Atos 22

Ǝlinjil ǝn Ɣaysa Ǝlmǝsix Itawann-as deɣ Arkawal wa Aynayan (TTQ) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 «Imǝdrayan-in d abbatan-in, sǝsǝmat ǝmǝrǝdda a kawan-sassagra tadlǝmt ta tawagga.»
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 As das-ǝslan iššewal-asan daɣ tǝlɣibrit, ǝššotan daɣ ǝsǝsǝm y-as; tǝzzar inn-asan:
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 «Nak Ag-Ǝlyǝhud a ǝmosa, ihǝwan daɣ ǝɣrǝm ǝn Tarsa ihân akal ǝn Kilikǝya, mišan aɣrǝm wa daɣ a daɣ ǝdwala, ǝɣreɣ daw Gamalǝyel. Isassaɣr-i s ǝlluɣ lǝkkum y ǝlqanun n aljad-nana. Ǝgeɣ gǝlleyat daɣ lǝkkum i Mǝššina šilat ǝn ta tǝgam azalada.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Ǝzaɣazzabaɣ aytedan win ǝhanen tarrayt ta da ǝn Ɣaysa, har ǝgmadan man wiyyad, karrada meddan ǝd tǝdoden, ǝggaraq-qan daɣ kasaw.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Ǝlimam wa Zǝwwǝran d Asaggawar wa n ǝɣmaran ǝggǝyyen fǝl adi. Ǝntanay fadda a di-ǝkfanen šira ǝkkanen imǝdrayan-nana, Kǝl-Ǝlyǝhud win Damas, fǝl ad ǝgrǝwa as din-oseɣ tarrayt n abbaz ǝn nalkiman ǝn Ɣaysa kul win t-ǝhanen, awǝyaq-qan-du ǝs Yerusalam ǝkrâdan fǝl ad awwaddaban.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 Ǝššokala za daɣ awen da, as din-ǝhozaɣ aɣrǝm ǝn Damas attayan n ammas n azal, wala a ihogan, ibalazzat ǝnnur labasan a d-igmâdan ijǝnnawan daɣ ɣǝlǝyɣǝlayan-in.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Udeɣ, ǝsleɣ y ǝmǝsli iyyan as di-inna: "Talut, Talut ma fel as di-tǝzaɣazzaba?"
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Ǝnneɣ: "Ǝmǝli, ma tǝmosaɣ?" Inn-i: "Nak awa, Ɣaysa wa n Nazaret, wa tǝzaɣazzaba."
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Ǝnâyan aytedan win dǝr ǝddewaɣ ǝnnur wen, mišan wǝr ǝslen y ǝmǝsli wa di-iššewalan.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 Tǝzzar ǝnneɣ: "Ǝmǝli, mas di-iwar igi-net?" Inn-i Ǝmǝli: "Ǝbdǝd, takkaɣ aɣrǝm ǝn Damas, a dak-daɣ-as-attamal arat kul was kay iwar igi-net."
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Ǝddǝrɣala fǝl tǝllabǝst n ǝnnur en, tǝzzar ǝbazan aytedan win dǝr ǝddewa ǝfus-in, ǝlwayan-i ǝs Damas.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 Amaran Damas ih-et alǝs iyyan igân esǝm Ananǝyâs iksudan Mǝššina wǝllen, ilkâm y ǝlqanun-nana, as Kǝl-Ǝlyǝhud kul win Damas ǝssiɣmaran-tu.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Os-i-du, ibdad dǝgma-nin, inn-i: "Amadray-nin Talut, iqqǝlet-kay-du asawad-nak." Iqqal-i-du asawad-in tamazayt ten da, ǝnayaq-qu.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 Inn-i deɣ: "Mǝššina wa ǝɣbadan marawan-nana a kay-isannafranan harwa dat alwaq, y a kay-issusǝn tara-net, tǝnǝyaɣ Alɣadil-net, tasla deɣ y ǝmǝsli wa-net iman-net,
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 id ad tǝqqǝla tǝgǝyya-net dat aytedan kul, tǝmǝlaɣ-asan awa tǝnayaɣ d awas tǝsleɣ.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Ǝmǝrǝdda mas tǝqqala? Ǝbdǝd, tǝtǝwǝsǝlmǝɣa daɣ aman, tansǝyaɣ Ǝmǝli a kay-izzǝzdǝg daɣ bakkadan-nak."
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 Dǝffǝr awen ǝqqala Yerusalam. Tattara ǝzǝl iyyan daɣ Ahan wa Zǝwwǝran n Ǝlɣibada as di-tobaz tarna n Infas wa Zǝddigan.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Ǝnayaɣ Ǝmǝli, inn-i: "Ǝtrǝb, tǝgmǝda Yerusalam tarmâd, fǝlas wǝr zʼǝqbǝlan aytedan-net tǝgǝyya ta fall-i tǝtagga."
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 Tǝzzar ǝnneɣ-as: "Ya Ǝmǝli, wǝrgeɣ ǝntanay iman-nasan ǝssânan daɣ ǝmmǝk was kala ad tilala inan n ǝlɣibada s iyyan iyyan, saɣfalaɣ aytedan win sǝr-ǝk ǝzzǝgzannen, ǝggataq-qan?
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 As itawanɣal deɣ ǝzni n Ǝstefanos imosan tǝgǝyya-nak, nak iman-in ǝlleɣ den, ǝrḍêɣ s ǝtǝwǝnɣa-net, nak a ogazan ibǝrnaz n aytedan win ǝganen iman-net."
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Amaran inn-i: "Aglu, nak a kay-z-izǝmmizǝlan s igǝg, ǝssukaq-qay aytedan win wǝr nǝmos Kǝl-Ǝlyǝhud."»
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Ǝssisaman-as aytedan har d-idkal batu n aytedan win wǝr nǝmos Kǝl-Ǝlyǝhud, tǝzzar saɣaren daɣ jǝnnawan gannin: «Itǝwǝkkǝset awedan wa fǝl amaḍal! Awedan šilat ǝn wa, wǝr immǝk ad ilǝs tǝmǝddurt.»
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Takkasan imaslan saksodnen, ǝggaran-in ibǝrnaz-nasan, ǝggaran aboqqa daɣ alhawa.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Omar kumanda s ad itǝwǝzugǝz Bulǝs ammas ǝn barǝki, tǝwǝgginat-as tǝwit s ǝlǝkkud fǝl a dasan-imǝl ǝddǝlil wa fall-as tǝsaɣarat tamattay.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Mišan as t-ǝkradan y a das-agin šiwwit, inna i kabtan wa illan den: «Awak tǝlâm tarrayt ǝn tǝwit n iyyan daɣ Kǝl-Ǝrrum wǝr ibez ǝššǝriɣa harwada?»
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 As isla kabtan en y awen, igla imal i kumanda, inn-as: «Ma tǝtagga da? Alǝs a, in Ǝrrum!»
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Ikka-du kumanda Bulǝs, inn-as: «Tidǝt as kay in Ǝrrum?» Inn-as Bulǝs: «Awalla!»
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Tǝzzar inna kumanda: «Nak, azrǝf aggen a ǝzzǝnza tišit n iyyan daɣ Kǝl-Ǝrrum.» Inn-as Bulǝs: «Nak ǝlǝsǝl-in a tǝmos.»
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Tarmâd as fall-as ǝzzǝnkazan sojitan win as zama a t-ǝggazan šin tanaɣay y a tu-šǝššiwǝlan. Kumanda iman-net as issan as iyyan daɣ Kǝl-Ǝrrum a isassakrad den ǝs sassaran, tǝggaz-tu tasa.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 As ǝzǝl wa dǝffǝr wen, omar kumanda imuzaran ǝn limaman d Asaggawar wa Zǝwwǝran ǝn Kǝl-Ǝlyǝhud ketnet s ad ammanay, fǝlas ira ad ikkǝs aššak daɣ ǝddǝlil wa fǝl sattarmasan Kǝl-Ǝlyǝhud Bulǝs. Tǝzzar issokas-du Bulǝs, issǝbdad-tu dat-san.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.