos.
9 Tǝnn-as: «Kay tǝmosaɣ iyyan daɣ Kǝl-Ǝlyǝhud tǝgammaya daɣ-i aman, nak tǝmosat iyyat daɣ Kǝl-Samarǝya?»
9 Então, lhe disse a mulher samaritana: Como, sendo tu judeu, pedes de beber a mim, que sou mulher samaritana (porque os judeus não se dão com os samaritanos )?
10 Inn-as Ɣaysa: «Ǝnnar tǝssânaɣ arat wa ihakku Mǝššina, tǝssânaɣ deɣ awa ǝmosa nak wa kam-itansayan aman ǝn tassay, tansiyaɣ-i-tan kam, akfaɣ-am-tan deɣ ǝmosan win sidurnen.»
10 Replicou-lhe Jesus: Se conheceras o dom de Deus e quem é o que te pede: dá-me de beber, tu lhe pedirias, e ele te daria água viva.
11 Tǝnn-as tǝntut: «Ǝššex-in, anu i zagren amaran kay wǝr tǝleɣ aga, daɣ adi mǝni du-za-tǝgrǝwaɣ aman win sidurnen di?
11 Respondeu-lhe ela: Senhor, tu não tens com que a tirar, e o poço é fundo; onde, pois, tens a água viva?
12 Šigrat a tǝgeɣ ǝmaraw-nana Yaqub a danaɣ-ikfan anu a, išwa aman-net, ǝšwan-tan maddanǝs d aharay-net?»
12 És tu, porventura, maior do que Jacó, o nosso pai, que nos deu o poço, do qual ele mesmo bebeu, e, bem assim, seus filhos, e seu gado?
13 Inn-as Ɣaysa: «I išwan aman di, ad t-ilǝs fad iguz,
13 Afirmou-lhe Jesus: Quem beber desta água tornará a ter sede;
14 mišan i išwan aman win tu-z-akfa wǝdi immizzay ǝd fad, fǝlas a daɣ-as ǝqqǝlan adri ingayan s aman win hakkinen tǝmǝddurt ta tǝɣlalat.»
14 aquele, porém, que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede; pelo contrário, a água que eu lhe der será nele uma fonte a jorrar para a vida eterna.
15 Tǝnn-as tǝntut: «Šašw-i-du daɣ aman win di, fǝl a di-igmǝd fad, ammazzaya d azarog n anu a.»
15 Disse-lhe a mulher: Senhor, dá-me dessa água para que eu não mais tenha sede, nem precise vir aqui buscá-la.
16 «Aglu», inn-as Ɣaysa. «Aɣra-du alǝs-nam tǝqqǝlaɣ-i-du da da.»
16 Disse-lhe Jesus: Vai, chama teu marido e vem cá;
17 Tǝnn-as: «Wǝr ǝleɣ alǝs.» Inn-as Ɣaysa: «Tidǝt-nam as tǝnne wǝr tǝleɣ alǝs,
17 ao que lhe respondeu a mulher: Não tenho marido. Replicou-lhe Jesus: Bem disseste, não tenho marido;
18 fǝlas sǝmmos as kala tan-tǝle, amaran wa ɣur tǝlleɣ ǝmǝrǝdda wǝrgeɣ alǝs-nam. Tidǝt a di-tǝge.»
18 porque cinco maridos já tiveste, e esse que agora tens não é teu marido; isto disseste com verdade.
19 Tǝzzar tǝnn-as: «Ǝhannayaɣ as kay ǝnnǝbi a tǝmosa.
19 Senhor, disse-lhe a mulher, vejo que tu és profeta.
20 Imarwan-nana adɣaɣ a da a fǝl ǝɣbadan Mǝššina, mišan kawanay Kǝl-Ǝlyǝhud tǝnnam Yerusalam a iha adag wa daɣ itawaɣbad Mǝššina.»
20 Nossos pais adoravam neste monte; vós, entretanto, dizeis que em Jerusalém é o lugar onde se deve adorar.
21 «Tantut», inn-as Ɣaysa, «Zǝgzǝn-i, alwaq izay-du a daɣ wǝr za tǝɣabbadam Abba gǝr za fǝl ǝdɣaɣ wa, wala deɣ Yerusalam.
21 Disse-lhe Jesus: Mulher, podes crer-me que a hora vem, quando nem neste monte, nem em Jerusalém adorareis o Pai.
22 Kawanay Kǝl-Samarǝya wǝr tǝzdayam wa tǝɣbadam, nakkanay Kǝl-Ǝlyǝhud nǝzdây wa nǝɣbad, fǝlas efsan iguz wa n Kǝl-Ǝlyǝhud a d-ǝgan.
22 Vós adorais o que não conheceis; nós adoramos o que conhecemos, porque a salvação vem dos judeus.
23 Mišan alwaq izay-du – amaran osa-du – was inaɣbidan win tidǝt ad ǝɣbǝdan Abba s Infas wa Zǝddigan ǝd tidǝt, fǝlas Abba inaɣbidan win t-ǝɣbadnen ǝs tǝmǝwit tǝdi, ǝntanay a ira.
23 Mas vem a hora e já chegou, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade; porque são estes que o Pai procura para seus adoradores.
24 Mǝššina Infas wa Zǝddigan a imos, amaran inaɣbidan-net ilzâm-tan ad t-ǝɣbǝdan s Infas wa Zǝddigan ǝd tidǝt.»
24 Deus é espírito; e importa que os seus adoradores o adorem em espírito e em verdade.
25 Tǝnn-as tǝntut: «Ǝssânaɣ as Ǝlmǝsix, itawann-as Kristos, a d-asu. As d-osa a danaɣ-isassagru aratan kul.»
25 Eu sei, respondeu a mulher, que há de vir o Messias, chamado Cristo; quando ele vier, nos anunciará todas as coisas.
26 Inn-as Ɣaysa: «Nak a t-imosan, nak wa dam-iššewalan da.»
26 Disse-lhe Jesus: Eu o sou, eu que falo contigo.
27 Assaɣat ten da a d-ǝqqalan nǝttulab, iqqan-asan eɣaf ǝmǝšiwal wa iga Ɣaysa ǝd tǝntut. Mišan wǝr tan-iha i ihalan ad t-issǝstǝn, ann-as: «Ma daɣ-as tare?» Madeɣ: «Mas dǝr-ǝs tǝmašawala?»
27 Neste ponto, chegaram os seus discípulos e se admiraram de que estivesse falando com uma mulher; todavia, nenhum lhe disse: Que perguntas? Ou: Por que falas com ela?
28 Tǝzzar toyya-du tǝntut ǝtǝkin-net tǝqqal aɣrǝm tǝnna y aytedan:
28 Quanto à mulher, deixou o seu cântaro, foi à cidade e disse àqueles homens:
29 «Ayewat ad tǝnǝyam awedan a di-imâlan arat kul was kala ad t-ǝge, ifrâg as ǝnta a imosan Ǝlmǝsix!»
29 Vinde comigo e vede um homem que me disse tudo quanto tenho feito. Será este, porventura, o Cristo?!
30 Tǝzzar ǝgmadan-du aytedan aɣrǝm ǝkkan Ɣaysa.
30 Saíram, pois, da cidade e vieram ter com ele.
31 As itaggu awen inǝttulab gammayan daɣ Ɣaysa ad atšu, gannan-as: «Ǝššex, atšu arat iyyan.»
31 Nesse ínterim, os discípulos lhe rogavam, dizendo: Mestre, come!
32 Inn-asan: «Imensewan win zʼatša wǝr tan-tǝzdayam.»
32 Mas ele lhes disse: Uma comida tenho para comer, que vós não conheceis.
33 Ad tǝnǝmǝnnin nǝttulab gar-essan: «Ǝngǝm ɣas wǝrgeɣ awedan iyyan a das-d-ewayan imensewan?»
33 Diziam, então, os discípulos uns aos outros: Ter-lhe-ia, porventura, alguém trazido o que comer?
34 Inn-asan Ɣaysa: «Imensewan-in wǝr tan-imos ar ad ammazala tara ǝn wa di-d-izammazalan, ǝɣrǝdaɣ ǝššǝɣǝl wa daɣ-i iga.
34 Disse-lhes Jesus: A minha comida consiste em fazer a vontade daquele que me enviou e realizar a sua obra.
35 Awak kawanay wǝr tǝgǝnnim: "Ǝqqimnat-in ǝkkozat tǝlil y ad tagu ɣarat?" Nak za ǝnneɣ-awan akniwat ǝzǝggǝzdi ǝn tǝwǝgas ad tǝnǝyam as šiɣaɣanen ǝŋŋanat, wǝr ǝrenat ar ǝmilǝy.
35 Não dizeis vós que ainda há quatro meses até à ceifa? Eu, porém, vos digo: erguei os olhos e vede os campos, pois já branquejam para a ceifa.
36 Awedan wa italayan, wǝdi igraw ǝrruzmatan-net. Šiɣaɣanen šin tǝmǝddurt ta tǝɣlalat a išadaw, fǝl ad ajjayat wa inabbalan ǝd wa italayan tǝdǝwit.
36 O ceifeiro recebe desde já a recompensa e entesoura o seu fruto para a vida eterna; e, dessarte, se alegram tanto o semeador como o ceifeiro.
37 Fǝlas tidǝt ǝn tǝmajǝq ta tǝnnat: "Alǝs iyyan inabbal, iyyan italay."
37 Pois, no caso, é verdadeiro o ditado: Um é o semeador, e outro é o ceifeiro.
38 Ǝssǝglaq-qawan fǝl ad talǝyam tawagost a daɣ wǝr tǝšɣelam, aytedan wiyyad a daɣ-as ǝšɣalnen, mišan tǝgrawam tǝnfa daɣ ǝššǝɣǝl wa ǝgan den.»
38 Eu vos enviei para ceifar o que não semeastes; outros trabalharam, e vós entrastes no seu trabalho.
39 Ǝzzǝgzanan aytedan aggotnen ǝn Kǝl-Samarǝya ǝs Ɣaysa fǝlas tantut a dasan-tǝnnat: «Imâl-i aratan win as kala tan-ǝge.»
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram nele, em virtude do testemunho da mulher, que anunciara: Ele me disse tudo quanto tenho feito.
40 Awen da a fǝlas osan-t-idu ɣas ǝgmayan daɣ-as a ɣur-san aqqam. Iqqim ɣur-san Ɣaysa har iga ǝššin adan.
40 Vindo, pois, os samaritanos ter com Jesus, pediam-lhe que permanecesse com eles; e ficou ali dois dias.
41 Ǝslan aytedan y awal-net, ǝzzǝgzanan sǝr-ǝs wiyyad ogarnen winad igǝt.
41 Muitos outros creram nele, por causa da sua palavra,
42 Tǝzzar ǝnnan i tǝntut: «Nakkanay sǝket nǝkna ǝzǝgzan fǝlas ǝstizarat kam ɣas a danaɣ-igan isalan, ǝmǝrǝdda iman-nana as das-nǝsla, amaran nǝssân as tidǝt as ǝnta a imosan Ǝnǝssefsi n ǝddǝnet.»
42 e diziam à mulher: Já agora não é pelo que disseste que nós cremos; mas porque nós mesmos temos ouvido e sabemos que este é verdadeiramente o Salvador do mundo.
43 As ǝndan ǝššin adan win den, ikka Ɣaysa amaḍal ǝn Galilaya,
43 Passados dois dias, partiu dali para a Galileia.
44 fǝlas ǝnta iman-net as inna, ǝnnǝbi wǝr itǝwǝsǝɣmir daɣ aɣrǝm wa daɣ idwal.
44 Porque o mesmo Jesus testemunhou que um profeta não tem honras na sua própria terra.
45 As din-osa Galilaya ǝqbalan-tu Kǝl-Galilaya id ǝnâyan imazalan kul win iga daɣ Yerusalam ɣur ǝmud wa n Akkay fǝlas ǝntanay da osân-in amud en.
45 Assim, quando chegou à Galileia, os galileus o receberam, porque viram todas as coisas que ele fizera em Jerusalém, por ocasião da festa, à qual eles também tinham comparecido.
46 Ilas-du Ɣaysa assa ǝn tǝɣrǝmt ǝn Kâna ta n Galilaya, ta daɣ isammattay aman ig-en esmad n alɣanab. Ill-ay alǝs imosan amaššaɣal n ǝmǝnokal daɣ tǝɣrǝmt ǝn Kafarnahum. Alǝs a ila barar-net irinan.
46 Dirigiu-se, de novo, a Caná da Galileia, onde da água fizera vinho. Ora, havia um oficial do rei, cujo filho estava doente em Cafarnaum.
47 As isla as Ɣaysa igmâd-du amaḍal ǝn Yahudǝyya iha Galilaya, os-ay-du onsay-tu ad idawan, a das-izzuzǝy barar-net a ɣur tǝlla tǝmattant.
47 Tendo ouvido dizer que Jesus viera da Judeia para a Galileia, foi ter com ele e lhe rogou que descesse para curar seu filho, que estava à morte.
48 Inn-as Ɣaysa: «As wǝrgeɣ ad tǝnâyam alɣalamaten ǝmmittaynen ǝd tǝlmǝɣjujaten, wǝr za tǝzzǝgzǝnam fadda.»
48 Então, Jesus lhe disse: Se, porventura, não virdes sinais e prodígios, de modo nenhum crereis.
49 Inn-as amaššaɣal n ǝmǝnokal: «Ǝmǝli, ǝrǝs-anaɣ ǝs Kafarnahum tarmad harwa ad wǝr aba barar-in.»
49 Rogou-lhe o oficial: Senhor, desce, antes que meu filho morra.
50 Inn-as Ɣaysa: «Aglu, barar-nak izzay.» Alǝs deɣ izzǝgzan s awal ǝn Ɣaysa, igla.
50 Vai, disse-lhe Jesus; teu filho vive. O homem creu na palavra de Jesus e partiu.
51 Iha tarrayt iqqâl as immǝnay ǝd maššaɣalan-net das-d-ǝlkamnen. Ǝnnan-as: «Barar-nak izzay.»
51 Já ele descia, quando os seus servos lhe vieram ao encontro, anunciando-lhe que o seu filho vivia.
52 Issǝstan-tan inn-asan: «Ma imos alwaq wa daɣ igraw iman-net?» Ǝnnan-as: «Ǝndazǝl iggi ǝn tazzar a fall-as tǝwat tanaday.»
52 Então, indagou deles a que hora o seu filho se sentira melhor. Informaram: Ontem, à hora sétima a febre o deixou.
53 Ikta-du alǝs as alwaq wen da iman-net a daɣ-as inna Ɣaysa: «Barar-nak izzay.» Izzǝgzan sǝr-ǝs ǝnta d aɣaywan-net kul.
53 Com isto, reconheceu o pai ser aquela precisamente a hora em que Jesus lhe dissera: Teu filho vive; e creu ele e toda a sua casa.
54 Ǝnta da da tǝlmǝɣjujat tǝmosat alɣalamat ta n sanatat immozal Ɣaysa daɣ Galilaya dǝffǝr agamad-net Yahudǝyya.
54 Foi este o segundo sinal que fez Jesus, depois de vir da Judeia para a Galileia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.