Romanos 4
Yaa Kanya Ninii Fɔle Sɛlɛɛ (SNW) vs VC
1 Ni be ninle lɛsaa le buobuɛ ni di ɔwa loo Abraham suoto di lɛsaa le aanya ni di ɔlaa wɔ mmle suoto?
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Nse fɛ ɔkpɛ ɔbla oso di Yaa nta Abraham lɛbɛ, ni se akpe lɛsaa le suoto aayila ankanta nii. Kafɔɔ diele di Yaa anu.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Diekye diɛ Kɔkpana Klekle Kukũ kamɛ, beebuɛ alɛ “Abraham lafũ Yaa aanu, ni oso aabla nwɔ otii tinini di anu nɔɔ.”
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Otii wɔ ninan-yɔ anu nɔɔ aatika ni di ɔkpɛ nɔɔ ɔbla suoto, kafɔɔ ɛɛyɔ anu nɔɔ eetika ni di Yaa wɔ ninkpe ni sifutulɛ ɛɛta ni bakpileblatɛ, Yaa nta otii nwu lɛbɛ.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Kafɔɔ di Yaa anu, otii wɔ niɛyɔ anu nɔɔ eetika ni diɛ ɔkpɛ nɔɔ ɔbla suoto, ninanle ni Yaa sifutulɛ suoto yi, Yaa nnya otii nwu fɛ kpileblatɛ, ántɔɔ lɛbɛ.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Nkpo oso di ɔka Dawid labuɛ alɛ otii wɔ di Yaa lɛta ni lɛbɛ, ninanle ɔkpɛ kuonwii ɛɛbla nii, lele nwɔ nlɛ lo! Dawid labuɛ alɛ,
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 “Suoto lɛyɔɔ dile diɛta batii
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 Suoto lɛyɔɔ dile diɛta otii
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 Ni, suoto lɛyɔɔ le mmle suoto di Dawid lakakatɛ nii, batii ba niebudi ni asɔkɔsɔkɔ lete lele dile? Oowo! Batii ba ninambudi ni asɔkɔsɔkɔ kafɔɔ nkyakaa, diekye Kɔkpana Klekle Kukũ lebuɛ alɛ, “Abraham lafũ Yaa aanu, ninfɛ di Yaa lafũ nwɔ aatɔɔ lɛbɛ nɛ.”
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 Di ɔmɛmbe kamɛ di Yaa lanyɔɔ aatɔɔ lɛbɛ nkpo okle? Di obe wɔ kamɛ di Abraham diibudi ni lɛsɔkɔsɔkɔ ɛɛ, sɛɛ obe wɔ kamɛ atoobudi ni lɛsɔkɔsɔkɔ? Diele obe wɔ atoobudi ni lɛsɔkɔsɔkɔ. Kafɔɔ fiɛ ababudi ni lɛsɔkɔsɔkɔ.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Lɛsɔkɔsɔkɔ obudi wɔ mmle di Abraham labla ni yi, nle nsũ ɔtɛ wɔ nikotuo alɛ Yaa lafũ nwɔ ni nɛ. Diekye ofũ onu nɔɔ niata alɛ Yaa lafũ nwɔ aatɔɔ lɛbɛ fiɛ aabudi lɛsɔkɔsɔkɔ. Diefe ni diɛ ofũ onu wɔ mmle kamɛ, Abraham lɛbakple bafũbanutɛ bamuu kote. Nioso di Yaa lafũ mba ɛɛta ni lɛbɛ kuntɛ baabudi ni asɔkɔsɔkɔ nɛ.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Abraham nle kote ɛɛta mba kafɔɔ beebudi ni asɔkɔsɔkɔ. Diele alɛ mmle beebudi ni asɔkɔsɔkɔ oso, kafɔɔ baasiɛ nkpa di ofũ onu kamɛ fɛ mmle di Teewo Abraham lasiɛ ni nkpa fiɛ aabudi ni lɛsɔkɔsɔkɔ.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Yaa laka ntam aata Abraham ku banantii nɔɔ alɛ abayɔ kayi ka mmle anta ma fɛ atesaa lɛma. Diele alɛ Abraham lale ni kufiofa oso aaka ntam nwu nkpo aatɔɔ. Kafɔɔ mmle di Abraham lafũ Yaa aanu ni oso, ni di Yaa lafũ nwɔ aatɔɔ lɛbɛ nɛ.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Nse batii ba nimbla ni di kufiofa suoto ninfũ lɛsaa le ntam di Yaa lɛka nii, ni ofũ onu nwu ntɔɔbla kasakasa. Ni ntam nwu kafɔɔ diesinle ntam.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Diekye kufiofa ndiki Yaa ɔblɔ kuntuo wo. Kafɔɔ nse kufiofa nnaa, ni kufiofa ɔtanle kafɔɔ nnaa.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Nioso, ntam be mmle nsi di ofũ onu kamɛ, dile kamaa kakpɛkɔ kafɔɔ diɛta batii ba di Yaa sifutulɛ se ɛɛta ni batii ba ninle ni Abraham banantii. Diele mba lete bɛɛta ni kufiofa nwu ninle Abraham banantii. Kafɔɔ ku mba nintikanko ni Abraham ofũ onu nwu. Diekye, Abraham ninle bafũbanutɛ bamuu kote.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 Fɛ mmle beebuɛ ni Kɔɔkpana Klekle Kukũ kamɛ alɛ, “Lɛyɔfɔ lɛbla nnle kpinwu kote.” Nioso ntam nwu lewo di Yaa anu. Yaa wɔ mmle di Abraham lafũ aanu nɛ, nnwɔɔ ninsɛnkɛsa bakpi ta otumi wɔ ninkpe nwɔ ni oso. Diɛ otimi nwu nkpo ninkpe nwɔ ni oso, aakakatɛ, ni di asaa ya ninnaa ni diidii ladie aawa nɛ.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Obe wɔ diɛ osuku onyu nsinnaa nii, Abraham lakple aafũ Yaa anu osie kanya. Nkpo oso aabakple nnle kpinwu kote fɛ mmle okle di Kɔkpana Klekle Kukũ labuɛ ni alɛ, “Banantii lɛfɔ mapɔ kpinwu fɛ awɛntrɛbi.”
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Abraham lafũ alɛɛ kɔlafa amu. Kafɔɔ nnɛɛ ditafee nwɔ di ofũ onu kamɛ, nu aanya alɛ nfɛ ayɛ di ɔkya kotoko, ɔsɔfɔ nɔɔ Sara kafɔɔ ntoofe kolofo.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Asaa ya mmle ditafeesa nwɔ nnɛɛ di ofũ onu kamɛ. Kafɔɔ aamufũ Yaa ntam nwu aaklee osie kanya. Ofũ onu nɔɔ lakpee nwɔ osie, aayɔ katansa aata Yaa.
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 Aafũ aanu osie kanya alɛ Yaa nkpe otimi abafuo ntam be ɛɛka ni ɔbla.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Ofũ onu wɔ mmle niawɛ ni Abraham oso di Yaa lafũ nwɔ aatɔɔ lɛbɛ nɛ.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Diele Abraham lete oso bɛɛkpana sɛlaa se mmle alɛ, “Yaa lafũ nwɔ aatɔɔ lɛbɛ.”
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 Kafɔɔ bɛɛkpana bɛɛta awo ba kafɔɔ di ofũ onu nkpe ni di Yaa wɔ niatakatɛsa ni Saate loo Yesu aakyeko ni bakpi kamɛ alɛ aafũ wo anta wo lɛbɛ.
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Sikpile loo oso di Yaa lata osuku baalo Yesu. Yaa lasɛnkɛsa nwɔ aakyeko bakpi kamɛ, mmle okle aafũ wo anta wo ni lɛbɛ.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.