Romanos 4
Yaa Kanya Ninii Fɔle Sɛlɛɛ (SNW) vs NAA
1 Ni be ninle lɛsaa le buobuɛ ni di ɔwa loo Abraham suoto di lɛsaa le aanya ni di ɔlaa wɔ mmle suoto?
1 Que diremos, então, a respeito de Abraão, nosso pai segundo a carne? O que foi que ele conseguiu?
2 Nse fɛ ɔkpɛ ɔbla oso di Yaa nta Abraham lɛbɛ, ni se akpe lɛsaa le suoto aayila ankanta nii. Kafɔɔ diele di Yaa anu.
2 Porque, se Abraão foi justificado por obras, tem do que se orgulhar, porém não diante de Deus.
3 Diekye diɛ Kɔkpana Klekle Kukũ kamɛ, beebuɛ alɛ “Abraham lafũ Yaa aanu, ni oso aabla nwɔ otii tinini di anu nɔɔ.”
3 Pois o que diz a Escritura? Ela diz: “Abraão creu em Deus, e isso lhe foi atribuído para justiça.”
4 Otii wɔ ninan-yɔ anu nɔɔ aatika ni di ɔkpɛ nɔɔ ɔbla suoto, kafɔɔ ɛɛyɔ anu nɔɔ eetika ni di Yaa wɔ ninkpe ni sifutulɛ ɛɛta ni bakpileblatɛ, Yaa nta otii nwu lɛbɛ.
4 Ora, para quem trabalha, o salário não é considerado como favor, mas como dívida.
5 Kafɔɔ di Yaa anu, otii wɔ niɛyɔ anu nɔɔ eetika ni diɛ ɔkpɛ nɔɔ ɔbla suoto, ninanle ni Yaa sifutulɛ suoto yi, Yaa nnya otii nwu fɛ kpileblatɛ, ántɔɔ lɛbɛ.
5 Mas, para quem não trabalha, porém crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é atribuída como justiça.
6 Nkpo oso di ɔka Dawid labuɛ alɛ otii wɔ di Yaa lɛta ni lɛbɛ, ninanle ɔkpɛ kuonwii ɛɛbla nii, lele nwɔ nlɛ lo! Dawid labuɛ alɛ,
6 E é assim também que Davi declara ser bem-aventurado aquele a quem Deus atribui justiça, independentemente de obras.
7 “Suoto lɛyɔɔ dile diɛta batii
7 Davi disse: “Bem-aventurados aqueles cujas transgressões são perdoadas, e cujos pecados são cobertos;
8 Suoto lɛyɔɔ dile diɛta otii
8 bem-aventurado aquele a quem o Senhor jamais atribuir pecado.”
9 Ni, suoto lɛyɔɔ le mmle suoto di Dawid lakakatɛ nii, batii ba niebudi ni asɔkɔsɔkɔ lete lele dile? Oowo! Batii ba ninambudi ni asɔkɔsɔkɔ kafɔɔ nkyakaa, diekye Kɔkpana Klekle Kukũ lebuɛ alɛ, “Abraham lafũ Yaa aanu, ninfɛ di Yaa lafũ nwɔ aatɔɔ lɛbɛ nɛ.”
9 Esta bem-aventurança vem apenas sobre os circuncisos ou será que ela vem também sobre os incircuncisos? Porque dizemos: “A fé foi atribuída a Abraão para justiça.”
10 Di ɔmɛmbe kamɛ di Yaa lanyɔɔ aatɔɔ lɛbɛ nkpo okle? Di obe wɔ kamɛ di Abraham diibudi ni lɛsɔkɔsɔkɔ ɛɛ, sɛɛ obe wɔ kamɛ atoobudi ni lɛsɔkɔsɔkɔ? Diele obe wɔ atoobudi ni lɛsɔkɔsɔkɔ. Kafɔɔ fiɛ ababudi ni lɛsɔkɔsɔkɔ.
10 Como, pois, lhe foi atribuída? Estando ele já circuncidado ou sendo ainda incircunciso? Não foi no regime da circuncisão, mas quando ele ainda não havia sido circuncidado.
11 Lɛsɔkɔsɔkɔ obudi wɔ mmle di Abraham labla ni yi, nle nsũ ɔtɛ wɔ nikotuo alɛ Yaa lafũ nwɔ ni nɛ. Diekye ofũ onu nɔɔ niata alɛ Yaa lafũ nwɔ aatɔɔ lɛbɛ fiɛ aabudi lɛsɔkɔsɔkɔ. Diefe ni diɛ ofũ onu wɔ mmle kamɛ, Abraham lɛbakple bafũbanutɛ bamuu kote. Nioso di Yaa lafũ mba ɛɛta ni lɛbɛ kuntɛ baabudi ni asɔkɔsɔkɔ nɛ.
11 E Abraão recebeu o sinal da circuncisão como selo da justiça da fé que teve quando ainda não havia sido circuncidado. E isto para que ele viesse a ser o pai de todos os que creem, embora não circuncidados, a fim de que a justiça fosse atribuída também a eles.
12 Abraham nle kote ɛɛta mba kafɔɔ beebudi ni asɔkɔsɔkɔ. Diele alɛ mmle beebudi ni asɔkɔsɔkɔ oso, kafɔɔ baasiɛ nkpa di ofũ onu kamɛ fɛ mmle di Teewo Abraham lasiɛ ni nkpa fiɛ aabudi ni lɛsɔkɔsɔkɔ.
12 Ele é também pai da circuncisão, isto é, daqueles que não são apenas circuncisos, mas também andam nas pisadas da fé que teve Abraão, nosso pai, antes de ser circuncidado.
13 Yaa laka ntam aata Abraham ku banantii nɔɔ alɛ abayɔ kayi ka mmle anta ma fɛ atesaa lɛma. Diele alɛ Abraham lale ni kufiofa oso aaka ntam nwu nkpo aatɔɔ. Kafɔɔ mmle di Abraham lafũ Yaa aanu ni oso, ni di Yaa lafũ nwɔ aatɔɔ lɛbɛ nɛ.
13 A promessa de que seria herdeiro do mundo não veio a Abraão ou à sua descendência por meio da lei, e sim por meio da justiça da fé.
14 Nse batii ba nimbla ni di kufiofa suoto ninfũ lɛsaa le ntam di Yaa lɛka nii, ni ofũ onu nwu ntɔɔbla kasakasa. Ni ntam nwu kafɔɔ diesinle ntam.
14 Pois, se os da lei é que são os herdeiros, anula-se a fé e cancela-se a promessa.
15 Diekye kufiofa ndiki Yaa ɔblɔ kuntuo wo. Kafɔɔ nse kufiofa nnaa, ni kufiofa ɔtanle kafɔɔ nnaa.
15 Porque a lei suscita a ira; mas onde não há lei, também não há transgressão.
16 Nioso, ntam be mmle nsi di ofũ onu kamɛ, dile kamaa kakpɛkɔ kafɔɔ diɛta batii ba di Yaa sifutulɛ se ɛɛta ni batii ba ninle ni Abraham banantii. Diele mba lete bɛɛta ni kufiofa nwu ninle Abraham banantii. Kafɔɔ ku mba nintikanko ni Abraham ofũ onu nwu. Diekye, Abraham ninle bafũbanutɛ bamuu kote.
16 Essa é a razão por que provém da fé, para que seja segundo a graça, a fim de que a promessa seja garantida para toda a descendência, não somente à descendência que está no regime da lei, mas também à descendência que tem a fé que Abraão teve — porque Abraão é pai de todos nós,
17 Fɛ mmle beebuɛ ni Kɔɔkpana Klekle Kukũ kamɛ alɛ, “Lɛyɔfɔ lɛbla nnle kpinwu kote.” Nioso ntam nwu lewo di Yaa anu. Yaa wɔ mmle di Abraham lafũ aanu nɛ, nnwɔɔ ninsɛnkɛsa bakpi ta otumi wɔ ninkpe nwɔ ni oso. Diɛ otimi nwu nkpo ninkpe nwɔ ni oso, aakakatɛ, ni di asaa ya ninnaa ni diidii ladie aawa nɛ.
17 como está escrito: “Eu o constituí por pai de muitas nações” — diante daquele em quem Abraão creu, o Deus que vivifica os mortos e chama à existência as coisas que não existem.
18 Obe wɔ diɛ osuku onyu nsinnaa nii, Abraham lakple aafũ Yaa anu osie kanya. Nkpo oso aabakple nnle kpinwu kote fɛ mmle okle di Kɔkpana Klekle Kukũ labuɛ ni alɛ, “Banantii lɛfɔ mapɔ kpinwu fɛ awɛntrɛbi.”
18 Abraão, esperando contra a esperança, creu, para vir a ser pai de muitas nações, segundo lhe havia sido dito: “Assim será a sua descendência.”
19 Abraham lafũ alɛɛ kɔlafa amu. Kafɔɔ nnɛɛ ditafee nwɔ di ofũ onu kamɛ, nu aanya alɛ nfɛ ayɛ di ɔkya kotoko, ɔsɔfɔ nɔɔ Sara kafɔɔ ntoofe kolofo.
19 E, sem enfraquecer na fé, levou em conta o seu próprio corpo já amortecido, tendo ele quase cem anos, e a esterilidade do ventre de Sara.
20 Asaa ya mmle ditafeesa nwɔ nnɛɛ di ofũ onu kamɛ. Kafɔɔ aamufũ Yaa ntam nwu aaklee osie kanya. Ofũ onu nɔɔ lakpee nwɔ osie, aayɔ katansa aata Yaa.
20 Não duvidou, por incredulidade, da promessa de Deus; mas, pela fé, se fortaleceu, dando glória a Deus,
21 Aafũ aanu osie kanya alɛ Yaa nkpe otimi abafuo ntam be ɛɛka ni ɔbla.
21 estando plenamente convicto de que Deus era poderoso para cumprir o que havia prometido.
22 Ofũ onu wɔ mmle niawɛ ni Abraham oso di Yaa lafũ nwɔ aatɔɔ lɛbɛ nɛ.
22 Assim, também isso lhe foi atribuído para justiça.
23 Diele Abraham lete oso bɛɛkpana sɛlaa se mmle alɛ, “Yaa lafũ nwɔ aatɔɔ lɛbɛ.”
23 E as palavras “lhe foi atribuído” foram escritas não somente por causa dele,
24 Kafɔɔ bɛɛkpana bɛɛta awo ba kafɔɔ di ofũ onu nkpe ni di Yaa wɔ niatakatɛsa ni Saate loo Yesu aakyeko ni bakpi kamɛ alɛ aafũ wo anta wo lɛbɛ.
24 mas também por nossa causa, visto que a nós igualmente nos será atribuído, a saber, a nós que cremos naquele que ressuscitou dentre os mortos a Jesus, nosso Senhor,
25 Sikpile loo oso di Yaa lata osuku baalo Yesu. Yaa lasɛnkɛsa nwɔ aakyeko bakpi kamɛ, mmle okle aafũ wo anta wo ni lɛbɛ.
25 o qual foi entregue por causa das nossas transgressões e ressuscitou para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.