Atos 7

Nzuwulai n Sa'avu na̱ Tsishingini na̱ a̱ɗiva̱ a na a ɗangulai a Nzuwulai mu Ufaru (TSWNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Reve aabara a nan ganu e ece Istifanu, “Ili i na aa dansa a aciya̱wu amayun a ɗa?”
1 O Grande Sacerdote perguntou a Estêvão: — O que essas pessoas estão dizendo é verdade?
2 Ɗaɗa Istifanu tsu usu, “A̱ɗu a̱za̱ a̱ va̱ na azagbain, poloo numu atsuvu! Mogono ma̱ A̱sula̱ za tsugbain mo roco ta̱ aciya̱yi ya Ibrahim akaya a̱ tsu e iɗa ya Masapotomiya kafu Ibrahim tyo e iɗa ya Haran.
2 Estêvão respondeu: — Irmãos e pais, escutem! O
3 A̱sula̱ a damma yi ta̱, ‘Vu ꞌyon vu lyawa iɗa i na a matsan nuwu na ama a̱ wu, reve vu tyo e iɗa i na moo roco wu.’
3 E Deus lhe disse: “Saia da sua terra e do meio dos seus parentes e vá para uma terra que eu lhe mostrarei.”
4 “Ɗaɗa Ibrahim ꞌyoyin e iɗa ya aza a Kaldiya, reve u da̱nu Haran hali ukwa̱ wa abara a̱ yi. Reve A̱sula̱ a̱ ta̱wa̱to yi pa e iɗa i na i ri nden gogo.
4 Então ele saiu da Caldeia e foi morar em Harã. Depois que o pai dele morreu, Deus trouxe Abraão para esta terra onde vocês agora estão morando.
5 Agba A̱sula̱ a ca yi agadu e iɗaꞌa shi, waru ko udasuwu u ta̱ wi iɗaꞌa u ca yi shi. Amma A̱sula̱ a yuwan ta̱ nzuwulai n na waa ca yi iɗaꞌa a̱yi na̱ limatan vu ugundo wa̱ yi ko na u shi na̱ mawun neꞌen shi.
5 Ele não deu a Abraão nem mesmo um palmo desta terra, mas prometeu que ia lhe dar toda esta terra e que depois ela seria dos seus descendentes. Quando Deus fez essa promessa, Abraão ainda não tinha filhos.
6 Agba A̱sula̱ a damma yi ta̱, ‘Limatan va̱ wu ta yuwan limocin e iɗa i ro uba̱ta̱ u na oo sowo a̱tsuma̱lima̱ ana agbashi hali aꞌwan ukpakuna̱shi (400).
6 Ele disse a Abraão: “Os seus descendentes vão viver como estrangeiros em outra terra. Ali eles serão escravos e serão maltratados durante quatrocentos anos.”
7 Agba n ta zuwa iɗa i na i zuwai aza a Israꞌila tsugbashi a̱tsuma̱lima̱. Waru o ukosu u tsugbashi a̱ to uta̱ adama a yuwaan mu a̱ga̱nda̱ uba̱ta̱ u nda.’ Ili i na A̱sula̱ a dammai ɗa nda.
7 — E Deus disse ainda: “Eu castigarei a nação que os escravizar. Depois disso eles voltarão daquela terra e me adorarão neste lugar.”
8 “Waru A̱sula̱ a yuwaan ta̱ Ibrahim akucunu† a mapaɗa mo uryumbu† a mantsaꞌa. Ɗaɗa i zuwai a paɗai Ishiyaku mawun ma Ibrahim uryumbu a̱yi na ayin kunla̱ nu umatsun. Ishiyaku ɗa ta̱wa̱ u matsain Yakubu, reve Yakubu matsan nkaya n tsu kupa ne ejere.
8 Deus deu a Abraão a cerimônia da circuncisão como prova da aliança que fez com ele. Por isso Abraão circuncidou o seu filho Isaque uma semana depois do seu nascimento. Isaque circuncidou o seu filho Jacó, e Jacó fez o mesmo com os seus doze filhos, os patriarcas .
9 “Ele nkaya n tsu ana a̱ ri a̱ tsushuꞌun na̱ Isuhu zawaꞌa le, reve a wina yi wo oꞌwo aagbashi e iɗa ya Masar. Agba A̱sula̱ a̱ shi ta̱ oɓolo na̱ a̱yi.
9 Estêvão continuou: — Os irmãos de José tinham inveja dele e o venderam para ser escravo no Egito. Mas Deus estava com ele
10 Reve gba u wawa yi a̱tsuma̱ a̱ a̱tsuma̱lima̱ a̱ yi. A̱vu A̱sula̱ a zuwa yi u tsura̱ icigi e ekere a Firiꞌawuna,† mogono ma Masar, adama a na A̱sula̱ a ca yi ta̱ urevu u na u ka̱ra̱la̱i. Ɗaɗa i zuwai Firiꞌawuna ca niyi tsugbain tsi iɗa tsa Masar na̱ tsugbain tsu uꞌwa tsa̱ yi suru.
10 e o livrou de todas as suas aflições. Quando José apareceu diante de Faraó, rei do Egito, Deus lhe deu sabedoria e modos agradáveis. E Faraó o nomeou governador do Egito e do palácio do rei.
11 “Reve ambulu a uwa e iɗa ya Masar suru ni iɗa ya Kaꞌana,† na̱ a̱tsuma̱lima̱ lon, hali nkaya n tsu n lamba ilyalya.
11 Depois houve falta de alimentos e muito sofrimento no Egito e em Canaã, e os nossos antepassados não tinham mais o que comer.
12 A̱vu ana Yakubu uwwai ishina i ta̱ ɗe e iɗa ya Masar, reve u lyungu nkaya n tsu n ꞌya̱wa̱ n tsula.
12 Mais tarde, Jacó ouviu dizer que no Egito havia trigo e mandou pela primeira vez os nossos antepassados até lá.
13 O uꞌya̱wu we ire u le ɗaɗa Isuhu revetyoi aciya̱yi e ekere a̱ a̱za̱ a̱ yi, reve a tara le o roco Firiꞌawuna.
13 Na segunda vez José contou aos seus irmãos quem ele era, e Faraó ficou sabendo da família de José.
14 “Reve Isuhu lyunguwa̱ dada va̱ yi Yakubu na ama a̱ yi adama a̱ tyo Masar ama kupocindere no ozo o ton ɗa suru suru.
14 Então José mandou buscar o seu pai Jacó e todos os seus parentes, a fim de irem para o Egito; eram setenta e cinco pessoas ao todo.
15 Ɗaɗa Yakubu† tyoyi Masar. Ɗe ɗa a̱yi na̱ nkaya n tsu n kuwa̱i.
15 Jacó foi para o Egito, e ali ele e os nossos antepassados ficaram morando até o dia da morte deles.
16 Reve a̱ pura̱ etele e le suru a̱ tyo Shekem, ɗe ɗa a̱ ciɗo nle a aason a na Ibrahim tsulai ni ikebe† e ekere o olobo a Hama.
16 Depois os corpos deles foram trazidos para Siquém e postos no túmulo que Abraão tinha comprado dos descendentes de Hamor por um certo preço.
17 “Ana mantsa ma na A̱sula̱ oo shiton nzuwulai ma̱ yi ya Ibrahim ma rawai zuzu, reve ama a̱ tsu a̱ da̱shi a̱bunda̱ a̱tsuma̱ a Masar.
17 — Quando estava chegando o tempo de Deus cumprir o juramento que havia feito a Abraão, o nosso povo tinha aumentado muito no Egito.
18 A̱vu wo oꞌwo mogono ma saꞌavu ma kumba tsugono tsa Masar, agba u ri nu urevu wi ili i ro adama a̱ Isuhu shi.
18 Então um rei que não sabia nada a respeito de José começou a governar o Egito.
19 A̱vu mogono u yuwaan ama a̱ tsu ugbozu u wuya, reve u roco le a̱tsuma̱lima̱, hali u zuwa le a varishi muwun n le adama a̱ kuwa̱.
19 Esse rei enganou e maltratou os nossos antepassados, a ponto de obrigá-los a abandonar as suas próprias criancinhas para que elas morressem.
20 “A mantsa mo ndolo ma ɗa a matsain Musa mawun ma saꞌani. Mbara ma̱ yi m ɓa̱na̱ yi ta̱ woto taꞌatsu o uꞌwa u le.
20 Nesse tempo nasceu Moisés, que era uma linda criança, e durante três meses os seus pais cuidaram dele em casa.
21 Na̱ a̱ca̱pa̱ reve wo oꞌwo le ko a ciga ko a ꞌyuwan a vari yi, reve usheli u mogono u tsura̱ yi, reve u kungwato yi ana mawun ma̱ yi.
21 Mas, quando tiveram de abandoná-lo, a filha do rei o adotou e criou como seu próprio filho.
22 Reve o rito Musa urevu wa aza a Masar suru, reve wo oꞌwo nu ucira a̱tsuma̱ a adanshi na̱ a̱tsuma̱ o ulinga waru.
22 E assim ele foi instruído em toda a ciência dos egípcios e se tornou um homem que falava e agia com autoridade.
23 “Ana u rawai aꞌwan amunga, urana u ro, reve u damma lyawa u ꞌya̱wa̱ u bura ama a̱ yi, ama a Israꞌila.
23 Estêvão disse ainda: — Quando Moisés já estava com quarenta anos, resolveu ir ver a sua gente, os israelitas.
24 A mantsa ma ɗaɗa we enei vuma va Masar e leꞌeshe vuma va Israꞌila. Ɗaɗa Musa rawai adama u wawa yi, reve u tsupaa yi wu una za va Masarꞌm.
24 Ali viu um egípcio maltratando um homem do seu povo. Então defendeu o israelita e o vingou, matando o egípcio.
25 U ta dansa a̱za̱ a̱ yi e te reve A̱sula̱ a̱ lyungu yi ta̱ u wawa le, agba a gura reve shi.
25 Moisés pensava que os israelitas entenderiam que Deus ia libertá-los por meio dele, mas eles não entenderam.
26 Ana usana u tawai waru, reve wu utisa̱ mabura me le, a̱vu we ene ama a Israꞌila e re a̱ nla̱ngi. A̱vu u ciga wu kasa le. A̱vu u damma, ‘Ili i ta̱ i ɗa i ri, adama a̱ nye yaa amatonloi?’
26 No dia seguinte Moisés viu dois israelitas brigando. E, tentando apartar a briga, disse: “Homens, escutem! Vocês são irmãos; por que estão brigando?”
27 “Reve za vi igishi ca̱co Musa a̱ ngeꞌen, a̱vu u damma yi, ‘Zane ɗa zuwa nuwu zagbain na̱ za vu ugeꞌetosu u tsu?
27 — Mas aquele que estava maltratando o outro empurrou Moisés para um lado e disse: “Quem pôs você como nosso chefe ou nosso juiz?
28 Vu ciga ta̱ vu una mu ununa vu unai vuma va Masar yon?’
28 Você está querendo me matar como matou o egípcio ontem?”
29 Ana Musa uwwai ne, ɗaɗa u sumai u lyawai iɗaꞌa, reve u reme limocin e iɗa ya Midiya, uba̱ta̱ u na u matsain olobo e re a̱ yi.
29 Quando Moisés ouviu isso, fugiu do Egito e foi morar na terra de Midiã, e ali nasceram dois filhos dele.
30 “Ana a yuwain aꞌwan amunga, urana u ro a̱tsuma̱ o ogozo zuzu na Masasan ma Sinai,† reve malingata ma̱ A̱sula̱ ma̱ ta̱wa̱ ya Musa a̱tsuma̱ e elentsu a akina a madala o molopu.
30 — Quarenta anos mais tarde, quando Moisés estava no deserto, perto do monte Sinai, um anjo apareceu a ele, no meio do fogo de um espinheiro que estava queimando.
31 Ana Musa ene niyi, reve u reme asalama e ili i na wee inda. Ana u rawai zuzu adama we ene, ɗaɗa wu uwwai uɗyo wa̱ A̱sulazuva a dansaa yi,
31 Moisés ficou admirado com o que estava vendo e chegou perto para ver melhor. Então ouviu a voz do Senhor, que disse:
32 ‘A̱mu ɗa A̱sula̱ a nkaya n ɗu A̱sula̱ a Ibrahim, na̱ Ishiyaku, na̱ Yakubu.’ Reve Musa reme mejeꞌen adama o wovon, u da̱shi gura ka̱lyuwa̱ iliꞌi shi.
32 “Eu sou o Deus dos seus antepassados, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó.” Moisés tremia de medo e não tinha coragem de olhar.
33 “Reve A̱sulazuva a damma yi, ‘Foɗo atan a̱ wu adama a na uba̱ta̱ u na vu ri uba̱ta̱ wa akiza u ɗa.
33 Então o Senhor disse: “Tire as sandálias, pois o lugar onde você está é um lugar sagrado.
34 Me ene ta̱ a̱tsuma̱lima̱ a na ama a̱ va̱ a̱ ri o sowuso a Masar,† waru mu uwwa ta̱ mɓa̱la̱ mo okolo n le. N cipa̱ ta̱ adama n wawa le. Ta̱wa̱ gogo, n ta̱ lyungu wu a̱ ka̱mba̱ e iɗa ya Masar.’
34 Eu tenho visto como o meu povo está sendo maltratado no Egito; tenho ouvido os gemidos deles e desci para libertá-los. Agora vou mandar você para o Egito.”
35 “Ɗaɗa A̱sula̱ a̱ lyunguwisa̱ vuma na ama a̱ yi a ꞌyuwain ɗe, za na a dammai, ‘Zane ɗa zuwa nuwu zagbain na̱ za vu ugeꞌetosu a aci a̱ tsu?’ Ni ikambi i malingata ma̱ A̱sula̱ ma na ma̱ ta̱wa̱i ya̱ꞌa̱ yi o molopu ma na ma̱ da̱na̱i a madala, ma ɗa mo oꞌwoto niyi zagbain na̱ zamawawa le.
35 E Estêvão continuou: — Esse mesmo Moisés foi rejeitado pelo povo de Israel. Eles lhe perguntaram: “Quem pôs você como nosso chefe ou nosso juiz?” Deus enviou esse Moisés como líder e libertador, com a ajuda do anjo que apareceu no espinheiro.
36 Nu uyuwusan wu ulinga wa asalama, ɗaɗa wu uta̱a̱ nle e iɗa ya Masar a pasalai Mala ma̱ Shili.† Na̱ a̱ ꞌya̱wi elime na̱ a̱ca̱pa̱, hali a yuwan aꞌwan amunga a̱tsuma̱ o una.
36 Foi ele quem tirou os israelitas do Egito, fazendo milagres e maravilhas naquela terra, e também no mar Vermelho, e no deserto, durante quarenta anos.
37 “Musa na aciya̱yi u damma ta̱ ama a Israꞌila, ‘A̱sula̱ a ta ɗangwa vumava̱sula̱ tsa̱ va̱ a̱tsuma̱ a ama a̱ ɗu.’
37 Foi esse mesmo Moisés quem disse aos israelitas: “Do meio de vocês Deus escolherá e enviará para vocês um profeta , assim como ele me enviou.”
38 Musa da̱na̱ ta̱ oɓolo no oɓolo a ama a̱tsuma̱ o una. Waru malingata ma̱ A̱sula̱ ma yuwan ta̱ adanshi na̱ a̱yi a Masasan ma Sinai, na adanshi a̱ a̱ɓula̱. Ne ɗa u ca ntsu adanshi a wumaꞌa.
38 Foi Moisés quem esteve com os israelitas reunidos no deserto; ele esteve lá com os nossos antepassados e com o anjo que falou com ele no monte Sinai. E foi Moisés quem recebeu e nos entregou as mensagens vivas de Deus.
39 “A̱vu nkaya n tsu n ꞌyuwan ili i na Musa dammai, a̱vu a ꞌyuwan a zuwaa yi atsuvu, reve a̱ shi a ciga a vadala a̱ ka̱mba̱ Masar.
39 — Os nossos antepassados não quiseram obedecer a Moisés, mas o rejeitaram e queriam voltar para o Egito.
40 A̱vu a damma Haruna,† ‘Yuwaan tsu musula̱ n na maa tsu walaa elime, adama a na tsu reve ili i na i yuwain Musa za na uta̱a̱ ntsu a̱tsuma̱ a Masar shi.’
40 Eles disseram a Arão: “Faça para nós deuses que irão à nossa frente. Não sabemos o que aconteceu com Moisés, aquele homem que nos tirou do Egito.”
41 Reve a ruma a̱ma̱li ana ma̱dindim, reve a yuwaan yi kucci, na̱ a̱buki reve a̱ za̱nga̱na̱ e ili i na a rumai ne ekere e le.
41 Então fizeram uma imagem em forma de bezerro e mataram animais para oferecer a ela como sacrifício . Depois deram uma festa em honra da imagem que eles mesmos tinham feito.
42 Ɗaɗa A̱sula̱ a vadalaa nle ucina̱. Reve u lyawa le a̱ ꞌya̱wa̱ o toni urana, woto, ni italyoꞌo o oꞌwo musula̱ n le, ununa u ri pe uɗanu a aatagada a Ama̱sula̱:
42 Mas Deus se afastou deles e deixou que adorassem as estrelas do céu, como está escrito no Livro dos Profetas : “Ó povo de Israel, não foi para mim que vocês mataram e ofereceram animais em durante quarenta anos no deserto.
43 I ꞌya̱sa̱n ta̱ masaꞌa† ma̱ a̱ma̱li uba̱ta̱ u na aa yuwusaan a̱a̱ma̱li Mole a̱ga̱nda̱
43 Vocês carregaram a barraca do deus e também a imagem da estrela de Raifã , o deus de vocês. Esses eram ídolos que vocês tinham feito para adorar. Por isso vou mandar vocês para além da Babilônia.”
44 “Reve nkaya n tsu n tanu Oogodo o Ucuwusan† adama a cuwan ni ili i na A̱sula̱ a yuwaan nle o una. A yuwan yi ta̱ ni ifoɓi ununa A̱sula̱ o rocoi Musa.
44 — No deserto, os nossos antepassados tinham consigo a Tenda da Presença de Deus . Essa Tenda foi feita como Deus tinha mandado Moisés fazer, de acordo com o modelo que Deus lhe havia mostrado.
45 Ana a yuwain aꞌwan o ro, a̱vu Josuwa† uwa elime o uvon a aci e iɗa ya Atakpaci a na A̱sula̱ a̱ gba̱ra̱i e iɗa i ndolo. A tara ta̱ Oogodoꞌo a̱ tyo a̱ nda̱na̱ta̱ n saꞌavu n le. A yuwusan ta̱ ulinga na̱ a̱yi a̱ tyo mantsa ma̱ Da̱wuda.
45 Eles tinham recebido a Tenda dos seus antepassados e a levaram quando foram com Josué e conquistaram as terras das nações que Deus expulsou de diante deles. A Tenda ficou lá com eles até o tempo de Davi.
46 Da̱wuda tsura̱ ta̱ icigi e ekere a̱ A̱sula̱, hali u pati a lyawa yi u suwaa A̱sula̱ a Yakubu A̱a̱ꞌisamapaɗa.
46 Davi recebeu a aprovação de Deus e pediu licença para construir uma casa para o Deus de Jacó.
47 Amma Sulemanu† ɗa ta̱wa̱i u suwa niyi.
47 Mas foi Salomão quem construiu a casa de Deus.
48 “Agba a̱vu wo oꞌwo Mogono ma̱ A̱sula̱ ma̱ tsu da̱nu o uꞌwa u na vaɗilima̱ suwai shi, ununa vumava̱sula̱ dammai, a̱yi a yuwusan adanshi a̱ A̱sula̱,
48 — Porém o Altíssimo não mora em casas construídas por seres humanos. Como disse o profeta:
49 ‘Zuva nda̱na̱ta̱ n tsugono n va̱ n ɗa,
49 “O céu é o meu trono, diz o Senhor, e a terra é o estrado onde descanso os meus pés. Que tipo de casa vocês poderiam construir para mim? Como conseguiriam construir um lugar onde eu pudesse morar?
50 A̱mu ɗa n yuwain ili biti a̱tsuma̱ a zuva ni iɗa ne ekere a̱ va̱ shi?’
50 Por acaso não fui eu quem fez todas as coisas?”
51 “A̱ɗu agbawata, aza a na okolo e le a̱ ri mejege shi, aza a na atsuvu a̱ ɗu a̱ ri uꞌulu. I ta yuwusan nronuloi na̱ Ruhu va Akiza kuci. Ununa nkaya n ɗu n yuwusain, ne ɗa yaa yuwusan.
51 E Estêvão terminou, dizendo: — Como vocês são teimosos! Como são duros de coração e surdos para ouvir a mensagem de Deus! Vocês sempre têm rejeitado o Espírito Santo, como os seus antepassados rejeitaram.
52 A̱tsuma̱ a ama̱sula̱ zane ɗa nkaya n ɗu n ꞌyuwain shi? Hali gba o una aza a na a yuwain adanshi o uta̱wu wu Za va̱ A̱ɓula̱ na i winai hali yu una yi.
52 Qual foi o profeta que os antepassados de vocês não perseguiram? Eles mataram os mensageiros de Deus que no passado anunciaram a vinda do Bom Servo . E agora vocês o traíram e o mataram.
53 Ko a na i ushiyi Wila̱ wa̱ A̱sula̱ e ekere a nlingata ma̱ A̱sula̱, ne ɗa i ꞌyuwain a̱ kuru yi mejege suru suru.”
53 Vocês receberam a lei por meio de anjos e não têm obedecido a essa lei.
54 Ana azagbain a Israꞌila a uwwai ne, reve a uwwa upan lon, hali a uwa maluma ma akatsu adama o upan.
54 Quando os membros do Conselho Superior acabaram de ouvir o que Estêvão tinha dito, ficaram furiosos e rangeram os dentes contra ele.
55 Istifanu gba ana u ri na̱ Ruhu va Akiza, reve u zuwa esu a̱ yi zuva a̱vu we ene tsugbain tsa̱ A̱sula̱. A̱vu we ene Yesu mishin uba̱ta̱ u tsugbain o ukere usaꞌani wa̱ A̱sula̱.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para o céu e viu a glória de Deus. E viu também Jesus em pé, ao lado direito de Deus.
56 Reve u damma le, “Ka̱lyuwa̱i, me ene ta̱ zuva ukpa̱tuꞌu, reve me ene Mawun ma Vuma mishin uba̱ta̱ u tsugbain o ukere usaꞌani wa̱ A̱sula̱!”
56 Então disse: — Olhem! Eu estou vendo o céu aberto e o
57 Reve a ula atsuvu e le na akatsu o oruwo lon. Reve a̱ zura̱ yi nu u ta̱.
57 Mas eles taparam os ouvidos e, gritando bem alto, avançaram todos juntos contra Estêvão.
58 Reve o uta̱a̱ yi o ugyuru, ɗaɗa a uwai mavara ma̱ yi na atali. Reve aza a na a̱ shi lo a uwwa niyi a adanshi o foɗo a̱tugu e le o ɓoloto le a̱ ma̱ka̱ka̱n mo ulobo u na a̱ tsu ɗe Shawulu.
58 Depois o jogaram para fora da cidade e o apedrejaram. E as testemunhas deixaram um moço chamado Saulo tomando conta das suas capas .
59 Ele a vuvarasa yi, reve Istifanu yuwan avasa u damma, “Yesu Zagbain, ushi wivuwun u va̱.”
59 Enquanto eles atiravam as pedras, Estêvão chamava Jesus, dizendo: — Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 Ana u dammai ne, ɗaɗa u kingyoi reve u damma nu ucira, “A̱sulazuva she vu tara le nu unusu wan.” Ɗaɗa u kuwa̱i.
60 Depois, ajoelhou-se e gritou com voz bem forte: — Senhor, não condenes esta gente por causa deste pecado! E, depois que disse isso, ele morreu.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.