Atos 7

Yaa Kanya Ninii Fɔle Sɛlɛɛ (SNW) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Yaa Oletatɛ Nɔɔfo lakaalɛ Stefano alɛ, “Sɛlaa se boobuɛ ni di suoto lɛfɔ ninfũ site nkpo?”
1 O Grande Sacerdote perguntou a Estêvão: — O que essas pessoas estão dizendo é verdade?
2 Stefano ladiki kanya alɛ, “Bate nii ku babiloo, binu. Yaa ladiki leklekle nɔɔ aatuo ɔwa loo Abraham di Mesopotamia kasɔ suoto fiɛ aadie aasifi Haran kasɔ suoto aalaasiɛ.
2 Estêvão respondeu: — Irmãos e pais, escutem! O
3 Nfa ɔɔtɔkɔ nwɔ alɛ, ‘Die fadiɛ batii lɛfɔ ku kasɔ lɛfɔ faasifi kasɔ ka matuo fɔ ni!’
3 E Deus lhe disse: “Saia da sua terra e do meio dos seus parentes e vá para uma terra que eu lhe mostrarei.”
4 “Nioso aataka aadie di kasɔ nɔɔ suoto aalaasiɛ di Haran diɛlaase di obe wɔ di Ote lakpi nii. Nni kamaa, Yaa lakpaa nwɔ aawako kasɔ ka suoto bisi ni miɛ.
4 Então ele saiu da Caldeia e foi morar em Harã. Depois que o pai dele morreu, Deus trouxe Abraão para esta terra onde vocês agora estão morando.
5 Yaa ditata Abraham kalekɔ kukanwii ninfa, bia kasɔ nwu kakyɛɛ atabɛ aatɔɔ. Kafɔɔ aatɔkɔ nwɔ aatɛ alɛ, dii lewo kɔwa kasɔ nwu makple nnwɔɔ ku babi kale. Di obe wɔ kamɛ di Yaa latɔkɔ ni Abraham ɔlaa wɔ mmle bia, ayilofo obi kuonwii!
5 Ele não deu a Abraão nem mesmo um palmo desta terra, mas prometeu que ia lhe dar toda esta terra e que depois ela seria dos seus descendentes. Quando Deus fez essa promessa, Abraão ainda não tinha filhos.
6 Nya ɔlaa wɔ di Yaa lakple aatɔkɔ nwɔ aatɛ ni, alɛ, banantii nɔɔ bamuu makple bafɔɔ di batii bawo kasɔ suoto, babakple batii nwu bakpɛmblatɛ mansiɛ ma kafɔɔ lɛɛkpaa kalɔ diibuo kamɛ, di alɛɛ alafa ana kamɛ.
6 Ele disse a Abraão: “Os seus descendentes vão viver como estrangeiros em outra terra. Ali eles serão escravos e serão maltratados durante quatrocentos anos.”
7 Ni aakple aatɔkɔ nwɔ alɛ, ‘Malo batii ba kasɔ basi bɔɔbla sɛkpɛ manta ma ni lɛpɔɔ. Nni kamaa, babadie kaasɔ nwu suoto manwa mamasumu mi kaasɔ ka mmle suoto busi nii.’
7 — E Deus disse ainda: “Eu castigarei a nação que os escravizar. Depois disso eles voltarão daquela terra e me adorarão neste lugar.”
8 Ni di Yaa layɔ lɛsɔkɔsɔkɔ obudi kanya onii aata Abraham di obe nwu kamɛ fɛ kanya ninii le nimasiɛ ni di nnwɔɔ ku Yaa nntɛɛ ku banantii nɔɔ nɛ. Nioso Abraham lalofo Isak ni aabudi nwɔ lɛsɔkɔsɔkɔ di obe wɔ aafũ ni ayi anɛ nɛ. Isak lalofo Yakob ni aabudi nwɔ lɛsɔksɔkɔ nɛ. Ni di Yakob kafɔɔ lalofo babi lefosi banyɔ ba niɛbla ni Yuda batii nfaabi be ninle ni lefosi nfaabi nnyɔ nɛ. Aabudi bamuu kafɔɔ asɔkɔsɔkɔ.
8 Deus deu a Abraão a cerimônia da circuncisão como prova da aliança que fez com ele. Por isso Abraão circuncidou o seu filho Isaque uma semana depois do seu nascimento. Isaque circuncidou o seu filho Jacó, e Jacó fez o mesmo com os seus doze filhos, os patriarcas .
9 “Yakob babi ba mmle lasɛɛsa anu di obilɛma Yosef suoto. Baamufũ nwɔ baasunsũ baata batii ba niakpaa nwɔ baasifiko ni Egipte kasɔ suoto. Kafɔɔ Yaa lasiɛko nwɔ,
9 Estêvão continuou: — Os irmãos de José tinham inveja dele e o venderam para ser escravo no Egito. Mas Deus estava com ele
10 aadiki nwɔ aakyeko abuo nɔɔ amuu kamɛ. Yaa latɔɔ ninumbe, aale nwɔ sibualɛ. Nioso Egipte Ɔka Farao lababɔmbɔ nwɔ aayɔ nwɔ aase di Egipte kale kamuu kanya ku leyo nɔɔ asaa kanyayilatɛ.
10 e o livrou de todas as suas aflições. Quando José apareceu diante de Faraó, rei do Egito, Deus lhe deu sabedoria e modos agradáveis. E Faraó o nomeou governador do Egito e do palácio do rei.
11 “Di obe nwu kamɛ, kɔka kplɛ lakpɛ diɛ Egipte ku Kanaan kasɔ suoto diananfi dibuo diawako bate loo suoto deikye batawɛ alesaa baatoole.
11 Depois houve falta de alimentos e muito sofrimento no Egito e em Canaã, e os nossos antepassados não tinham mais o que comer.
12 Nioso obe wɔ di Yakob lanu alɛ alesaa lawɛ ni di Egipte, ni aakpee babi nɔɔ lɛkasale alɛ bakyɛ baalaaya alesaa nwu awo bawako nɛ.
12 Mais tarde, Jacó ouviu dizer que no Egito havia trigo e mandou pela primeira vez os nossos antepassados até lá.
13 Obe wɔ di Yakob babi lakple baakyɛ ni nfa lɛnyɔɔfa, alɛ bɔɔlaaya ni alesaa, Yosef ladiki suoto aatuo ma, aadiki ma kafɔɔ aatuo Ɔka Farao.
13 Na segunda vez José contou aos seus irmãos quem ele era, e Faraó ficou sabendo da família de José.
14 Nioso Yosef latɔkɔ ma alɛ se bɛɛkyɛ, baalaakpaa Ote lɛma Yakob ku babi nɔɔ bamuu ku batii lɛma bawako Egipte. Di obe nwu kamɛ, lɛpɔ lɛma kabla fɛ batii afosi akuɛnsĩ batii banɔɔ.
14 Então José mandou buscar o seu pai Jacó e todos os seus parentes, a fim de irem para o Egito; eram setenta e cinco pessoas ao todo.
15 Nioso Yakob lasifi Egipte aalaasiɛ ninfa dialaadu obe wɔ aakpi nii. Babi nɔɔ kafɔɔ lasiɛ ninfa baalaadu obe wɔ baakpi nii.
15 Jacó foi para o Egito, e ali ele e os nossos antepassados ficaram morando até o dia da morte deles.
16 Baakplesa ma baasifiko okpoo wɔ bɔɔlɛɛ ni Sekem. Baalaakookaa ma di ɔkya kamɛ kaasɔ ka di Abraham laya ni diɛ Hamor kafaabi nfũ ku koto.
16 Depois os corpos deles foram trazidos para Siquém e postos no túmulo que Abraão tinha comprado dos descendentes de Hamor por um certo preço.
17 “Obe wɔ di Yaa ntam be aaka aata ni Abraham nfɛ kɔtɛɛtɛɛ nii, kafaabi loo batii ntɔɔpɔ di Egipte kasɔ.
17 — Quando estava chegando o tempo de Deus cumprir o juramento que havia feito a Abraão, o nosso povo tinha aumentado muito no Egito.
18 Diabawa kafɔɔ alɛ ɔka fɔle Farao wɔ niatoole ni sɛka di Egipte, ditatofo Yosef.
18 Então um rei que não sabia nada a respeito de José começou a governar o Egito.
19 Ɔka Farao wɔ mmle lakyɔnkyɔ batii loo, aawɛ kafɔɔ disi osie di suoto lɛma, aayila ma di suoto alɛ baayɔ babi lɛma baatooyu alɛ baatookpi.
19 Esse rei enganou e maltratou os nossos antepassados, a ponto de obrigá-los a abandonar as suas próprias criancinhas para que elas morressem.
20 “Di obe nwu kamɛ kafɔɔ baalofo Mose nɛ. Ale obi wɔ niatɔɔlɛ ni onyu nwaa. Nioso balofotɛ nɔɔ layɔ nwɔ baalaawofasa leeyo awɛntɛ atiɛ.
20 Nesse tempo nasceu Moisés, que era uma linda criança, e durante três meses os seus pais cuidaram dele em casa.
21 Obe wɔ manamasinfuo nwɔ ni owofasa yi, baadiki nwɔ baase kaayi. Farao obi sankobi lakyɛ aalaafũ nwɔ aaklee nwɔ fɛ nnwɔɔ omu nɔɔ kafutu kamɛ obi.
21 Mas, quando tiveram de abandoná-lo, a filha do rei o adotou e criou como seu próprio filho.
22 Baatuo nwɔ Egipte batii ninumbe aamuɔ koni, aabakple otii finle di lɛɛkakatɛ ku sɛkpɛ kpinwu ɔbla kamɛ.
22 E assim ele foi instruído em toda a ciência dos egípcios e se tornou um homem que falava e agia com autoridade.
23 “Obe wɔ aafũ ni alɛɛ afosi ana, diawa nwɔ disibu alɛ dikpe nii ɛɛkyɛ ɛɛlaanyu Israel batii wo nɔɔ mmle bɔɔbla ma nii.
23 Estêvão disse ainda: — Quando Moisés já estava com quarenta anos, resolveu ir ver a sua gente, os israelitas.
24 Nioso di obe nwu kamɛ aakyɛ ni nfa, aanya Egipte otii kɔbla Israel otii amumu. Nioso Mose lakyɛ aalaafũ nwɔ, aalo kafɔɔ Egipte otii nwu nkpo.
24 Ali viu um egípcio maltratando um homem do seu povo. Então defendeu o israelita e o vingou, matando o egípcio.
25 Mose labu alɛ babilɛma manu kasɔ alɛ, Yaa niekyesee nwɔ alɛ, abadiki ma, kafɔɔ batanu kasɔ nkpo.
25 Moisés pensava que os israelitas entenderiam que Deus ia libertá-los por meio dele, mas eles não entenderam.
26 Kaleesɛ, aakple aawa, aanya Israel batii banyɔ kɔkpɛ. Aakyɛ aalaakpanaa ma ni aatɔkɔ ma alɛ, ‘Binyu, babilɛma bile, nioso diɛɛkaatɛ alɛ biaatɔɔkpɛ nkpo.’
26 No dia seguinte Moisés viu dois israelitas brigando. E, tentando apartar a briga, disse: “Homens, escutem! Vocês são irmãos; por que estão brigando?”
27 “Kafɔɔ otii wɔ niatɔɔbla ni obilɛma amumu latukusa Mose, aakaalɛ nwɔ alɛ, ‘Owe niediki fɔ alɛ faayila wo kaanya, fanlewo kantɛ?
27 — Mas aquele que estava maltratando o outro empurrou Moisés para um lado e disse: “Quem pôs você como nosso chefe ou nosso juiz?
28 Sɛɛ foomiɛ falɛ faloe fɛ mmle okle faalo ni Egipte otii kɔsa?’
28 Você está querendo me matar como matou o egípcio ontem?”
29 Di Mose lanu ni ɔlaa wɔ mmle, lɛyɛkɛ lapɛ nwɔ nwaa. Nioso aatoso aalaawofa di Midian kasɔ suoto fɛ ɔfɔɔ. Nfa aalofo babi suɔtɔbi banyɔ nɛ.
29 Quando Moisés ouviu isso, fugiu do Egito e foi morar na terra de Midiã, e ali nasceram dois filhos dele.
30 “Alɛɛ afosi ana sɛmaa, Yaa tɔkyɛntɛ ladiki suoto aatuo nwɔ di owuufa bibii onwii niatoofiɛ ni ku ɔtɔ di ɔfaafuu kasɔ ka nintɛɛtɛɛ ni Sinai kobokote.
30 — Quarenta anos mais tarde, quando Moisés estava no deserto, perto do monte Sinai, um anjo apareceu a ele, no meio do fogo de um espinheiro que estava queimando.
31 Obe wɔ di Mose lanya ni nle mmle, diabla nwɔ ɔkpɛ. Aakpukuti aatɛɛtɛɛ alɛ oololaa annyu lɛsaa le dile nii, ni di Yaa lalɛɛ nwɔ aatɔkɔ nwɔ alɛ,
31 Moisés ficou admirado com o que estava vendo e chegou perto para ver melhor. Então ouviu a voz do Senhor, que disse:
32 ‘Ami ninle bawa lee Abraham ku Isak ku Yakob Yaa.’ Mose layɛkɛ aakyako otũtũkũ nioso atasinfuo nfa onyu.
32 “Eu sou o Deus dos seus antepassados, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó.” Moisés tremia de medo e não tinha coragem de olhar.
33 “Ni di Yaa latɔkɔ nwɔ alɛ, ‘Diki ntokota lɛfɔ! Diekye kasɔ klekle suoto fayɛ.
33 Então o Senhor disse: “Tire as sandálias, pois o lugar onde você está é um lugar sagrado.
34 Nwaako ntɔɔnya dibuo le kamɛ baatii nii nsi ni di Egipte kasɔ suoto. Diekye ntoonu ma lɛlɛɛ le boowi kaku manlɛɛ mi nii. Nioso ntɔɔwa nlɛ kodiki ma. Wa, ninkpee fɔ Egipte.’
34 Eu tenho visto como o meu povo está sendo maltratado no Egito; tenho ouvido os gemidos deles e desci para libertá-los. Agora vou mandar você para o Egito.”
35 “Mose wɔ mmle niale otii wɔ di Israel babi lasĩ baakakatɛ nwɔ di suoto alɛ, ‘Owe niɛbla fɔ kanyayilatɛ loo ku kantɛ?’ Nnwɔɔ Mose nwu, di Yaa lakpee alɛ akyɛ aalaayila ma kaanya, aale ma dikitɛ diefe ni di Yaa tɔkyɛntɛ wɔ aadiki aatuo nwɔ ni lɛkyakaako kamɛ, diɛ ɔtɔ wɔ niatoofiɛ ni di owuufa kamɛ nɛ.
35 E Estêvão continuou: — Esse mesmo Moisés foi rejeitado pelo povo de Israel. Eles lhe perguntaram: “Quem pôs você como nosso chefe ou nosso juiz?” Deus enviou esse Moisés como líder e libertador, com a ajuda do anjo que apareceu no espinheiro.
36 Aakpaa ma aadieko di Egipte diefe ni sɛkpɛ se niabla ni ɔkpɛ kamɛ, diɛ Egipte ku lekpo sɛɛle kotoko ku obe wɔ baatɔɔkyɛ ni di ɔfaafuu kamɛ alɛɛ afosi ana amu.
36 Foi ele quem tirou os israelitas do Egito, fazendo milagres e maravilhas naquela terra, e também no mar Vermelho, e no deserto, durante quarenta anos.
37 “Mose wɔ mmle omu niatɔkɔ Israel batii alɛ, ‘Yaa makyesee ye ɔlaa buɛtɛtɛ onwii ankyeko kamɛ lee fɛ mmle eediki mi nii. Abadiki nwɔ ankyeko banantii lee kamɛ.’
37 Foi esse mesmo Moisés quem disse aos israelitas: “Do meio de vocês Deus escolherá e enviará para vocês um profeta , assim como ele me enviou.”
38 Mose niale otii wɔ niasiisa ni bawa loo di obe wɔ kamɛ di Israel batii lawɛ ni di ɔfaafuu kamɛ. Nnwɔɔ niale otii wɔ di Yaa tɔkyɛntɛ lakakatɛko ni di Sinai kobokote osi nɛ. Nnwɔɔ kafɔɔ niafũ Yaa ɔlaa wɔ ninkpe ni nkpa aawako wo nɛ.
38 Foi Moisés quem esteve com os israelitas reunidos no deserto; ele esteve lá com os nossos antepassados e com o anjo que falou com ele no monte Sinai. E foi Moisés quem recebeu e nos entregou as mensagens vivas de Deus.
39 “Kafɔɔ, bawa loo ditakyɔɔ Mose ɔlaa atoko. Baasĩ nwɔ baamiɛ alɛ bookple mansifi Egipte kasɔ suoto.
39 — Os nossos antepassados não quiseram obedecer a Moisés, mas o rejeitaram e queriam voltar para o Egito.
40 Nioso baatɔkɔ Mose obilɛma Aaron alɛ, ‘Bla Yaa bamba fata wo, nnwɔ nimakpaa wo ni, diekye buoye lɛsaa le nintɔɔwa ni di Mose wɔ niɛkpaa wo eedieko ni di Egipte kasɔ.’
40 Eles disseram a Arão: “Faça para nós deuses que irão à nossa frente. Não sabemos o que aconteceu com Moisés, aquele homem que nos tirou do Egito.”
41 Nfa nfɛ bɔɔbla afiɔ fɛ nankyue, ni baatɔɔta nya ole nɛ, baale dii kafɔɔ ku suoto lɛyɔɔ baata lɛsaa le di mma bamu baabla nii.
41 Então fizeram uma imagem em forma de bezerro e mataram animais para oferecer a ela como sacrifício . Depois deram uma festa em honra da imagem que eles mesmos tinham feito.
42 Ta nle mmle oso Yaa lakple ma kaamaa aadiɛ ma. Nioso baawɛ ninfa baatɔɔtɔ kufĩ ku awɛntrɛbi. Fɛ mmle di Yaa ɔlaa buɛtɛtɛ lakpana ni di Kɔkpana Klekle Kukũ kamɛ alɛ,
42 Mas Deus se afastou deles e deixou que adorassem as estrelas do céu, como está escrito no Livro dos Profetas : “Ó povo de Israel, não foi para mim que vocês mataram e ofereceram animais em durante quarenta anos no deserto.
43 Kafɔɔ biayɔ Molok akpanta ku Ronfa awɛntrɛbi afiɔ biabla biatɔɔta ole.
43 Vocês carregaram a barraca do deus e também a imagem da estrela de Raifã , o deus de vocês. Esses eram ídolos que vocês tinham feito para adorar. Por isso vou mandar vocês para além da Babilônia.”
44 “Bawa loo layɔ Yaa akpanta baaklee di ɔfaafuu kamɛ diotuo alɛ asiko ma nii. Baabla nya di letembi le kamɛ di Yaa ladiki aatuo ni Mose alɛ abla nii.
44 — No deserto, os nossos antepassados tinham consigo a Tenda da Presença de Deus . Essa Tenda foi feita como Deus tinha mandado Moisés fazer, de acordo com o modelo que Deus lhe havia mostrado.
45 Ni sɛmaa bawa loo ba niafũ ni akpanta nwu di bate lɛma nfũ laklee nya di obe wɔ di Yosua lakpaa ma baalaakpɛko ni batii ba di Yaa latososa ni kaasɔ ka mmle suoto. Nfa baablako akpanta ya mmle ɔkpɛ dialaase di ɔka Dawid obe kamɛ nɛ.
45 Eles tinham recebido a Tenda dos seus antepassados e a levaram quando foram com Josué e conquistaram as terras das nações que Deus expulsou de diante deles. A Tenda ficou lá com eles até o tempo de Davi.
46 Yaa lakyakaako Dawid nwaa. Nioso Dawid lakaalɛ Yaa alɛ aatɔɔ osuku aatofo kasiɛkɔ ata nnwɔɔ Yakob Yaa.
46 Davi recebeu a aprovação de Deus e pediu licença para construir uma casa para o Deus de Jacó.
47 Kafɔɔ, Salomo nfɛ niabatofo kasiɛkɔ nwu.
47 Mas foi Salomão quem construiu a casa de Deus.
48 “Kafɔɔ Yaa wɔ ninlenke nii, ninsiɛ di leyo le kamɛ batii lɛyɔ nnɛɛ beetofo nii. Yaa labuɛ aafenko di ɔlaa buɛtɛtɛ nɔɔ suoto alɛ,
48 — Porém o Altíssimo não mora em casas construídas por seres humanos. Como disse o profeta:
49 ‘Osi ninle mi lɛkakpomii,
49 “O céu é o meu trono, diz o Senhor, e a terra é o estrado onde descanso os meus pés. Que tipo de casa vocês poderiam construir para mim? Como conseguiriam construir um lugar onde eu pudesse morar?
50 Diele ami niɛbla asaa amuu?’ ”
50 Por acaso não fui eu quem fez todas as coisas?”
51 Ni di Stefano lakple aatɔkɔ ma alɛ, “Batokopĩtɛ bile nwaako! Situ lee nkpe osie di Yaa suoto. Biesĩ Yaa ɔlaa kafɔɔ onu fɛ mmle baate lee labla nii. Obe lele biɔtaka minyila di Yaa Ninwuna Klekle suoto.
51 E Estêvão terminou, dizendo: — Como vocês são teimosos! Como são duros de coração e surdos para ouvir a mensagem de Deus! Vocês sempre têm rejeitado o Espírito Santo, como os seus antepassados rejeitaram.
52 Ɔmɛ Yaa ɔlaa buɛtɛtɛ di bawa lee ditamiɛ alɛ boolo? Baalo Yaa ɔlaa babuɛtɛ ba niabuɛ alɛ Tininitɛ wɔ aapɛ ni ɔfɔɔ kɔwa nii. Tininitɛ nwu nkpo kafɔɔ biediɛ biɛta, bɛɛyɔ nwɔ beelo nɛ.
52 Qual foi o profeta que os antepassados de vocês não perseguiram? Eles mataram os mensageiros de Deus que no passado anunciaram a vinda do Bom Servo . E agora vocês o traíram e o mataram.
53 Aye ninle batii ba niafũ ni Yaa kufiofa nwu nkpo biakyeko ni Yaa batɔkyɛntɛ nnɛɛ kamɛ, kafɔɔ biesĩ kufiofa nwu ole.”
53 Vocês receberam a lei por meio de anjos e não têm obedecido a essa lei.
54 Obe wɔ baanu ni Stefano sɛlaa se aabuɛ nii, ɔblɔ lafiɛ ma baakyako anyɛɛ owee okpee nwɔ.
54 Quando os membros do Conselho Superior acabaram de ouvir o que Estêvão tinha dito, ficaram furiosos e rangeram os dentes contra ele.
55 Kafɔɔ ta Yaa Ninwuna Klekle le niayii ni Stefano kamɛ pɔ oso, aatakatɛsa anu aanyu osi, ni aanya Yaa lɛkpa ku Yesu n-yɛ di Yaa oletanɛɛkyɛ nɛ.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para o céu e viu a glória de Deus. E viu também Jesus em pé, ao lado direito de Deus.
56 Ni aatɔkɔ ma alɛ, “Binyu! Kɔnya Yaa Kafa lɛsɛkɛtɛ, Otii Obi nwu nkpo n-yɛ di Yaa oletanɛɛkyɛ!”
56 Então disse: — Olhem! Eu estou vendo o céu aberto e o
57 Ni baayiisa kudu osie kanya, baayɔ nnɛɛ baatĩi atoko lɛma, ni baatu wididi baamufũ nwɔ nɛ.
57 Mas eles taparam os ouvidos e, gritando bem alto, avançaram todos juntos contra Estêvão.
58 Baananfi nwɔ baadiki di okpoo, ni baakyako nwɔ afuɔ ɔsafɔ nɛ. Batii ba niananfi nwɔ baadieko ni ladiki awu lɛma baatɛ di okosopo wɔ bɔɔlɛɛ ni Saulo ɔkyɛ.
58 Depois o jogaram para fora da cidade e o apedrejaram. E as testemunhas deixaram um moço chamado Saulo tomando conta das suas capas .
59 Obe wɔ kamɛ bɔɔsafɔ nwɔ ni afuɔ, Stefano lalɛɛ Yaa aabuɛ alɛ, “Saate Yesu, fũ ninwuna nii!”
59 Enquanto eles atiravam as pedras, Estêvão chamava Jesus, dizendo: — Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 Ni aapɛ akunkyi aafaa osie kanya aabuɛ alɛ, “Saate, tanta ma okpile wɔ mmle koto, feenu!” Aabuɛ ɔlaa wɔ mmle aaloo nii, ni aakpi nɛ.
60 Depois, ajoelhou-se e gritou com voz bem forte: — Senhor, não condenes esta gente por causa deste pecado! E, depois que disse isso, ele morreu.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.