Romanos 4

Yaa Kanya Ninii Fɔle Sɛlɛɛ (SNW) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Ni be ninle lɛsaa le buobuɛ ni di ɔwa loo Abraham suoto di lɛsaa le aanya ni di ɔlaa wɔ mmle suoto?
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 Nse fɛ ɔkpɛ ɔbla oso di Yaa nta Abraham lɛbɛ, ni se akpe lɛsaa le suoto aayila ankanta nii. Kafɔɔ diele di Yaa anu.
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 Diekye diɛ Kɔkpana Klekle Kukũ kamɛ, beebuɛ alɛ “Abraham lafũ Yaa aanu, ni oso aabla nwɔ otii tinini di anu nɔɔ.”
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 Otii wɔ ninan-yɔ anu nɔɔ aatika ni di ɔkpɛ nɔɔ ɔbla suoto, kafɔɔ ɛɛyɔ anu nɔɔ eetika ni di Yaa wɔ ninkpe ni sifutulɛ ɛɛta ni bakpileblatɛ, Yaa nta otii nwu lɛbɛ.
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 Kafɔɔ di Yaa anu, otii wɔ niɛyɔ anu nɔɔ eetika ni diɛ ɔkpɛ nɔɔ ɔbla suoto, ninanle ni Yaa sifutulɛ suoto yi, Yaa nnya otii nwu fɛ kpileblatɛ, ántɔɔ lɛbɛ.
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 Nkpo oso di ɔka Dawid labuɛ alɛ otii wɔ di Yaa lɛta ni lɛbɛ, ninanle ɔkpɛ kuonwii ɛɛbla nii, lele nwɔ nlɛ lo! Dawid labuɛ alɛ,
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 “Suoto lɛyɔɔ dile diɛta batii
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 Suoto lɛyɔɔ dile diɛta otii
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 Ni, suoto lɛyɔɔ le mmle suoto di Dawid lakakatɛ nii, batii ba niebudi ni asɔkɔsɔkɔ lete lele dile? Oowo! Batii ba ninambudi ni asɔkɔsɔkɔ kafɔɔ nkyakaa, diekye Kɔkpana Klekle Kukũ lebuɛ alɛ, “Abraham lafũ Yaa aanu, ninfɛ di Yaa lafũ nwɔ aatɔɔ lɛbɛ nɛ.”
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 Di ɔmɛmbe kamɛ di Yaa lanyɔɔ aatɔɔ lɛbɛ nkpo okle? Di obe wɔ kamɛ di Abraham diibudi ni lɛsɔkɔsɔkɔ ɛɛ, sɛɛ obe wɔ kamɛ atoobudi ni lɛsɔkɔsɔkɔ? Diele obe wɔ atoobudi ni lɛsɔkɔsɔkɔ. Kafɔɔ fiɛ ababudi ni lɛsɔkɔsɔkɔ.
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 Lɛsɔkɔsɔkɔ obudi wɔ mmle di Abraham labla ni yi, nle nsũ ɔtɛ wɔ nikotuo alɛ Yaa lafũ nwɔ ni nɛ. Diekye ofũ onu nɔɔ niata alɛ Yaa lafũ nwɔ aatɔɔ lɛbɛ fiɛ aabudi lɛsɔkɔsɔkɔ. Diefe ni diɛ ofũ onu wɔ mmle kamɛ, Abraham lɛbakple bafũbanutɛ bamuu kote. Nioso di Yaa lafũ mba ɛɛta ni lɛbɛ kuntɛ baabudi ni asɔkɔsɔkɔ nɛ.
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 Abraham nle kote ɛɛta mba kafɔɔ beebudi ni asɔkɔsɔkɔ. Diele alɛ mmle beebudi ni asɔkɔsɔkɔ oso, kafɔɔ baasiɛ nkpa di ofũ onu kamɛ fɛ mmle di Teewo Abraham lasiɛ ni nkpa fiɛ aabudi ni lɛsɔkɔsɔkɔ.
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 Yaa laka ntam aata Abraham ku banantii nɔɔ alɛ abayɔ kayi ka mmle anta ma fɛ atesaa lɛma. Diele alɛ Abraham lale ni kufiofa oso aaka ntam nwu nkpo aatɔɔ. Kafɔɔ mmle di Abraham lafũ Yaa aanu ni oso, ni di Yaa lafũ nwɔ aatɔɔ lɛbɛ nɛ.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 Nse batii ba nimbla ni di kufiofa suoto ninfũ lɛsaa le ntam di Yaa lɛka nii, ni ofũ onu nwu ntɔɔbla kasakasa. Ni ntam nwu kafɔɔ diesinle ntam.
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 Diekye kufiofa ndiki Yaa ɔblɔ kuntuo wo. Kafɔɔ nse kufiofa nnaa, ni kufiofa ɔtanle kafɔɔ nnaa.
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 Nioso, ntam be mmle nsi di ofũ onu kamɛ, dile kamaa kakpɛkɔ kafɔɔ diɛta batii ba di Yaa sifutulɛ se ɛɛta ni batii ba ninle ni Abraham banantii. Diele mba lete bɛɛta ni kufiofa nwu ninle Abraham banantii. Kafɔɔ ku mba nintikanko ni Abraham ofũ onu nwu. Diekye, Abraham ninle bafũbanutɛ bamuu kote.
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 Fɛ mmle beebuɛ ni Kɔɔkpana Klekle Kukũ kamɛ alɛ, “Lɛyɔfɔ lɛbla nnle kpinwu kote.” Nioso ntam nwu lewo di Yaa anu. Yaa wɔ mmle di Abraham lafũ aanu nɛ, nnwɔɔ ninsɛnkɛsa bakpi ta otumi wɔ ninkpe nwɔ ni oso. Diɛ otimi nwu nkpo ninkpe nwɔ ni oso, aakakatɛ, ni di asaa ya ninnaa ni diidii ladie aawa nɛ.
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 Obe wɔ diɛ osuku onyu nsinnaa nii, Abraham lakple aafũ Yaa anu osie kanya. Nkpo oso aabakple nnle kpinwu kote fɛ mmle okle di Kɔkpana Klekle Kukũ labuɛ ni alɛ, “Banantii lɛfɔ mapɔ kpinwu fɛ awɛntrɛbi.”
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 Abraham lafũ alɛɛ kɔlafa amu. Kafɔɔ nnɛɛ ditafee nwɔ di ofũ onu kamɛ, nu aanya alɛ nfɛ ayɛ di ɔkya kotoko, ɔsɔfɔ nɔɔ Sara kafɔɔ ntoofe kolofo.
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 Asaa ya mmle ditafeesa nwɔ nnɛɛ di ofũ onu kamɛ. Kafɔɔ aamufũ Yaa ntam nwu aaklee osie kanya. Ofũ onu nɔɔ lakpee nwɔ osie, aayɔ katansa aata Yaa.
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 Aafũ aanu osie kanya alɛ Yaa nkpe otimi abafuo ntam be ɛɛka ni ɔbla.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 Ofũ onu wɔ mmle niawɛ ni Abraham oso di Yaa lafũ nwɔ aatɔɔ lɛbɛ nɛ.
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 Diele Abraham lete oso bɛɛkpana sɛlaa se mmle alɛ, “Yaa lafũ nwɔ aatɔɔ lɛbɛ.”
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 Kafɔɔ bɛɛkpana bɛɛta awo ba kafɔɔ di ofũ onu nkpe ni di Yaa wɔ niatakatɛsa ni Saate loo Yesu aakyeko ni bakpi kamɛ alɛ aafũ wo anta wo lɛbɛ.
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 Sikpile loo oso di Yaa lata osuku baalo Yesu. Yaa lasɛnkɛsa nwɔ aakyeko bakpi kamɛ, mmle okle aafũ wo anta wo ni lɛbɛ.
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.