João 11
Ǝlinjil ǝn Ɣaysa Ǝlmǝsix Itawann-as deɣ Arkawal wa Aynayan (TTQ) vs NTLH
1 Ill-ay alǝs irinan igan esǝm Lazarǝs, ihan tǝɣrǝmt ǝn Betanǝy s ǝnta a daɣ tǝɣsar Maryama ǝd Marta ǝmosnen šimǝdrayen.
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele era do povoado de Betânia, onde Maria e a sua irmã Marta moravam.
2 Maryama ta da a tǝnɣalat alwardi fǝl Ǝmǝli Ɣaysa, tǝmas idaran-net ǝs jǝkkad-net. Amaran amadray-net Lazarǝs a irinan den.
2 (Esta Maria era a mesma que pôs perfume nos pés do Senhor Jesus e os enxugou com os seus cabelos. Era o irmão dela, Lázaro, que estava doente.)
3 Ǝssokanat tǝmǝdrayen-net Ɣaysa ǝmazal as: «Ǝmǝli, ǝmǝri-nak irîn.»
3 As duas irmãs mandaram dizer a Jesus: — Senhor, o seu querido amigo Lázaro está doente!
4 As isla Ɣaysa i salan win den, inna: «Tǝsǝlkamt ǝn tǝwǝrna ten, wǝr za tǝqqǝl tǝmattant ǝn Lazarǝs, arat a tǝmos a zʼassaknin tanaya ǝn Mǝššina, isǝnnǝfilǝl-du ǝntada tanaya ta ila Barar ǝn Mǝššina.»
4 Quando Jesus recebeu a notícia, disse:
5 Ɣaysa ira Marta wǝllen, ǝnta ǝd tǝmadrayt-net, ǝd Lazarǝs.
5 Jesus amava muito Marta, e a sua irmã, e também Lázaro.
6 Isla tǝwǝrna-net, mišan iga dǝffǝr awen ǝššin adan wǝr igmed edag wa iha.
6 Porém quando soube que Lázaro estava doente, ainda ficou dois dias onde estava.
7 Dǝffǝr adi inna i nǝttulab-net: «Ǝndawat ad nǝqqǝl Yahudǝyya.»
7 Então disse aos seus discípulos:
8 Ǝnnan-as nǝttulab-net: «Ǝššex-nana, imuzaran-nana wǝrge edes-nasan sǝket dâ da dă gammayan ǝd tanaɣay-nak, kay amaran tareɣ tewaɣlay n akal wen?»
8 Mas eles disseram: — Mestre, faz tão pouco tempo que o povo de lá queria matá-lo a pedradas, e o senhor quer voltar?
9 Inn-asan Ɣaysa: «Ǝzǝl wǝrgeɣ maraw alwaqan d ǝššin a imos? As ijawankat awedan ezal, wǝr zʼinǝgǝrtǝttǝf, fǝlas ihannay dat-ǝs.
9 Jesus respondeu:
10 Mišan as ijawankat awedan ehad, ad inǝgǝrtǝttǝf, fǝlas wǝr t-iha ǝnnur.»
10 Mas, se anda de noite, tropeça porque nele não existe luz.
11 As iga batu ta inna tolas: «Ǝmidi-nana Lazarǝs insâ, ad aglaɣ a t-id-ǝssǝnkǝra.»
11 Jesus disse isso e depois continuou:
12 Ǝnnan-as nǝttulab-net: «Ǝmǝli, dad zamas insâ, wǝdi ǝngǝm ad izzǝy.»
12 — Senhor, se ele está dormindo, isso quer dizer que vai ficar bom! — disseram eles.
13 Ǝnta Ɣaysa tǝmattant ǝn Lazarǝs as dasan-immǝgrad den, mišan ǝntanay a ɣilan etǝs wa n alɣadat as igannu.
13 Mas o que Jesus queria dizer era que Lázaro estava morto. Porém eles pensavam que ele estivesse falando do sono natural.
14 Adi a fǝl d-izalalaɣ Ɣaysa inn-asan: «Lazarǝs aba-tu.
14 Então Jesus disse claramente:
15 Amaran isidawat-i as wǝr ǝlle den alwaq wǝdi, fǝlas arat wa ǝnta sǝr-wan du-z-awǝyan a sǝr-i tǝzzǝgzǝnam. Ǝmǝrǝdda ǝndawatanaq-qu.»
15 mas eu estou alegre por não ter estado lá com ele, pois assim vocês vão crer. Vamos até a casa dele.
16 Inkar Tuma was gannin Eknay, inna i nǝttulab win hadatnen: «Ǝndawat nakkanay da a danaɣ-iba nǝddew dǝr-ǝs.»
16 Então Tomé, chamado “o Gêmeo”, disse aos outros discípulos: — Vamos nós também a fim de morrer com o Mestre!
17 As din-osa Ɣaysa ittǝmal-as as Lazarǝs iga ǝkkoz adan daɣ ǝzǝkka.
17 Quando Jesus chegou, já fazia quatro dias que Lázaro havia sido sepultado.
18 Betanǝy tǝhoz Yerusalam. Edag ǝn karad kilawtan ɣas a illan gar-essanat.
18 Betânia ficava a menos de três quilômetros de Jerusalém,
19 Osan-in Kǝl-Ǝlyǝhud aggotnen Marta ǝd Maryama fǝl a dasnat-in-šǝwwǝškǝnan daɣ adag n amadray-nasnat.
19 e muitas pessoas tinham vindo visitar Marta e Maria para as consolarem por causa da morte do irmão.
20 As tǝsla Marta as Ɣaysa ihoz-du taɣrǝmt, tǝssǝlkad-as. Maryama ǝnta tǝqqim-in daɣ aɣaywan.
20 Quando Marta soube que Jesus estava chegando, foi encontrar-se com ele. Porém Maria ficou sentada em casa.
21 Tǝnna Marta i Ɣaysa: «Ǝmǝli, ǝnnar tǝlle da, wǝr zʼiba amadray-nin.
21 Então Marta disse a Jesus: — Se o senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido!
22 Mišan ǝmǝrǝdda da ǝssanaɣ as arat kul wa tǝgmaya daɣ Mǝššina a dak-k-agu.»
22 Mas eu sei que, mesmo assim, Deus lhe dará tudo o que o senhor pedir a ele.
23 Inn-as Ɣaysa: «Amadray-nam a d-inkǝr daɣ tǝmattant.»
23 — O seu irmão vai ressuscitar! — disse Jesus.
24 Tǝnn-as Marta: «Ǝssânaɣ as amadray-nin a d-inkǝr ɣur tanakra n aytedan ǝzǝl wa ilkaman.»
24 Marta respondeu: — Eu sei que ele vai ressuscitar no último dia!
25 Inn-as Ɣaysa: «Nak a imosan wa d-isankaran daɣ tǝmattant, ǝmosa tǝmǝddurt. Awedan wa sǝr-i izzǝgzanan, wǝdi kud t-aba da a d-iddǝr.
25 Então Jesus afirmou:
26 Amaran awedan kul wa iddaran izzigzan sǝr-i, wǝdi wǝr ilkem ad t-aba. Tǝzzigzanaɣ adi?»
26 e quem vive e crê em mim nunca morrerá. Você acredita nisso?
27 Tǝnn-as: «Awalla, Ǝmǝli, ǝzzigzanaɣ as kay a imosan Ǝlmǝsix, tǝmosa deɣ Barar ǝn Mǝššina, as ittimal as a d-asu ǝddǝnet.»
27 — Sim, senhor! — disse ela. — Eu creio que o senhor é o Messias , o Filho de Deus, que devia vir ao mundo.
28 As tǝga Marta batu ta, tǝkka tǝmadrayt-net Maryama, tǝwat-tat s ahal tǝnn-as: «Ǝššex illa-da, isastan dǝr-ǝm.»
28 Depois de dizer isso, Marta foi, chamou Maria, a sua irmã, e lhe disse em particular: — O Mestre chegou e está chamando você.
29 As tǝgraw Maryama isalan win, tǝggad-du, tǝssǝlkad i Ɣaysa.
29 Quando Maria ouviu isso, levantou-se depressa e foi encontrar-se com Jesus.
30 As itaggu awen harwa da wǝr d-iggez taɣrǝmt, wǝr igmed edag wa daq-q in-tosa Marta.
30 Pois ele não tinha chegado ao povoado, mas ainda estava no lugar onde Marta o havia encontrado.
31 Ǝllân Kǝl-Ǝlyǝhud ɣur Maryama a das-du-šiwaškannen. As tat-ǝnayan as du-tǝggad tarmad tǝqqab, ǝlkaman-as ǝɣilan ǝzǝkka a tǝkka y a fall-as tǝhallu.
31 As pessoas que estavam na casa com Maria, consolando-a, viram que ela se levantou e saiu depressa. Então foram atrás dela, pois pensavam que ela ia ao túmulo para chorar ali.
32 As din-tosa Maryama edag wa iha Ɣaysa togg-ay ɣas tǝfataqqat ɣur daran-net, tǝnn-as: «Ǝmǝli, ǝnnar tǝlle da, wǝr zʼiba amadray-nin.»
32 Maria chegou ao lugar onde Jesus estava e logo que o viu caiu aos pés dele e disse: — Se o senhor tivesse estado aqui, o meu irmão não teria morrido!
33 As tat-inay Ɣaysa tǝhallu, inay Kǝl-Ǝlyǝhud win dǝr-ǝs d-ǝddewnen ǝntanay da ǝhallin, ikna tǝrǝmmeq, ǝɣšadan man-net.
33 Jesus viu Maria chorando e viu as pessoas que estavam com ela chorando também. Então ficou muito comovido e aflito
34 Inn-asan: «Mǝni tu-tǝgam?» Ǝnnan-as «Ǝmǝli, ayaw tǝnǝya.»
34 e perguntou: — Venha ver, senhor! — responderam.
35 Ad ihallu Ɣaysa.
35 Jesus chorou.
36 Ǝnnan aytedan: «Ǝnawat awa dǝr togda tara ta iga y alǝs wa.»
36 Então as pessoas disseram: — Vejam como ele amava Lázaro!
37 Tǝzzar ǝnnan wiyyad daɣ-san: «Alǝs wa issǝswadan ǝmǝdderɣǝl, wǝrgeɣ ifrâg a ad igdǝl i Lazarǝs tǝmattant?»
37 Mas algumas delas disseram: — Ele curou o cego. Será que não poderia ter feito alguma coisa para que Lázaro não morresse?
38 Ilas Ɣaysa tǝrǝmmeq, tǝzzar ikka ǝzǝkka imosan akazam, tǝdbâɣ tǝhunt zǝwwǝrat.
38 Jesus ficou outra vez muito comovido. Ele foi até o túmulo, que era uma gruta com uma pedra colocada na entrada,
39 Inna Ɣaysa: «Ǝkkǝsat tǝhunt!»
39 e ordenou: Marta, a irmã do morto, disse: — Senhor, ele está cheirando mal, pois já faz quatro dias que foi sepultado!
40 Inn-as Ɣaysa: «Wǝrgeɣ ǝnneɣ-am as tǝzzǝgzana ad tǝnǝyaɣ tanaya ǝn Mǝššina?»
40 Jesus respondeu:
41 Tǝtawakkas-du tǝhunt. Iswad Ɣaysa daɣ jǝnnawan inna: «Abba, ǝggodayaɣ-ak as di-tǝqbala tǝwatray-nin.
41 Então tiraram a pedra. Jesus olhou para o céu e disse:
42 Nak iman-in ǝssânaɣ as faw da tǝqqabbala šiwatriwen-in. Ǝddǝlil ǝn tamattay ta di-tǝɣalayɣalayat da a fǝl dak-ǝššewala fǝl ad tǝzzǝgzǝn as kay a di-d-izammazalan.»
42 Eu sei que sempre me ouves; mas eu estou dizendo isso por causa de toda esta gente que está aqui, para que eles creiam que tu me enviaste.
43 As iga tǝwatray ta, idkal ǝmǝsli-net inna: «Lazarǝs, ǝgmǝd-du!»
43 Depois de dizer isso, gritou:
44 Igmad-du ǝnǝmmettǝn wa nad, ǝttâlan fassan-net ǝd daran-net ǝs tǝsǝwad, tǝlsa deɣ tǝbdoq udǝm-net. Inn-asan Ɣaysa: «Ǝkkǝsat-as itul tayyim-tu ad ijǝwǝnkǝt.»
44 E o morto saiu. Os seus pés e as suas mãos estavam enfaixados com tiras de pano, e o seu rosto estava enrolado com um pano. Então Jesus disse:
45 Kǝl-Ǝlyǝhud aggotnen a d-osânen Maryama, ǝnayan arat wa, ǝzzǝgzanan ǝs Ɣaysa.
45 Muitas pessoas que tinham ido visitar Maria viram o que Jesus tinha feito e creram nele.
46 Wiyyad daɣ-san amaran ǝkkan Farisaytan ǝmalan-asan awa iga Ɣaysa da.
46 Mas algumas pessoas voltaram e contaram aos fariseus o que ele havia feito.
47 Tǝzzar sassagan limaman win zawwarnen, ǝd Farisaytan ǝmǝnǝy ǝn muzaran ǝnnan: «Ma za nagu? Alǝs wa itaggu alɣalamaten aggotnen.»
47 Então os fariseus e os chefes dos sacerdotes se reuniram com o Conselho Superior e disseram: — O que é que nós vamos fazer? Esse homem está fazendo muitos milagres!
48 As tu-noyya itaggu aratan win, a sǝr-ǝs ǝzzǝgzǝnan aytedan kul, tǝzzar asin-du sojitan ǝn Kǝl-Ǝrrum a dana-sitaɣmarnen, addagdagan Ehan wa Zǝwwǝran n Ǝlɣibada, ǝɣrǝdan deɣ tenaɣay ǝn tamattay-nana.
48 Se deixarmos que ele continue fazendo essas coisas, todos vão crer nele. Aí as autoridades romanas agirão contra nós e destruirão o Templo e o nosso país.
49 Inkar-du iyyan daɣ-san igân esǝm Kayif, imosan Ǝlimam wa Zǝwwǝran daɣ awatay wen, inn-asan: «Kawanay wǝr tǝgrem wala.
49 Então Caifás, que naquele ano era o Grande Sacerdote , disse: — Vocês não sabem nada!
50 Wǝr din-tǝgrem as ofa ad ammat awedan iyyanda daɣ adag ǝn tamattay n Israyil ketnet?»
50 Será que não entendem que para vocês é melhor que morra apenas um homem pelo povo do que deixar que o país todo seja destruído?
51 Batu ta iga da wǝr tat-iga gar-es ǝd man-net, kalar tišit-net Ǝlimam wa Zǝwwǝran daɣ awatay wen, a fǝl igraw ǝlwǝlayat n as Ɣaysa kundaba immut daɣ adag ǝn tamattay ketnet.
51 Naquele momento Caifás não estava falando por si mesmo. Mas, como ele era o Grande Sacerdote naquele ano, estava profetizando que Jesus ia morrer pela nação.
52 Amaran wǝrge tamattay n Israyil ɣas as tu-z-iba daɣ adag-net, kalar bararan ǝn Mǝššina kul win wazawaznen gǝr kallan a du-z-iššidǝw ǝqqǝlan tǝɣǝssa iyyadda.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo todos os filhos de Deus que estão espalhados por toda parte.
53 Ǝzǝl wen da daɣ ǝgan muzaran ǝn Kǝl-Ǝlyǝhud tanat ta n tanaɣay-net.
53 Então, daquele dia em diante, os líderes judeus fizeram planos para matar Jesus.
54 Awen da fǝlas abʼas itallam Ɣaysa dad ira daɣ Kǝl-Ǝlyǝhud. Igmad akal wen, ikka ǝɣrǝm igân esǝm Efrayim inimahazan ǝd taneray, iqqim daɣ-as ǝnta ǝd nǝttulab-net.
54 Por isso ele já não andava publicamente na Judeia, mas foi para uma região perto do deserto, a uma cidade chamada Efraim, e ficou ali com os seus discípulos.
55 Azzaman en amud ǝn Kǝl-Ǝlyǝhud wa n Akkay ihoz-du. A du-gammadan aytedan idaggan aggotnen takkin-du Yerusalam, fǝl ad ǝzzǝzdǝgan dat ǝmud.
55 Faltava pouco tempo para a Festa da Páscoa . Muitos judeus foram a Jerusalém antes da festa para tomar parte na cerimônia de purificação .
56 Saggadan i Ɣaysa tinǝmǝnnin gar-essan daɣ Ahan wa Zǝwwǝran n Ǝlɣibada: «Kawanay ak ma tǝnnam, tordâm as a d-asu amud a meɣ?»
56 Eles procuravam Jesus e, no pátio do Templo, perguntavam uns aos outros: — O que é que vocês acham? Será que ele vem à festa?
57 Ǝnta ilimaman win zawwarnen ǝd Farisaytan omâran aytedan s âs i issanan edag wa iha Ɣaysa isaffagget-tu fǝl ad attarmas.
57 Os chefes dos sacerdotes e os fariseus queriam prender Jesus. Por isso tinham dado ordem para que, se alguém soubesse, contasse onde ele estava.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.