Atos 28
Ǝlinjil ǝn Ɣaysa Ǝlmǝsix Itawann-as deɣ Arkawal wa Aynayan (TTQ) vs NTLH
1 As du-nǝrag daɣ awen, nǝgmad-du aman, itawann-ana akal wen imosan gǝrwǝtlan, esǝm-net Malta.
1 Quando já estávamos em terra, sãos e salvos, soubemos que a ilha se chamava Malta.
2 Ǝssǝknan-anaɣ aytedan n akal wen ǝlluɣ wǝr nǝla tulat. Ǝgan-ana ketnana marhaba, ǝssǝrɣan-ana temsay, fǝlas akonak a iffayan, iga deɣ asamed.
2 Os moradores dali nos trataram com muita bondade. Como estava chovendo e fazia frio, acenderam uma grande fogueira.
3 Iššedaw-du Bulǝs eɣaf n eškan, ig-en daɣ tǝmsay, tǝkkas-du daɣ-san tuksay taššolt, tǝdad ǝfus-net, tǝkarayray daɣ-as.
3 Paulo ajuntou um feixe de gravetos e os estava jogando no fogo, quando uma cobra, fugindo do calor, agarrou-se na mão dele.
4 As ǝnayan kǝl akal wen taššolt tǝkirayray daɣ ǝfus ǝn Bulǝs, ad tinǝmǝnnin: «Igmâd aššak as alǝs wen ǝmǝggi ǝn man a imos. Irag-du daɣ agaraw, mišan harwa da ilkâm-as ǝššǝriɣa, wǝr ira ad iddǝr.»
4 Os moradores da ilha viram a cobra pendurada na mão de Paulo e comentaram: — Este homem deve ser um assassino. Pois ele escapou do mar, mas mesmo assim a justiça divina não vai deixá-lo viver.
5 Irsak-in Bulǝs taššolt, tǝrtak daɣ tǝmsay, wǝr t-illa a t-igrâwan.
5 Mas Paulo sacudiu a cobra para dentro do fogo e não sentiu nada.
6 Ǝqqalan aytedan y ad ihǝdǝdǝy Bulǝs, madeɣ ifǝtǝqqǝt iba-tu tamazayt ten da; mišan as ǝrǝwan wǝr hǝnnǝyan a t-igrâwan, ǝqqalan-du daɣ awa ǝnnan, ad gannin amaran: «Ǝmǝli iyyan awa!»
6 Eles pensavam que ele ia ficar inchado ou que ia cair morto de repente. Porém, depois de esperar bastante tempo, vendo que não acontecia nada, mudaram de ideia e começaram a dizer que ele era um deus.
7 Edag en ǝhoznat-tu tǝwǝgas ǝn Bublǝyǝs, alǝs wa n ǝmuzar n akal wen. Izazzabbat-ana daɣ ahan-net, nǝga karad adan nǝnniftaɣ-as. Ig-ana marhaba ǝd mǝgura ǝknanen ǝlluɣ.
7 Perto daquele lugar havia algumas terras que pertenciam a Públio, o chefe daquela ilha. Ele nos recebeu muito bem, e durante três dias nós fomos seus hóspedes.
8 As itaggu awen, tǝzizalallat tanaday abba ǝn Bublǝyǝs, tǝrtây-as ǝd tǝdist. Os-ay-in Bulǝs issǝwar-tu ifassan-net, onsay-as Mǝššina. Izzozay-tu.
8 O pai dele estava de cama, doente com febre e disenteria. Paulo entrou no quarto, fez uma oração, pôs as mãos sobre ele e o curou.
9 Dǝffǝr awen a du-tasin miranan n akal wen win hadatnen, ǝtiwǝzuzǝyan.
9 Depois disso os outros doentes da ilha vieram e também foram curados.
10 Ǝssǝknan-anaɣ aytedan n akal wen saɣmar aggen, as nǝggaz šin teklay daɣ ǝɣlal n aman iyyan. Ǝkfan-anaɣ arat was nǝddǝrar y ǝšikǝl.
10 Eles mostraram muito respeito por nós e, quando embarcamos, puseram no navio tudo o que precisávamos para a viagem.
11 As nǝga karadat tǝlil daɣ Malta, nǝggaz aɣlal n aman a d-igmâdan aɣrǝm n Alaskandrǝya, as ǝwâran ǝssǝnǝman as itawannu "win ǝknewan" eɣaf-net, s ǝnta da akal wen da imosan gǝrwǝtlan a daɣ ikkas tagrǝst, nǝgla.
11 Depois de ficarmos três meses na ilha, embarcamos num navio da cidade de Alexandria, que tinha na proa a figura dos deuses gêmeos Castor e Pólux. O navio tinha passado o inverno na ilha.
12 As nosa aɣrǝm ǝn Surakusa, nǝga daɣ-as karad adan.
12 Nós chegamos à cidade de Siracusa, onde ficamos três dias.
13 Nǝgmad Surakusa nǝgla har nosa aɣrǝm ǝn Regǝyon. As ǝzǝl wa dǝffǝr wen, igar-du aḍu wa n agala, nǝgla. As ǝzǝl wa hadan newad aɣrǝm ǝn Batǝyolǝs.
13 Dali seguimos viagem e chegamos à cidade de Régio. No dia seguinte o vento começou a soprar do sul, e em dois dias chegamos a Pozuoli.
14 Den da ad nǝssǝha fǝl arat daɣ nalkiman ǝn Ɣaysa, ǝgmayan daɣ-na a ɣur-san nagu ǝssa adan. Dǝffǝr awen nǝnnǝmad aɣrǝm n Ǝrrum.
14 Nessa cidade encontramos alguns cristãos que nos pediram que ficássemos com eles uma semana. E assim chegamos a Roma.
15 As danaɣ-ǝslan mǝdrayan-nana daɣ ǝzǝgzan win ǝɣrǝm n Ǝrrum, ǝssǝlkadan-ana-du ǝs tǝɣrǝmt ta n Ǝssuk n Affǝyus, wiyyad ǝssǝlkadan-ana-du ǝs tǝɣrǝmt as itawannu Ta n Karad Zǝzzǝbba. As tan-inay Bulǝs iga igodan i Mǝššina, ikna awen iman-net.
15 Os irmãos de Roma tinham recebido a notícia da nossa chegada e foram se encontrar conosco nos povoados de Praça de Ápio e de Três Vendas. Ao ver esses irmãos, Paulo agradeceu a Deus e se animou.
16 As din-nǝggaz aɣrǝm n Ǝrrum, irḍa ǝlxǝkum i Bulǝs s ad iɣsǝr daɣ ahan wǝr inamaha ar ǝd soji wa t-ogazan.
16 Quando entramos em Roma, Paulo recebeu permissão para morar por sua conta, guardado por um soldado.
17 Karad adan dǝffǝr awen, isassaɣra-du Bulǝs imuzaran ǝn Kǝl-Ǝlyǝhud win ǝɣrǝm n Ǝrrum. As d-ǝddewan inn-asan: «Imǝdrayan-in, nak wǝr nǝɣšed arat waliyyan i tamattay-nana wala deɣ ǝmmizraya alɣadaten šin du-nogaz ɣur marawan-nana, mišan ǝttǝrmasaɣ daɣ Yerusalam, tawagga daɣ fassan ǝn Kǝl-Ǝrrum.
17 Três dias depois, Paulo convidou os líderes dos judeus de Roma para se encontrarem com ele. Quando estavam reunidos, ele disse: — Meus irmãos, eu não fiz nada contra o nosso povo, nem contra os costumes que recebemos dos nossos antepassados. Mesmo assim eu fui preso em Jerusalém e entregue aos romanos.
18 As di-ǝšraɣan, ǝran di-ayyin fǝlas wǝr ǝgeɣ arat waliyyan a di-issiwaran tamattant.
18 Eles me interrogaram e queriam me soltar, pois não acharam nenhum motivo para me condenar à morte.
19 Mišan ǝnkaran Kǝl-Ǝlyǝhud ugayan s ad tawayya, iqqal-i ǝššil agamay n a di-išrǝɣ Qaysara ǝmǝnokal wa zǝwwǝran, dǝr iga awen da ya wǝr ǝgeɣ ǝnnǝyat n ad aga i tamattay-nana taɣtǝst waliyyat.
19 Mas os judeus não queriam que me soltassem. Por isso fui obrigado a pedir para ser julgado pelo Imperador, embora eu não tenha nenhuma acusação para fazer contra o meu próprio povo.
20 Adi a fǝl kawan-ǝssǝgmaya, a kawan-ǝnǝya, mǝšiwǝla dǝr-wan. Isassaran win, wǝr sǝr-i tan-d-eway ar as ǝgeɣ attama-nin daɣ was ǝqqalan Kǝl-Israyil.»
20 Foi por esse motivo que pedi para ver vocês e conversarmos. Estou preso com estas correntes de ferro por causa daquele que o povo de Israel espera.
21 Ǝnnan-as: «Nakkanay za, wǝr nǝgrew širawt waliyyat a du-tǝfâlat akal ǝn Yahudǝyya daɣ talɣa-nak wala deɣ os-âna-du iyyan daɣ mǝdrayan-nana daɣ ǝddin, ag-ana isalan-nak madeɣ annu sǝr-ǝk ark arat.
21 Então eles disseram: — Nós não recebemos nenhuma carta da Judeia a seu respeito. Também nenhum dos nossos irmãos veio de lá com qualquer notícia ou para falar mal de você.
22 Amaran nǝra a dana-tǝmǝla kay iman-nak awa tǝsamadranaɣ, fǝlas arat iyyanda as danaɣ-ǝhan salan-net as, taggayt ta n tarrayt n Ǝlmǝsix Ɣaysa, wǝr t-illa adag a tat-wǝr-nǝššek.»
22 Mas gostaríamos de ouvir você dizer o que pensa, pois sabemos que, de fato, em todos os lugares falam contra essa seita à qual você pertence.
23 Tǝzzar namaggan dǝr-ǝs tǝmastant ǝzǝl iyyan. As d-iɣlay ǝzǝl wen, osan-t-idu s igǝt daɣ ahan wa iha. Iššewal-asan ǝs gǝlleyat daɣ salan ǝn Taɣmar ta n Mǝššina wa n aɣora har iga ahad, isasagr-asan-tat. Isakn-en ǝs tǝmǝwit tǝsisagrat daɣ Ǝttawret ǝn Musa d Ǝlkǝttaban n Ǝnnǝbitan win hadatnen as, awa igannu ǝs Ɣaysa tidǝt daɣ a imos.
23 Então marcaram um dia com Paulo. Nesse dia, muitos deles foram ao lugar onde Paulo estava. Desde a manhã até a noite ele lhes anunciou e explicou a mensagem sobre o Reino de Deus . E, por meio da Lei de Moisés e dos livros dos Profetas , procurou convencê-los a respeito de Jesus.
24 Wiyyad ǝssokasan daɣ-san aratan win inna Bulǝs aššak, ǝzzǝgzanan; win hadatnen ugayan s ǝzǝgzan.
24 Alguns aceitaram as suas palavras, mas outros não creram.
25 Tǝzzar ǝmmǝzaɣan gar-essan. As ǝggazan šin teklay, inna Bulǝs: «Tidǝt da a inna Infas wa Zǝddigan i marawan-nana daɣ ǝmi n ǝnnǝbi Isayas, as inna:
25 Então todos foram embora, conversando entre si. Mas, antes que saíssem, Paulo ainda disse mais uma coisa: — O Espírito Santo tinha razão quando falou por meio do profeta Isaías aos antepassados de vocês.
26 "Aglu, akku tamattay en, tannaɣ-as: 'Ad tayyawan ǝsǝsǝm, mišan wǝr ilkem ad tǝgra wala, tayyawan asawad, mišan wǝr ilkem ad tǝnay wala';
26 Pois ele disse a Isaías: “Vá e diga a esta gente: Vocês ouvirão, mas não entenderão; olharão, mas não enxergarão nada.
27 fǝlas tamattay di, ǝsǝɣǝr a tǝga ǝwǝl-net, gǝrrid as sallinat tǝmǝzzugen-net, tǝqqân šittawen-net; fǝl ad wǝr tǝnǝy za wala taslu, taqqam da wǝr tǝgra s ǝwǝl-net, ǝngǝm tutab, ǝzzuzǝyaq-qat!"»
27 Pois a mente deste povo está fechada; eles taparam os ouvidos e fecharam os olhos. Se eles não tivessem feito isso, os seus olhos poderiam ver, e os seus ouvidos poderiam ouvir; a sua mente poderia entender, e eles voltariam para mim, e eu os curaria — disse Deus.”
28 Dǝffǝr awen, inn-asan Bulǝs: «Ǝssǝnat za as, šimattiwen šin wǝr nǝmos Kǝl-Ǝlyǝhud ǝntanatay da issok-enat-du Mǝššina isalan n efsan-net. Ǝntanatay a dasan-z-ǝssǝsǝmnen.»
28 E Paulo terminou, dizendo: — Pois fiquem sabendo que Deus mandou a mensagem de salvação para os não judeus! E eles escutarão!
29 [As inna Bulǝs awen, ǝfalan-tu Kǝl-Ǝlyǝhud, ǝmmizaɣan wǝllen gar-essan.]
29 [Depois que Paulo disse isso, os judeus foram embora, discutindo com violência.]
30 Iga Bulǝs ǝššin elan ǝɣrâdnen daɣ ahan ixfâr ǝnta iman-net, itaggu marhaba y aytedan kul win ǝranen anay-net.
30 Durante dois anos Paulo morou ali numa casa alugada e recebia todos os que iam vê-lo.
31 Itagg-asan isalan ǝn Taɣmar ta n Mǝššina, isasaɣr-en deɣ arat kul wa iqqalan Ǝmǝli Ɣaysa Ǝlmǝsix ši wala tasa, wǝr t-illa deɣ awedan a das-igdâlan awen.
31 Ele anunciava o Reino de Deus e ensinava a respeito do Senhor Jesus Cristo, falando com toda a coragem e liberdade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.