Gênesis 42

Ndaghaano Mpyaka Mu Lubwisi (TLJ) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Obu Yakobbo aaghu̱u̱ye ngoku byokuliya bili mu ehanga lya Mi̱si̱li̱, aaghila batabani̱ be ati, “Kuukala hani mulolaane kwonkaha takuli na mughaso.
1 Quando Jacó soube que havia mantimento no Egito, disse a seus filhos: — Por que vocês estão aí olhando uns para os outros?
2 Naaghu̱u̱ye ngu byokuliya biisuuye mu ehanga lya Mi̱si̱li̱. Mughende mutughulileyo nanga njala etwita.”
2 E acrescentou: — Ouvi dizer que há cereais no Egito. Vão até lá e comprem cereais, para que vivamos e não morramos.
3 Du̱mbi̱ baghenji̱ baa Yojeefu̱ eku̱mi̱ baaghenda kughula byokuliya mu ehanga lya Mi̱si̱li̱.
3 Então dez dos irmãos de José foram, para comprar cereal do Egito.
4 Bhaatu obu baaghendagha, Yakobbo aabhenga ati bataghenda na Bbenjami̱i̱ni̱ oghu akaba abyahuwe etundu limui na Yojeefu̱ eenini, nanga akaba oobaai̱ye kabhi koona kumubʼo mu kihanda.
4 Mas Jacó não enviou Benjamim, o irmão de José, na companhia dos irmãos, porque dizia: “E se lhe acontecer algum desastre?”
5 Nahabweki baana baa Yakobbo nabo baaki̱dha e Mi̱si̱li̱ hamui na bantu abaaghendi̱ye kughula byokuliya mu ehanga lya Mi̱si̱li̱ haabwa njala eghi ekaba eghuuye mu nsi ya Kanaani̱.
5 Entre os que iam, pois, para lá, foram também os filhos de Israel, pois havia fome na terra de Canaã.
6 Bwile obu Yojeefu̱ niiye akaba alemi̱ye ehanga lya Mi̱si̱li̱ eli lyona kandi niiye aaghu̱li̱yagha bantu boona byokuliya. Obu baghenji̱ be baaki̱dhi̱ye Mi̱si̱li̱, boona baagomba ku̱mu̱hu̱ti̱ya.Baghenji̱ baa Yojeefu̱ baagomba ku̱mu̱hu̱ti̱ya.|alt="Figure" src="CO00730B.TIF" size="col" ref="42:6"
6 José era governador daquela terra; era ele quem vendia a todos os povos da terra. Os irmãos de José vieram e se prostraram com o rosto em terra, diante dele.
7 Obu Yojeefu̱ aababoone, aabamaniilila, bhaatu eefoola nga muntu atabamani̱ye, du̱mbi̱ aabu̱gha nabo asaakaaye ati, “Enu̱we mu̱lu̱ghi̱ye haa?”
7 Quando José viu os seus irmãos, reconheceu-os, porém não se deu a conhecer. Foi ríspido com eles e lhes perguntou: — De onde vocês vêm? Responderam: — Da terra de Canaã, para comprar mantimento.
8 Nankabha Yojeefu̱ naamaniliiye baghenji̱ be aba, bhaatu ebo tabaagu̱bhi̱ye kumumaniilila.
8 José reconheceu os irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Du̱mbi̱ Yojeefu̱ aasuka bilooto ebi aalootagha bikwetʼo baghenji̱ be aba. Du̱mbi̱ aabaghila ati, “Enu̱we muli bantu babhi, mwasi̱ye kubega kyalo kyatu niikuwo mulole buceke bwakiyo.”
9 Então José se lembrou dos sonhos que teve a respeito deles e lhes disse: — Vocês são espiões e vieram para ver os pontos fracos da terra.
10 Baamukuukamu bati, “Bbaa mukama waatu, etu̱we basyana baawe twasi̱ye kughula byokuliya.
10 Eles responderam: — Não, meu senhor. Estes seus servos vieram só para comprar mantimento.
11 Etu̱we boona tuli baana baa muntu omui. Etu̱we baheeleli̱ya baawe tuli bantu baa majima, tatuli bambega bbaa.”
11 Somos todos filhos de um mesmo homem; somos homens honestos; estes seus servos não são espiões.
12 Yojeefu̱ eeyongela kubaghila ati, “Bbaa enu̱we mwasi̱ye kubega kyalo kyatu niikuwo mumanye buceke bwakiyo.”
12 Ele, porém, lhes respondeu: — Nada disso! Pelo contrário, vocês vieram para ver os pontos fracos da terra.
13 Baatodha baamukuukamu bati, “Etu̱we tukaba tubyahuwemu baana eku̱mi̱ na babili kandi etu̱we boona tuli baana baa musaasa omui wa mu kyalo kya Kanaani̱. Mwana wʼobuto aati̱ghaaye na eseetu̱we, bhaatu onji akaku̱wa.”
13 Eles disseram: — Nós, seus servos, somos doze irmãos, filhos de um homem na terra de Canaã. O mais novo está hoje com o nosso pai, outro já não existe.
14 Yojeefu̱ aabaghila ati, “Kili nangoku naasangu̱u̱we mbaghambiiye nti: Enu̱we muli bambega!
14 Então José lhes disse: — É como já falei: vocês são espiões.
15 Ndahiiye mu li̱i̱na lya mukama Falaaho, tamu̱ku̱lu̱gha mu kyalo kini mutakaleeti̱ye hani muto waanu oghu mukwete kughamba oghu niikuwo tumanye ngoku mutali bantu babhi.
15 Nisto vocês serão provados: juro pela vida de Faraó que vocês não sairão daqui, sem que primeiro venha o irmão mais novo de vocês.
16 Mutuwe omui mu enu̱we aghende aleete muto waanu, abati̱ghaayʼo baghende mu nkomo, niikuwo tulole bighambo byanu mukwete ku̱bu̱gha bilakaba bili byamajima. Mutaamu̱leeti̱ye, majima kuwo mu li̱i̱na lya mukama Falaaho mukuba muli bantu babhi kuwo.”
16 Enviem um de vocês, que busque o seu irmão. Vocês ficarão detidos para que sejam provadas as palavras de vocês, se há verdade no que dizem; ou se não, juro pela vida de Faraó que vocês são espiões.
17 Du̱mbi̱ boona aabata mu nkomo kumala bilo bisatu.
17 E deixou todos presos por três dias.
18 Haa kilo kyakasatu, Yojeefu̱ aabaghila ati, “Si̱ye nku̱hu̱ti̱yagha Luhanga, ti̱ mukaakukola eki ndimabaghambila, du̱mbi̱ nkubalekela.
18 No terceiro dia, José lhes disse: — Façam o seguinte e viverão, pois temo a Deus.
19 Mulakaba muli bantu baa majima, muleke omui mu enu̱we ati̱ghale mu nkomo muni niikuwo banji batwale byokuliya e ka nanga bantu baanu baku̱wa njala.
19 Se são homens honestos, que um de vocês fique detido aqui onde estão presos; os outros podem ir, levando cereal para matar a fome das suas famílias.
20 Bhaatu muukale mukimani̱ye muti mukuleeta muto waanu niikuwo tulole majima ghaanu.” Du̱mbi̱ baasi̱i̱ma.
20 E tragam-me o seu irmão mais novo, com o que serão verificadas as palavras de vocês, e vocês não morrerão. E eles se dispuseram a fazê-lo.
21 Baaghambilangana bonkaha-na-bonkaha bati, “Majima kuwo ghu̱tu̱si̱ngi̱ye tukwete kubona-bona tuti haabwa mu̱ghenji̱ waatu. Tukabona ngoku aatwesengeleli̱yagha ati tumukoonele, bhaatu twabhenga, niikiyo ki̱leki̱ye ntubona-bona tutiyo.”
21 Então disseram entre si: — Na verdade, estamos sendo castigados por causa de nosso irmão, pois vimos a angústia de sua alma, quando nos pedia, e não lhe demos ouvidos; por isso, nos sobrevém agora esta ansiedade.
22 Leu̱bbeeni̱ aabaghila ati, “Tanaabaghambiiye nti mutakola kubhi mutabhana oghu? Bhaatu mwabhenga ku̱u̱ghu̱wa! Nahabweki tulimabona-bona haabuwe.”
22 Rúben respondeu-lhes: — Não é verdade que eu disse: “Não pequem contra o jovem”? Mas vocês não quiseram me ouvir. Pois agora estão vendo que o sangue dele está sendo requerido de nós.
23 Yojeefu̱ aakabaagha naabu̱gha nabo, aakoleesi̱yagha muntu onji kumuhindulila bighambo byabo, du̱mbi̱ baamanya bati eye tangugubha ku̱beetegheleeli̱ya.
23 Eles, porém, não sabiam que José os entendia, porque lhes falava por meio de um intérprete.
24 Du̱mbi̱ Yojeefu̱ aabalu̱ghʼo, aatandika kulila. Bhaatu obu aamali̱ye kulila, aatodha aakuuka, aatandika ku̱bu̱gha nabo dhee. Du̱mbi̱ aalaghila kukwata Si̱mi̱yooni̱, baamuboha, baamutwala mu nkomo banaloli̱ye.
24 E, retirando-se deles, José chorou. Depois, voltando para junto deles, lhes falou outra vez. Escolheu Simeão e o algemou na presença deles.
25 Obu baamali̱ye kumuboha, aalaghila ati babahe gu̱ni̱ya sya byokuliya ebi baasiiye, babaku̱u̱ki̱li̱ye na siliva eghi baasi̱ye nayo yoona kandi babahe na byokuliya byakuliila mu kihanda.
25 José ordenou que lhes enchessem de cereal os sacos, e lhes restituíssem o dinheiro, a cada um no saco de cereal, e os suprissem de comida para o caminho. E assim foi feito.
26 Baaboha byokuliya byabo haa ndogooi̱ syabo, du̱mbi̱ baaghenda.
26 E carregaram o cereal sobre os seus jumentos e partiram dali.
27 Obu baahi̱ki̱ye hambali bakulaala, omui muliibo aasambuula gu̱ni̱ya yee kuuyamu byokuliya bya ndogooi̱ yee, aabona siliva eghi aali aghendi̱ye nayo enali mu gu̱ni̱ya omu.
27 Quando um deles abriu o saco de cereal, para dar de comer ao seu jumento na estalagem, encontrou o dinheiro na boca do saco de cereal.
28 Du̱mbi̱ aaghila baanakiye ati, “Mulole, siliva yanje baaghi̱ku̱u̱ki̱i̱ye, ngini enali mu gu̱ni̱ya!” Du̱mbi̱ mitima yabahulumuka, baatandika kutukumila baaghila bati, “Mbiki Luhanga aatu̱koli̱ye bini?”
28 Então disse aos irmãos: — Devolveram o meu dinheiro. Está aqui na boca do saco de cereal. O coração dos irmãos se encheu de medo, e, tremendo, entreolhavam-se, dizendo: — O que é isto que Deus nos fez?
29 Obu baaki̱dhi̱ye ewaa esebo Yakobbo mu kyalo kyabo kya Kanaani̱, baamughambila byona ebyababaayʼo. Baamughila bati,
29 E vieram para Jacó, seu pai, na terra de Canaã, e lhe contaram tudo o que lhes havia acontecido, dizendo:
30 “Mu̱lemi̱ wa Mi̱si̱li̱ akatusaakalila kandi aatubona-boni̱ya ati tukaghenda kubega kyalo kiye.
30 — O homem, o senhor da terra, falou conosco de maneira ríspida e nos tratou como espiões da terra.
31 Bhaatu twamughila tuti, ‘Tuli bantu baa majima, tatuli bambega.
31 Dissemos a ele: “Somos homens honestos e não espiões.
32 Tukaba tuli eku̱mi̱ na babili kandi baana baa musaasa omui. Omui muli etu̱we aaku̱wa. Kuuyʼo mu̱li̱ba niiye aati̱ghaaye na eseetu̱we e Kanaani̱.’
32 Somos doze irmãos, filhos de um mesmo pai; um já não existe, e o mais novo está hoje com o nosso pai na terra de Canaã.”
33 “Du̱mbi̱ mu̱lemi̱ oghu aatughila ati, ‘Mulakaba muli bantu baa majima, mu̱ti̱ghe hani omui mu enu̱we niikuwo mutwale byokuliya byanu.
33 Então o homem, o senhor da terra, respondeu: “Nisto saberei que vocês são homens honestos: deixem comigo um de seus irmãos, peguem o cereal para remediar a fome de suas casas e vão embora.
34 Kandi muleete muto waanu, niikuwo nimanye ngoku muli bantu baa majima. Nkubaku̱u̱ki̱li̱ya ye, niikuwo mutandike kusuubulila munsi muni.’ ”
34 Mas tragam-me o seu irmão mais novo. Assim saberei que vocês não são espiões, mas homens honestos. Então entregarei o irmão de vocês, e vocês poderão negociar na terra.”
35 Obu baatandi̱ki̱ye kusambuula gu̱ni̱ya syabo sya byokuliya, bu̱li̱ muntu aabona kasau ke ka siliva eghi aabaagha aghendi̱ye nayo. Du̱mbi̱ boona hamui na esebo boobahila kimui.
35 Aconteceu que, quando foram despejar o cereal que havia nos sacos, cada um tinha a sua trouxinha de dinheiro no saco de cereal. Ao ver as trouxinhas com o dinheiro, eles e o seu pai ficaram com medo.
36 Esebo Yakobbo aabaghila ati, “Mukubbala nfweluwe baana banje boona? Yojeefu̱ akaku̱wa! Si̱mi̱yooni̱ naye ngughu aaku̱u̱ye! Hati mukubbala kutwala na Bbenjami̱i̱ni̱. Nahabweki si̱ye ni̱i̱si̱ye nkuba ninfweluwa!”
36 Então Jacó, o pai deles, disse: — Vocês vão me deixar sem filhos. José se foi. Simeão se foi. Agora querem levar Benjamim! Todas essas coisas acontecem contra mim.
37 Du̱mbi̱ Leu̱bbeeni̱ aaghila ese wee ati, “Si̱ye oneesi̱ghe, ompe Bbenjami̱i̱ni̱ oghu niikuwo ntaamu̱ku̱u̱ki̱i̱ye, olaata baana banje babili.”
37 Mas Rúben disse a seu pai: — O senhor pode matar os meus dois filhos, se eu não trouxer Benjamim de volta. Deixe que eu tome conta dele, e o trarei de volta para o senhor.
38 Baatu Yakobbo aaghila ati, “Mutabani̱ wanje taakughenda naanu bbaa, waani̱na wee akaku̱wa, ti̱ niiye ati̱ghaayʼo enkaha. Kabhi koona nkanamubaayʼo mu kihanda eghi, na bukulu bwanje buni, mukuleka nku̱we ntuntuuye.”
38 Mas Jacó respondeu: — O meu filho não irá com vocês. O irmão dele está morto, e ele é o único que ficou. Se lhe acontece algum desastre no caminho, vocês farão descer os meus cabelos brancos com tristeza à sepultura.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.