Lucas 15
Yaa Kanya Ninii Fɔle Sɛlɛɛ (SNW) vs ARIB
1 Dii ninwii akpooto bafuntɛ ku bakpileblatɛ lawa Yesu nfũ babanu nwɔ ɔlaa.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Ninfa, Farisi batii ku kufiofa batuotɛ lakye kasɔ baatɔɔkakatɛ nwɔ di suoto alɛ, “Osuɔtɔ wɔ mmle lefũ bakpileblatɛ, anle bia alesaa ku mma!”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Nkpo oso Yesu lapɛ ma lɛkpa alɛ,
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 “Nse diɛwa alɛ onwii lee nkpe bafoso kɔlafa, di onwii leyu kaamɛ, ɔlɔbadiɛ bafoso afosi anaasĩ banaasĩ nwu nkpo di alesaa kalekɔ alaawolaa onwii wɔ nieyu ni, diɛlaase di obe wɔ ɛɛnyɔɔ ni?
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 Ni nse ɛɛnyɔɔ, suoto dilabayɔɔ nwɔ osie kanya akɛnkɛ nwɔ atika di nimuusi.
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 Akpaa nwɔ awako leyo. Abalɛɛ basiɛwo nɔɔ ku leyo nɔɔ batii ansiisa antɔkɔ ma alɛ, ‘Suoto kɔtɛ sinyɔɔ mi osie kanya, diekye ntɔɔnya foso nii nwu niayu nii. Biwa biɛbanyakoe suoto lɛyɔɔ!’
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Nioso kɔtɔkɔ ye nlɛ nkpo kafɔɔ di suoto lɛyɔɔ kplɛ mawɛ di Yaa kafa, nse kpileblatɛ onwii lekyi, ninlenkee babienetɛ afosi anaasĩ batii banaasĩ ba kaakyi diefĩ ni nɛ.
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Ee nse koto fututu lefosi nkpe ɔsanko owo, eeyu kunwii, lɛ ambla? Ansɔ kandiɛ anse, anfiɛ leyo nɔɔ kamɛ anwolaa kũ nwaa ninaase di obe wɔ ɛɛnya kũ nii.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Nse ɛɛnya kũ, anlɛɛ bawo nɔɔ ku leyo nɔɔ batii ansiisa, antɔkɔ ma alɛ, ‘Suoto kɔtɛ sinyɔɔ mi osie kanya, diekye ntɔɔnya koto nii nwu niayu nii, bibanyakoe suoto lɛyɔɔ.’
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 Nwaako kɔtɔkɔ ye nlɛ, nkpo okle kafɔɔ di Yaa batɔkyɛntɛ nnya suoto lɛyɔɔ di kpileblatɛ onwii wɔ niekyi ni suoto nɛ.”
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Yesu lakple abuɛ akyakaa alɛ, “Osuɔtɔ onwii lawɛ, aawa babi suɔtɔbi banyɔ banwii.
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 Ninfɛ di obisɔnle latɔkɔ ote alɛ, ‘Teete, yɔ kalekɔ nii ka fabatɛɛ ni di asaa lɛfɔ kamɛ fatɛɛ ninua.’ Nkpo oso osuɔtɔ nwu nkpo layɔ asaa nɔɔ aasɛ aata babi nwu nkpo banyɔ.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 “Di ayi awo kamaa, obisɔnle nwu nkpo layɔ asaa nɔɔ nwu amuu aasunsũ aafũ koto aadie leeyo, aasifi kale bamba fanfanfa. Aalaasiɛ nkpa lɛlaale, aalalaasa koto nɔɔ nwu kumuu.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Obe wɔ aale koto nɔɔ nwu kumuu kualoo nii, ditaklɛ, kɔka kplɛ kunwii labakpɛ kaasɔ nwu nkpo suoto. Aabakple piitɛ, nle aale ni lawɛ nwɔ osie.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 Nioso aayɔ suoto aalaakpee awoba di osuɔtɔ onwii nfũ di kasɔ nwu suoto. Ninfɛ di osuɔtɔ nwu lakpaa nwɔ aasifiko kakpayotũ nɔɔ alɛ, alaatoonyu nwɔ aplakuo nɛ.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Kɔka oso, aamiɛ alɛ se aatoole aplakuo nwu alesaa awo, kafɔɔ kuonwii ditatɔɔ osuku alɛ ale.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 “Nioso, osuɔtɔbi nwu lababuo di suoto nɔɔ kamɛ aabuɛ alɛ, ‘Batii ba di teemi lefũ bɔɔbla sɛkpɛ mantɔɔ nii, alesaa diefĩ ma, boole mammiɛ. Ni di mi nsi ninfũ kɔka kolo mi nɛ!
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Makple nsifi teemi nfũ nnaatɔkɔ nwɔ nlɛ, “Teete, lɛbla okpile leyila di Yaa ku afɔ suoto.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Ninsinsiɛko alɛ faalɛɛ mi alɛ obi lɛfɔ. Kafɔɔ yɔ mi fabla fɛle bakpɛmblatɛ lɛfɔ onwii lɛma feefũ ni.” ’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 Nfanwu ni aataka aayɔ asaa aayefe osuku aatoofe ote nfũ nɛ.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 “Ninfɛ di obi labuɛ alɛ, ‘Teete, lɛbla okpile leyila di Yaa ku afɔ suoto. Ninsinsiɛko alɛ faalɛɛ mi falɛ obi lɛfɔ!’
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 “Kafɔɔ, ote latɔkɔ bakpɛmblatɛ nɔɔ alɛ, ‘Bipɛsɛwa! Biɛyɔ awu biene anwii bibakpee nwɔ. Biɛyɔ lɛkɔnii ku ntokota biene bibakpee nwɔ.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 Nle mmle kamaa, biɛkyɛ bilaamufũ nankyue wɔ ninsi ni lɛla bilo biɛwa alesaa, buɔnya suoto lɛyɔɔ.
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 Diekye obi nii wɔ mmle, buɔyɔ fɛ aakpi. Kafɔɔ atookple ɛɛsɛnkɛ. Aayu, kafɔɔ butookple buɔnyɔɔ.’ Nioso, baakyako suoto lɛyɔɔ ɔnya.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 “Di obe nwu nkpo kamɛ, obi nɔɔ nɔɔfo lafe kofe. Obe wɔ atookye kofe ɔɔwa nfɛ ɔɔtɛɛtɛɛ ni leyo, aanu sinu ku katũ kanya osie kanya.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 Nioso, aalɛɛ kpɛmblatɛ onwii, ni aakaalɛ nwɔ alɛ, ‘Be ninkpe leeyo?’
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Ninfɛ di kpɛmblatɛ nwu ladiki kanya aatɔkɔ nwɔ alɛ, ‘Obilee nintookple ɛɛwa, ni di teefɔ lɛta beelo nankyue wɔ ninsi ni lɛla nɛ, diekye atookple ɛɛwa buɛɛ okpile kuonwii dietũ nwɔ.’
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 “Nkpo oso obi nɔɔfole nwu lanya ɔblɔ osie kanya alɛ, oloosinkyɛ leyo. Ta nkpo oso, ote ladie aakyɛ ɔkyɛ nɔɔ aalaatikiti nwɔ lekoto alɛ awa baasifi leyo.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 Kafɔɔ obi nwu lamunikĩi aakaalɛ ote alɛ, ‘Nyu lo! Ntɔɔbla ɔkpɛ lɛta fɔ alɛɛ ya kpe fɛ ɔlanle. Diidii kafɔɔ ninsĩ fɔ ɔlaa onu. Obe fatɔɔbla fɛɛtɛɛ ami? Diidii bia tie, fayitɛɛ falɛ nnya suoto lɛyɔɔ ku bawo nii.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Kafɔɔ obi lɛfɔ wɔ mmle nintɔɔlalaasa fɔ ni asaa ku basanko basɔnɔkpeetɛ lekple ɛɛwa nii, fatoolo nankyue wɔ ninsi ni lɛla fɛɛtɔɔ nnwɔɔ!’
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 “Ninfɛ di ote latɔkɔ nwɔ alɛ, ‘Obi nii, munkofɔ ninsi ninfũ obe lele, lɛsaa lele kafɔɔ ninkpe mi, lele fɔ dile.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Kafɔɔ, dikpe nii munya suoto lɛyɔɔ, mumpɔ. Diekye buɔyɔ bulɛ okpi di obilee lakpi, ni eekple ɛɛsɛnkɛ nɛ. Oyu aayu ni buokple buɔnyɔɔ nɛ.’ ”
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.